Saturday, June 10, 2017

ခဲြထြက္ခြင့္-ႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒န္းခြင့္ အဆက္အစပ္


Kyaw Win

[ ေက်ာ္၀င္း ]
ခဲြထြက္ခြင့္
=======
ႏိုင္ငံတကာ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမ်ားကို၊ ျပန္ၾကည့္လိုက္လ်င္ ‘ခဲြထြက္ပိုင္ခြင့္’ (right to secede) ကို၊ တရား၀င္ ခြင့္ျပဳထားသည့္ နိုင္ငံဆို၍၊ ယၡင္ ဆိုဗီယက္ယူနီယံ၊ ယူဂိုဆလပ္ဗီးယားႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒတို႔သာ ရွိမည္ထင္ပါသည္။ ဆိုဗီယက္ယူနီယံႏွင့္ ယူဂိုဆလပ္ဗီးယားတို႔မွာ ယခုအခါမရွိေတာ့ပါ။ ဆိုဗီယက္ယူနီယံၿပိဳကဲြၿပီး၊ ႏိုင္ငံသစ္မ်ား ေပၚထြက္လာခ်ိန္မွာ၊ ဆိုဗီယက္တို႔၏ အုိင္ဒီအိုလိုဂ်ီ လက္သီးဆုပ္ေျပက်ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွ ျဖစ္သည္။
ဤေနရာတြင္လည္း ခဲြထြက္ႏိုင္ငံအခ်င္းခ်င္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဆိုဗီယက္ယူနီယံ၏ ပင္မ ရုရွားႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း စစ္ခင္းခဲ့ၾကရသည္မ်ားရွိသည္။ ယူဂိုဆလပ္ဗီးယားျပည္ေထာင္စု ၿပိဳကဲြမႈကား ‘ေဘာ္လကန္ႏိုက္ေဇးရွင္း’ (Balkanization) ဆိုေသာ ေ၀ါဟာရသစ္ေပၚထြက္လာရသည္အထိ၊ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး ေသြးေခ်ာင္းစီးခဲ့ရသည္။ (ေဘာ္လကန္ႏိုက္ေဇးရွင္း၏ အဓိပၸါယ္မွာ ‘အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာၿပိဳကဲြျခင္း’ ဟု ရသည္။) ဤတြင္ ေျပာလိုသည္မွာ၊ အေျခခံဥပေဒပါ၊ ‘ခဲြထြက္ပိုင္ခြင့္’ ကို ကိုင္ၿပီး ေအးေအးေညာင္းေညာင္း ခဲြထြက္ၾကသည္မဟုတ္။ စစ္ခင္းၿပီးမွ ႏိုင္ငံသစ္မ်ား ေပၚထြက္လာၾကသည္ကို ဆုိလိုရင္းျဖစ္သည္။ မူလအေျခခံဥပေဒတြင္၊ ခဲြထြက္ပိုင္ခြင့္ကို၊ တရား၀င္ေဖာ္ျပမထားေသာ္လည္း၊ အခင္မင္မပ်က္ ခဲြခြာခဲ့ၾကသည့္ ႏိုင္ငံတစ္ခုကား ရွိပါသည္။ ယခင္ခ်က္ကိုဆလိုဗားကီးယားျဖစ္သည္။ အေျခခံဥပေဒကို ေနာက္မွ ျပင္ဆင္ေျပာင္းလဲသည့္နည္းျဖင့္ ‘ခ်က္’ ႏွင့္ ‘ဆလိုဗက္’ ႏိုင္ငံသစ္ႏွစ္ခု ေပၚထြက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ဤတြင္ေျပာလိုသည္မွာ၊ ခဲြထြက္ပိုင္ခြင့္ကို ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒတြင္ တရား၀င္ ျပဌန္းထားေသာ္လည္း၊ စစ္ခင္းၿပီး ၿပိဳကဲြသြားသည့္ ႏိုင္ငံမ်ား ရွိသလို၊ ခဲြထြက္ပိုင္ခြင့္ကို တရား၀င္ ခြင့္မျပဳေသာ္လည္း၊ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ခဲြခြာႏိုင္သည့္ ႏိုင္ငံမ်ား ရွိတတ္သည္ကို၊ သတိခ်ပ္ၾကဖို႔ ျဖစ္ပါသည္။
၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒျဖင့္ သြားခဲ့ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္လည္း၊ အလားတူ အျဖစ္မ်ဳိးမ်ားရွိသေလာက္ရွိပါသည္။ ျပည္တြင္းစစ္ေခတ္ဦးက တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အင္အားစု ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ခဲြထြက္ေရးရည္မွန္းခ်က္ ရွိခဲ့ၾကဖူးသည္။ ၁၉၉၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားေရာက္ေတာ့မွ ဤရည္မွန္းခ်က္ကို စြန္႔လႊတ္လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ “ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ” (၂၁ ရာစုပင္လံု) ဒုတိယ အစည္းအေ၀းတြင္၊ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အင္အားစု အားလံုးက၊ ‘ခဲြထြက္ဖို႔’ သေဘာထား မရွိပါေၾကာင္း အခိုင္အမာေျပာၾကားခဲ့ၾကသည္။ သုိ႔တေစ ‘မည္သည့္အခါမွ ခဲြမထြက္ရ’ ဆိုေသာ အသံုးအႏံႈးမွာ၊ တုိင္းရင္းသားမ်ားအေပၚ မယံုသလို ျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ သို႔အတြက္ ႏွစ္ဘက္လက္ခံႏိုင္မည့္ အနက္တူေ၀ါဟာရျဖင့္ အစားထိုးေစလိုေၾကာင္း တင္ျပလာၾကပါသည္။
ဤတြင္၊ ညီလာခံ တက္ေရာက္လာေသာ ဥပေဒပညာရွင္တစ္ေယာက္၏ အကူအညီျဖင့္၊ အျခားႏိုင္ငံမ်ား၏ ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမ်ားတြင္ အသံုးျပဳၾကေသာ အနက္တူစကားလံုးကို ရွာေဖြၾကည့္ၾကပါသည္။ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ‘ခဲြမထြက္ရ’ ဆိုေသာ အဓိပၸါယ္ႏွင့္ နီးစပ္တူညီသည့္ ‘indivisible’ ဆိုေသာ ေ၀ါဟာရကိုေတြ႕ရသည္။ ‘ပိုင္းျခားမရေသာ’၊ ‘ခဲြျခမ္း၍မရႏိုင္ေသာ’ စသျဖင့္ ဘာသာျပန္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ [ဥပမာ ျပင္သစ္ (၁၉၅၈)၊ နီေပါ (၂၀၁၅)၊ စပိန္(၁၉၇၈)၊ အာဖဂန္နစၥတန္ (၂၀၀၄)၊ အီဂ်စ္ (၂၀၁၄) … စသျဖင့္ ] ႏိုင္ငံအခ်ိဳ႕၏ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒတြင္မူ၊ ‘One and indivisible’ ဟု သံုးသည္။ ‘တစ္ခုတည္းေသာႏွင့္ ခဲြျခမ္း၍ မရႏိုင္ေသာ’ စသျဖင့္ ဘာသာျပန္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ [အယ္(လ္)ဂ်ီးရီးယား (၁၉၈၉) ေပၚတူဂီ (၂၀၀၅)၊ အီတလီ (၁၉၄၇) စသျဖင့္] ျမန္မာဆန္ဆန္အသံုးျပဳလိုလ်င္မူ၊ ‘ဥမကဲြ သိုက္မပ်က္’ ဟု အနီးစပ္ဆံုးယူႏိုင္လိမ့္မည္ထင္ပါသည္။ ဖင္လန္ႏိုင္ငံ၏ ၁၉၉၉ ဖဲြ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒတြင္မူ၊ ထူးထူးျခားျခား ယခုလိုေဖာ္ျပထားသည္။ “ပါလီမန္၏ သေဘာတူညီမႈႏွင့္သာ၊ ႏိုင္ငံ၏ အမ်ဳိးသား နယ္နမိတ္ကို ေျပာင္းလဲသတ္မွတ္ႏိုင္သည္” ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။ (The national borders cannot be altered without the consent of the Parliament)
ကိုယ္ပိုင္ျပဌန္းခြင့္
============
‘ကိုယ္ပိုင္ျပ႒န္းခြင့္’ (self-determination) ဆိုေသာ စကားရပ္၏ ေခတ္သစ္အဓိပၸါယ္ကို၊ စတင္ေတြ႕ရွိရသည္မွာ၊ ၁၇၇၆ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္ ၄ ရက္ေန႔က ထုတ္ျပန္ေၾကျငာခဲ့ေသာ ‘အေမရိကန္လြတ္လပ္ေရး ေၾကျငာစာတမ္း’ တြင္ ျဖစ္သည္။ ၁၉ ရာစု နွင္ ၂၀ ရာစု ေခတ္ဦးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ၊ ‘အမ်ဳိးသားေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ား’ ႏွင့္ ယွဥ္တဲြၿပီး၊ အဓိပၸါယ္ဖြင့္လာၾကသည္။ ဤကာလအတြင္း (၁၉၁၃) ဆိုဗီယက္ေခါင္းေဆာင္ စတာလင္ ေရးသားထုတ္ေ၀ခဲ့သည့္ ‘မာကၥ္၀ါဒ ႏွင့္ အမ်ဳိးသားေရးျပႆနာ’ (Marxism and the National Question) စာအုပ္တြင္၊ ‘ကိုယ္ပိုင္ျပ႒န္းခြင့္’ ဆိုသည္ကို၊ ယခုလို အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုခဲ့သည္။ “The right of a nation (or nationality) freely to secede or to enter federal relation with other.” ‘ခဲြထြက္လိုက ခဲြထြက္ပိုင္ခြင့္ အပါအ၀င္၊ ကိုယ္ပိုင္ ျပ႒န္းခြင့္’ ဟု အဓိပၸါယ္ထြက္ပါလိမ့္မည္။ (ဤအခ်က္ကို ကိုင္ၿပီး၊ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာျပည္နယ္- ခဲြထြက္ဖို႔ၾကိဳးစားေသာအခါ၊ တပ္နီေတာ္ႏွင့္ ေခ်မႈန္းခဲ့သည္သာ ျဖစ္ပါသည္။)
ပထမကမၻာစစ္အၿပီး၊ ၀ီလဆင္မူ (၁၄) ခ်က္ ထုတ္ျပန္ၿပီး တစ္လအၾကာ၊ ၁၉၁၈ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၁ ရက္ ေန႔တြင္ ေျပာၾကားခဲ့ေသာ၊ အေမရိကန္သမၼတ ၀ုဒရိုး ၀ီလဆင္ မိ္န္႔ခြန္းတြင္ “ကိုယ္ပိုင္ျပ႒န္းခြင့္မွာ စကားရပ္ သက္သက္မွ် မဟုတ္။ မျဖစ္မေနလုပ္ကိုလုပ္ၾကရမည့္ ‘မူ’ ျဖစ္သည္” ဟု ေျပာၾကားခဲ့သည္။ ဤ မိန္႔ခြန္း၏ အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ပင္၊ ၾသစတီးယန္း၊ ဂ်ာမန္ႏွင့္ ေအာ္တိုမင္ အင္ပါယာမ်ားမွ ႏိုင္ငံသစ္မ်ား ေပၚထြက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ဒုတိယ ကမာၻစစ္အၿပီး ၁၉၆၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ထြက္ေပၚလာေသာ “ကိုလိုနီႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ လူမ်ား၏ လြတ္လပ္ေရးကို အာမခံေသာ ေၾကျငာခ်က္” တြင္လည္း ကိုယ္ပိုင္ျပ႒န္းခြင့္ဆိုင္ရာမူမ်ားကို ေတြ႕လာရသည္။ ၁၉၇၀ ျပည့္ႏွစ္၊ “ႏိုင္ငံတကာ ဥပေဒဆိုင္ရာ အေျခခံမူမ်ားႏွင့္ ပတ္ေသာ ေၾကျငာခ်က္” ထြက္ေပၚလာေသာအခါတြင္မူ၊ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒န္းခြင့္ကို ‘ျပည္တြင္းကိုယ္ပိုင္ျပ႒န္းခြင့္’ (Internal self-determination) ႏွင့္ ‘ျပည္ပကိုယ္ပိုင္ျပဌန္းခြင့္’ (External self-determination) ဟူ၍ ခဲြျခား ေဖာ္ျပလာသည္။
Encyclopedia Princetoniensis ၏ ဖြင့္ဆိုခ်က္အရ၊ “ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုအတြင္းရွိ၊ ျပည္နယ္တစ္အတြင္း မွီတင္းေနထုိင္ၾကေသာ လူမ်ား၏၊ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ကိုယ္ပိုင္ ျပဌန္းခြင့္” သေဘာကို ‘ျပည္တြင္း ကိုယ္ပုိင္ျပဌန္းခြင့္’ ဟု နားလည္ရပါသည္။ ‘ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္ေသာ ႏိုင္ငံတစ္ခုထူေထာင္ေရးအပါအ၀င္၊ တုိင္းတပါးအုပ္စိုးမႈမွ လြတ္ေျမာက္ေရး’ ကို ‘ျပည္ပ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္’ ဟု သေဘာေပါက္လိုက္ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစု လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုမ်ား၊ ေခတ္အဆက္ဆက္ ေတာင္းဆိုေနၾကသည္မွာ၊ ‘ျပည္တြင္း ကိုယ္ပိုင္ျပဌန္းခြင့္’ သာ ျဖစ္ပါသည္။
‘စကားလံုး’ ႏွင့္ ‘မူ’
=============
ၿပီးခဲ့သည့္ ၂၁ ရာစုပင္လံု၊ ဒုတိယအစည္းအေ၀းတြင္၊ ဆိုခဲ့ပါ ‘ခဲြထြက္ခြင့္’ ႏွင့္ ‘ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္’ တို႔ကို ‘အစုံလိုက္ အဆိုျပဳ လက္ခံရေသာ ကမ္းလွန္းခ်က္’ (Package deal) အျဖစ္ ခ်ိတ္ဆက္ထားသည္ဟု သိရသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ၊ ‘ႏိုင္ငံေတာ္၏ နယ္ေျမအပိုင္းအျခား ဟူသမွ်သည္၊ ႏိုင္ငံေတာ္မွ မည္သည့္အခါမွ ခဲြမထြက္ရ’ ဆိုေသာ အဆိုျပဳလႊာကို ျဖဳတ္ပယ္မည္ဆိုလ်င္၊ ‘ကိုယ္ပိုင္ျပ႒န္းခြင့္’ ေခါင္းစဥ္ပါ၊ အဆိုျပဳလႊာ ငါးခ်က္လံုးကိုပါ ျဖဳတ္ပယ္ရမည့္သေဘာ ျဖစ္သည္။ ဆိုခဲ့ပါ အဆက္အစပ္ကို၊ ေမလ (၂၇) ရက္ႏွင့္ (၂၈) ရက္တို႔ တြင္ က်င္းပခဲ့ေသာ UPDJC အစည္းအေ၀းတြင္ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကပါသည္။
အစိုးရ အစုအဖဲြ႕ (အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္ နွင့္ တပ္မေတာ္)က၊ “ခဲြမထြက္ေရးကို အာမခံေစၿပီး၊ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒န္းခြင့္ ကိုယူပါ” ဆိုေသာ အေပးအယူျဖင့္ ျပႆနာကို ခ်ဥ္းကပ္သည္။ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အစုအဖဲြ႕ကမူ “တန္းတူေရးႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ ျပ႒န္းခြင့္ရွိေနသမွ်၊ ခဲြမထြက္ပါ” ဆိုေသာ ျခြင္းခ်က္ျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္သည္။ ေနာက္ဆံုး ႏိုင္ငံေတာ္၏ အတုိင္ပင္ခံပုဂိၢဳလ္က၊ အဆိုပါ Package deal တစ္ခုလံုး၊ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ညီလာခံမွ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္ရသည္။ ႏွစ္ဘက္ သံသယမ်ား၏ အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ အေရးအႀကီးဆံုး အေျခခံမူျဖစ္သည့္ ‘ကိုယ္ပိုင္ျပ႒န္းခြင့္’ ကို လတ္တေလာ စြန္႔လႊတ္လိုက္ရသည့္ သေဘာဟု နားလည္ရပါသည္။
စာေရးသူအေနႏွင့္ “ႏုိင္ငံေတာ္မွ မည္သည့္အခါမွ ခဲြမထြက္ရ” ဆိုေသာ အဆိုျပဳလႊာကို ခံတြင္းမေတြ႕ႏုိင္ၾကသည့္ တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ စိတ္ခံစားမႈကို အျပည့္အ၀ နားလည္ႏုိင္ပါသည္။ သို႔တိုင္္၊ ဤကိစၥမွာ၊ စကားလံုးျပႆနာမွ်သာ ျဖစ္သည္။ စကားလံုးထက္ ပို၍ အေရးႀကီးသည္မွာ ‘မူ’ ပိုင္းဆိုင္ရာျဖစ္သည္။ ‘ကိုယ္ပိုင္ျပ႒န္းခြင့္’ ေခါင္းစဥ္ပါ၊ အခ်က္ (၅) ခ်က္လံုး မဆိုႏွင့္၊ နံပါတ္ (၃) အခ်က္မွ်ႏွင့္ ပင္ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ရရွိေနျပီဟု ဆိုႏုိင္သည္။ အဆုိပါ နံပါတ္ (၃) အခ်က္ကို စာဖတ္သူမ်ား ‘ဆ၀ါး’ ႏိုင္ရန္ မူရင္း အတိုင္းေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။ ယခုလို… ၊ “တုိင္းေဒသႀကီး/ျပည္နယ္မ်ားသည္၊ တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးမ်ား၏ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြာေရး၊ လူမႈေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ဓေလ့ထံုးထမ္း စသည့္ က႑အသီးသီးတြင္၊ ကိုယ္ပိုင္ျပဌန္းခြင့္ အခြင့္အေရးကို အာမခံခ်က္ရွိေစရမည္” ။ ဤအဆိုျပဳလႊာအရဆိုလ်င္ ႏိုင္ငံေရး ကိုယ္ပိုင္ျပ႒န္းခြင့္တြင္ ခဲြထြက္ေရးမပါသည့္တုိင္၊ ‘ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္’ (Autonomy) ကို အေသအျခာရရွိေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ဒါဆိုလ်င္ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒပါ၊ ပုဒ္မ ၂၆၁ ကို ျပင္ဆင္ဖုိ႔ လမ္းစေပၚလာႏိုင္သည္။ (ပုဒ္မ ၂၆၁ မွာ တိုင္းေဒသႀကီးႏွင့္ ျပည္နယ္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကို နိုင္ငံေတာ္သမၼတက ခန္႔အပ္ရမည္ဆိုေသာ ပုဒ္မ ျဖစ္သည္။) စီးပြားေရး ကိုယ္ပိုင္ျပ႒န္းခြင့္ ရၿပီဆိုလ်င္ ‘သယံဇာတခဲြေ၀ေရး’ (Resource sharing) အတြက္လည္း လမး္ပြင့္လာႏုိင္သည္။ အလားတူ၊ လူမႈေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဓေလ့ထံုးထမ္းစသည္တို႔ႏွင့္ ပတ္သက္လ်င္လည္း ကိုယ္ပိုင္ျပ႒န္းခြင့္အရ အေကာင္းဆံုးပုံေဖာ္ႏိုင္ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ေျပာရလ်င္၊ ဆိုခဲ့ပါ အေထြေထြ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒န္းခြင့္ မွာ၊ ဖဆပလ၊ ပထစ၊ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၊ ျမန္မာဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ၊ တပ္မေတာ္အစိုးရႏွင့္ ယခင္ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ၊ အစိုးရအဆက္ဆက္ ဘယ္တုန္းကမွ မရခဲ့ဖူးပါ။ အစိုးရအဆက္ဆက္ကို လက္နက္ကိုင္ ပုန္ကန္ခဲ့ေသာ၊ အေရွ႕ေျမာက္ပိုင္း ဗကပ သည္ပင္၊ ဤအခြင့္အေရးမ်ဳိးေပးခဲ့သည္မဟုတ္ပါ။ (အေရွ႕ေျမာက္ပိုင္း ဗကပ က ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္သာ ေပးပါသည္။) ထို႔ထက္ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အင္အားစုမ်ား ေခတ္အဆက္ဆက္ ေတာင္းဆို တိုက္ပဲြ၀င္ခဲ့သည္မွာလည္း၊ အဆိုပါ ‘ကိုယ္ပိုင္ျပ႒န္းခြင့္’ အတြက္ မဟုတ္ပါသေလာ…။ ဤမွ် အေရးႀကီးေသာ ‘အေျခခံမူႀကီး’ ကို၊ စကားလံုးမွ ေပးေသာ စိတ္ခံစားမႈေၾကာင့္ စြန္႔လြတ္လိုက္ရသည္မွာ၊ ႏွေမ်ာဖို႔ေကာင္းလွသည္ဟု ထင္သည္။ ‘မူ’ ကို အမိအရ ဆုပ္ကိုင္ကာ၊ ‘စကားလံုး’ ကို ယာယီစြန္႔လႊတ္ၿပီး၊ ေနာင္ သံသယကင္းစင္မွ ျပန္ျပင္လ်င္လည္း၊ ‘ေနာက္မက်ေသး’ ဟု ယူဆရပါသည္။ သို႔အတြက္ ဆိုခဲ့ပါ ‘Package deal’ ကို ျပန္လည္ ဆင္ျခင္ သံုးသပ္ေစလိုေၾကာင္း၊ တိုင္းရင္းသား ညီေနာင္မ်ားကို ေမတၱာ ရပ္ခံပန္ၾကားအပ္ပါသည္။
ေက်ာ္၀င္း
၆၊ ဇြန္၊ ၂၀၁၇
ေက်းဇူးစကား- ဤေဆာင္းပါးအတြက္ ဥပေဒဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္မ်ားကို ရွင္းလင္းေျပာျပေပးေသာ ‘ေဒါက္တာ ဆလိုင္း ငြန္ က်ဳံးလ်န္’ ကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္အပ္ပါသည္။

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...