Monday, February 16, 2015

ေသြးစြန္းခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ (ေက်ာ္ေက်ာ္ၿငိမ္းခ်မ္း)

ေဟးဗားဆက္အိတ္ အစုတ္တလုံးကုိ လြယ္လုိ႔... ဝါးခေမာက္တလုံးေဆာင္း... ထီးတေခ်ာင္းလက္မွာ ကုိင္ထားတယ္...။ ႏွစ္ေနရာ သုံးေနရမွာ ဖာထားတဲ့ စစ္ေဘာင္းဘီ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းတထည္ကုိ ဝတ္လုိ႔... မာနယ္ပေလာမွာ သူ႔ကုိ စေတြ႔ဖူးတုန္းက...။

ဘယ္သူတုန္းလုိ႔ ေမးေတာ့... ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ပီေအ... ခဏေန အစည္းအေဝးက်ရင္ ေတြ႔ရမယ္... သူလည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔လုိ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ထြက္ပဲ... တဲ့... အဖူးေစာသန္းေအာင္က ေျပာတယ္...။


အစည္းေဝးၿပီးေတာ့ သူ႔အိမ္လုိက္ခဲ့ဖုိ႔ ဖိတ္တယ္...။ ေတာင္ဘက္ထိပ္ဆုံးထိ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္... နာနတ္ခင္း အႀကီးႀကီးေနာက္မွာ သစ္ရိပ္ဝါးရိပ္ၾကား၊ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္ၾကားက တဲတလုံး...။ စားပင္ သီးပင္ေတြ စုိက္ထားတာ အမ်ားႀကီးရယ္...။ အမုိးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးတယ္...။


နာနတ္သီး လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြ ခြဲေကၽြးတယ္... လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္း ေျပာၾကတယ္...။

က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားကုိ ေတြ႔တာ ၃ ရက္ရွိၿပီ... ဒီယူနီေဖာင္း အစုတ္နဲ႔ပဲ... ေရာ့ဗ်ာ... တဲ့... အျပန္က်ေတာ့ ကရင္ပုဆုိးတထည္ ေပးလုိက္တယ္...။ သူ႔ကဗ်ာတပုဒ္ပါတဲ့ သႏူးထူးဂ်ာနယ္ အေဟာင္းတေစာင္ ေပးလုိက္တယ္...။
.........

အေရးတႀကီး ေျပာစရာရွိတယ္ဗ်ာ... ခဏလာခဲ့ပါ... တဲ့...။ ၂ နာရီေလာက္ၾကာေအာင္ ေခါင္းပူၾကရတယ္။ ရွိတာနဲ႔ ထမင္းစားသြားဗ်ာ... တဲ့ ။ အယ္မူး ဖုတ္ေပးတဲ့ ငါးေျခာက္ဖုတ္နဲ႔ ထမင္းေပၚကုိ ေရေႏြးၾကမ္းေလာင္းၿပီး သူ စားတယ္...။ က်ေနာ္ကေတာ့ ထမင္းဆီဆမ္းကုိ ငါးေျခာက္ဖုတ္နဲ႔...။ ခဏေနေတာ့ ေခါင္းပူသြားၿပီဗ်ာ... တဲ့... သူ႔ကက္ဆက္ အစုတ္ကေလးနဲ႔ မာမာေအးသီခ်င္း ထဖြင့္ၿပီး ပက္လက္ကုလားထုိင္ေပၚမွာထုိင္ရင္း ဖားဝယ္ေတာင္ဘက္ကုိ ေငးေနတယ္...။
.........

ရန္ကုန္ကေန ဗုိလ္ခင္ညြန္႔တုိ႔နဲ႔ ေဆြးေႏြးပြဲၿပီးလုိ႔ သူနဲ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္တာမလာေဘာ ျပန္လာၿပီး ေနာက္တပတ္...။ အစည္းေဝး ဗီဒီယုိဖုိင္မွတ္တမ္းကုိ ၾကည့္ခုိင္းတယ္...။ ဗီဒီယုိထဲမွာ ဟုိဘက္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ မတ္တပ္ရပ္၊ စာရြက္ကေလးေတြ ၾကည့္ၾကည့္ၿပီး ရႊန္းရႊန္းေဝေအာင္ စကားေဖာင္တယ္...။ သူကေတာ့ ကုလားထုိင္မွာထုိင္ရင္းနဲ႔ပဲ ေအးေအးေဆးေဆး စကားကုိ တခြန္းခ်င္း အလြတ္ေျပာတယ္... ၿပီးေတာ့... ေျပာလုိက္ေသးတယ္... ခင္ဗ်ားတုိ႔လည္း သက္ေတာင့္သက္သာ ထုိင္ေျပာလုိ႔ ရပါတယ္... တဲ့။ အဲဒီ မွတ္တမ္းေတြၾကည့္ေနတုန္း ေနာက္တရက္ပဲ ကုိယ့္ဘက္က ေခတၱဌာနခ်ဳပ္လုပ္ထားတဲ့ ထီးခယ္ပလယ္ဘက္ကုိ ဦးတည္ၿပီး ရန္သူက အႀကီးအက်ယ္ ထုိးစစ္ဆင္တယ္...။

ဘယ္လုိလဲ အတီး... ခင္ဗ်ားဟာက ဖင္ေတာင္ မပူေသးပါလား... ဆုိေတာ့…။ အဲဒါေျပာတာ ေနမွာေပါ့... က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ စကားေျပာတာက ကက(လွမ္း) တဲ့... ကက(ၾကည္း) က ဘာေျပာမယ္ မသိေသးဘူး... လုိ႔ေတာ့ ဗုိလ္စန္းပြင့္နဲ႔ ဗုိလ္ေက်ာ္ဝင္းက ေျပာလုိက္သား...။ ခုဟာက ကက(ၾကည္း) က စကားျပန္တာေနမွာေပါ့... တဲ့ ။ အျပံဳးမပ်က္ပဲ...။

က်န္တာေတြ ခဏထားၿပီး... အေရးႀကီး ပစၥည္းေတြ၊ စာရြက္စာတမ္းေတြသိမ္း... စနစ္တက်ဆုတ္ခြာဖုိ႔ျပင္ရတယ္...။ ဇင္းမယ္က မိတ္ေဆြတေယာက္က စိတ္ပူလုိ႔ ဖုန္းလွမ္းဆက္တယ္... က်ေနာ္က အက်ဳိးအေၾကာင္း ရွင္းျပေနတယ္...။ သူက အလုပ္႐ႈပ္ေနတဲ့ၾကားက ဖုန္းခဏေပးဗ်ာ... တဲ့...။

ဟုိဘက္က မိတ္ေဆြကုိ သူ လွမ္းေျပာတယ္...။ ဟိတ္လူ... ကုိ---- ခင္ဗ်ားကုိ က်ဳပ္အမိန္႔ေပးမယ္... ဇင္းမယ္ မဆုတ္တမ္းခံစစ္က တစ္လက္မမွ ေနာက္ဆုတ္မေပးနဲ႔... ဒါပဲ...တဲ့။ ေျပာၿပီး တဖက္ကျပန္ေျပာတာ မေစာင့္ဘဲ ဖုန္းခ်လုိက္တယ္...။ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး ရယ္လုိက္ရတာ... အေတာမသတ္...။ ခ်စ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြကုိ အဲလုိ... ခပ္တည္တည္ က်ီဆယ္တတ္တယ္...။
.........

သူ ေနာက္ဆုံးေနခဲ့တဲ့အိမ္က သူ႔အိပ္ယာေဘးက နံရံေပၚမွာ ဓားေျမႇာင္ အႀကီးစားတေခ်ာင္း ေထာင္ထားတယ္...။ သူ႔ကုိလုပ္ၾကံဖုိ႔ ရန္သူက တပ္ေျပးေယာင္ေဆာင္ၿပီး လႊတ္လုိက္တဲ့ ကေလးစစ္သားေလးက သူ႔ကုိထုိးရမယ့္ ဓားေျမႇာင္နဲ႔ ထုိင္ကန္ေတာ့ရင္း သူ႔ကုိေပးခဲ့တာ...။ အဲဒီကေလး အပါအဝင္ ကေလးစစ္သား ၄ ေယာက္ကုုိ သူ ေမြးစားထားခဲ့တာ... စာသင္ေပးခဲ့တာ... ေနာက္ေတာ့ တတိယႏုိင္ငံကုိ ပုိ႔ေပးခဲ့တာ...။
.........

တခါက က်ေနာ္က ဦးေဇာတိက စာအုပ္တအုပ္ သူ႔ကုိ ဖတ္ေစခ်င္လုိ႔ လက္ေဆာင္ေပးတယ္...။ သူ ယူထားတယ္...။ အေတာ္ၾကာလုိ႔ သတိရလုိ႔ ဖတ္ၿပီးၿပီလားလုိ႔ ေမးေတာ့... သူ... ရယ္ေနတယ္...။ ခဏေနမွ... ေလာေလာဆယ္ မာမာေအးနဲ႔ လုံေလာက္ပါတယ္ဗ်ာ... တဲ့... ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ေျပာတယ္...။

သူ႔မွာ ဆီးခ်ဳိရွိမွန္း သူ႔ဟာသူ မသိဘူး... သိတဲ့အခါက်ေတာ့ ေဆး႐ုံေပၚေရာက္ေနၿပီ...။ က်ေနာ္ ေဆး႐ုံသြားၾကည့္ေတာ့ သူ႔အိပ္ယာေဘးမွာ က်ေနာ္ေပးထားတဲ့ ဦးေဇာတိက စာအုပ္...။ ခင္ဗ်ားေျပာတာ ဟုတ္တယ္ဗ်... ဖတ္လုိက္... စဥ္းစားလုိက္နဲ႔... အေတာ္ေနလုိ႔ ထုိင္လုိ႔ေကာင္းသြားတယ္... ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ်ာ... တဲ့...။

ခဏေနေတာ့ အစမရွိ အဆုံးမရွိ ထ ေျပာတယ္...။ ဟုိေန႔က ဗလ လာတယ္... (သူ႔သား အငယ္) ျပန္ခါနီး သူ႔ဟာသူ ႐ုတ္တရက္ ထုိင္ကန္ေတာ့သြားတယ္... သူ တခါမွ အဲလုိမလုပ္ဖူးဘူးဗ်... က်ေနာ္လည္း လုပ္ခုိင္းေလ့ မရွိဘူး... ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းတယ္... က်ေနာ့္စိတ္ထဲတမ်ဳိးပဲဗ်ာ... တဲ့။
......... 

အဲဒီေန႔က မနက္ပုိင္းကတည္းက က်ေနာ့္ကုိ သူ ဖုန္းဆက္ေနတယ္...။ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚက ဧည့္သည္ ၂ ေယာက္နဲ႔အတူ ေန႔လည္စာ လာစား... တဲ့ ေခၚတယ္။ (မြန္းလြဲစာ ေျပာပါေတာ့... သူက ေတာထဲမွာ ေနတုန္းကအတုိင္းပဲ တေန႔ ပုံမွန္ ၂ နပ္ပဲ စားတာဆုိေတာ့) သူတုိ႔အျပန္မွာ ထည့္ေပးလုိက္ဖုုိ႔ ၿဂိဳတ္တုဖုန္းျပင္ေနတာ မၿပီးေသးလုိ႔... စားႏွင့္ ၿပီးမွလာခဲ့မယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကုိသန္းထြဋ္ ေရာက္လာလုိ႔ စကားေျပာေနတာရယ္... နဲ႔ တျခားမိတ္ေဆြေတြ ေရာက္လာလုိ႔ မအားတာရယ္ေၾကာင့္ ဖုန္းကုိ ႐ုံးအဖြဲ႔သားတေယာက္ကုိ သြားပုိ႔ခုိင္းလုိက္တယ္...။

ခဏေနေတာ့ သူက အဲဒီၿဂိဳလ္တုဖုန္းနဲ႔ စမ္းၿပီး ေခၚလာတယ္...။ ဖုန္းထဲမွာ ေျပာတယ္... အသံၾကည္သားပဲ တဲ့။ ၾကည္မွာေပါ့ အျပင္ကေန အလြတ္ေအာ္ေျပာရင္ေတာင္ ၾကားႏိုင္တဲ့ နီးနီးေလးကုိး... လုိ႔ က်ေနာ္က ေနာက္ေတာ့...။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ... ကမၻာပတ္ေနတဲ့ၿဂိဳလ္တုကေန တပတ္ျပန္လာရတာ အေဝးႀကီးပဲ... လူေတာ့ မေရာက္ဘူး... က်ေနာ့္အသံေတာ့ ကမၻာ့အျပင္ဘက္ ေရာက္သြားၿပီ... တဲ့... သူက ျပန္ေနာက္တယ္။ အဲဒါ သူနဲ႔ ေနာက္ဆုံးစကားေျပာလုိက္ရတာပဲ...။

ေနာက္ တနာရီေလာက္ၾကာလုိ႔ က်ေနာ္ အေျပးအလႊား ေရာက္သြားေတာ့ သူက ေသြးအုိင္ထဲမွာ...လဲလုိ႔...။

ေဘးနားမွာ သူ စားလက္စ နာနတ္သီးစိတ္ေလးေတြ ဟုိတစိပ္... ဒီတစိပ္... ျပန္႔ၾကဲလုိ႔...။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၇ ႏွစ္က... ဒီေန႔ေပါ့ဗ်ာ...။ ။

သ႐ုပ္ေဖာ္ - ကာတြန္း ဝင္းထြန္း

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...