Wednesday, September 3, 2014

အရြယ္ႏွင့္မလုိက္ဖက္ေအာင္ပင္ မႏိုင္ဝန္ထမ္းေနရသည့္ မူလတန္းကေလးမ်ား၏ဒုကၡ


“နင္တုိ႔လဲ အဲ့ဒီလြယ္အိတ္သယ္ေနရတာနဲ႔ အရပ္ထြက္မွာကုိ မဟုတ္ေတာ့ဘူး” ဟုအိမ္ေဘးမွ မက ရင္မဟုဆိုေသာ အသိတစ္ေယာက္၏ေျပာဆုိသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္အနည္းငယ္စိတ္ဝင္စားမိသြားပါတယ္။
လြယ္အိတ္ဆုိတဲ့စကားသံေၾကာင့္ သြားေရာက္ေမးျမန္းျဖစ္ေတာ့သူက “သုံးတန္းေက်ာင္းသားလြယ္ အိတ္က တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားထက္ေတာင္ သယ္ရတာမ်ားေသးတယ္။
တစ္ေန႔ကုိအုပ္ႏွစ္ဆယ္ ေလာက္ထမ္းၿပီး ေက်ာင္းသြားေနရတာ အရပ္ထြက္မွာကုိ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ေျပာတာ။ သယ္ရတာကေလး ငယ္ရတာမဟုတ္ အစ္မတုိ႔က လုိက္သယ္ေပးရတာ။ သူတို႔ကအျပန္ေလာက္ပဲသယ္ရတာ။ စာအုပ္ ေတြသယ္ရတာေလးတဲ့အျပင္ စာက်က္ရတာ သက္သာမလားေအာက္ေမ့တယ္၊ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ က်က္လုိက္ရတဲ့စာကလဲ ဖင္မီးခုိးထြက္ေအာင္က်က္တာမွ စာေလးတစ္ပုိဒ္ေတာင္ ျဖစ္ျဖစ္ျမည္မရဘူး။ ကေလးကုိေတာ့ အျပစ္မေျပာခ်င္ဘူး။ တစ္ခါတေလ သူက်က္ေနတာေတြကမွားလား မွန္လားဆုိတာ နားေထာင္႐ုံနဲ႔မရေတာ့ဘူး။ ကုိယ္တုိင္ေလ့လာေနရတယ္။ မသိရင္သိတဲ့လူလုိက္ေမးေနတယ္။ ဘာ ေတြမွန္းကုိမသိပါဘူး” လုိ႔ မကရင္မကညည္းတြားကာ ေမးသမွ်ျပန္ေျပာျပပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္လည္း မူလတန္းသင္ခန္းစာေတြနဲ႔ စာအုပ္ေတြတစ္ေန႔ဘယ္ေလာက္ သယ္ေနရ တယ္ဆုိတာေတြကုိ ေလ့လာရပါေတာ့တယ္။ နည္းနည္းေလးလဲြေနတဲ့ကိစၥေတြကုိ ေထာက္ျပႏုိင္ဖုိ႔အ တြက္ျဖစ္ပါတယ္။
စာအုပ္အေရအတြက္ကေတာ့ ပထမတန္းေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္နဲ႔ ဒုတိယတန္းေက်ာင္းသားေတြ အတြက္ စာအုပ္အေရအတြက္ကေတာ့ အတူတူျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာ၊ သခ်ၤာ၊ သဘာဝ သိပၸံ၊ ျပည္သူ႔နီတိ၊ ဘဝတြက္တာကၽြမ္းက်င္စရာ၊ ရသ၊ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္၊ စုိက္ပ်ဳိးေရးဆုိၿပီး ၉ မ်ဳိးေလာက္ရွိပါတယ္။ ျပ႒ာန္းစာအုပ္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ မွတ္စုစာအုပ္နဲ႔ဆုိရင္ ၁၈ အုပ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီဘက္ေခတ္မိဘေတြက ေက်ာင္းသားေတြေတာင္းဆုိတဲ့ လြယ္အိတ္ေတြအစား ႏုိင္ငံျခားကလာတဲ့ ေက်ာပုိးအိတ္ေတြကုိ အသုံးမ်ားလာတာကုိေတြ႕ရမွာပါ။ ႐ုိး႐ုိးလြယ္အိတ္ဆုိရင္ အဲဒီေလာက္စာအုပ္အ ေရအတြက္နဲ႔ဆုိ ႏွစ္ဝက္ေလာက္သာခံတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းသားေတြ ခါးကိုင္းေစမယ့္ ေက်ာပုိးအိတ္ ေတြနဲ႔သာ ေက်ာင္းတက္ေနရတာျဖစ္ပါတယ္။
ဒါကုိသိတဲ့ ဆရာမအခ်ဳိ႕က ကုိယ့္ေက်ာင္းသားေတြ သက္သာေစဖို႔ တဲြဖက္သင္႐ုိးဝင္ဘာသာရပ္မ်ား ထဲက ႏွစ္ဘာသာကုိမွတ္စုတစ္အုပ္သာ ထားခုိင္းပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြအနည္းငယ္ဝန္ေပါ့ေအာင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာမေတြကလည္း သင္႐ုိးေတြမ်ားေနတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ခက္ခဲေနတဲ့ အပုိင္းေတြရွိေန ပါေသးတယ္။
အထက(၄) ၿမိတ္မွမူလတန္းျပ ဆရာမေဒၚစႏၵာက “တဲြဖက္သင္႐ုိးေတြကအရမ္းမ်ားေနတယ္။ တဲြဖက္ သင္႐ုိးေတြက ပထမတန္းနဲ႔ ဒုတိယတန္းမွာသင္မယ္ဆုိရင္ အခ်ိန္ရတယ္။ တတိယတန္းနဲ႔ စတုတၳ တန္းမွာသင္မယ္ဆုိရင္ အခ်ိန္ဘယ္လုိမွမရဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ တတိယတန္းနဲ႔ စတုတၳတန္း ကခ႐ုိက္ကစစ္မယ္လုိ႔လဲၾကားထားတာေတာ့ သင္႐ုိးေတြကုိကုန္ေအာင္ သင္ေပးေနရတယ္။ အဲ့ဒီအခါ က်ေတာ့ တဲြဖက္ဘာသာရပ္ေတြဘက္သင္တာ အားနည္းသြားေရာ။ ၿပီးေတာ့ေလးတန္းက ကေလး ေတြက အလယ္တန္းတက္ရမယ့္သူေတြဆုိေတာ့ အေျခခံေကာင္းေတြပါေစခ်င္လုိ႔ အဓိကဘာသာရပ္ ေတြကုိ ေက်ေအာင္သင္ေပးရတာမ်ဳိးေတြရွိတယ္” လုိ႔ရွင္းျပပါတယ္။
ဆက္လက္ၿပီး ယင္းတုိ႔အခက္အခဲတခ်ဳိ႕ကုိ ေျပာျပရာမွာေတာ့ “စုိက္ပ်ဳိးေရးဘာသာရပ္ဆုိရင္ မူလ တန္းအဆင့္မွာ ပထမတန္းနဲ႔ဒုတိယတန္းကုိ အသိေလးရေအာင္ပဲ သင္ခုိင္းေစခ်င္တယ္။ ဒီဘာသာရပ္ ကလက္ေတြ႕လုပ္ကိုင္မွ ပုိအဆင္ေျပမယ့္ ဘာသာရပ္မ်ဳိးပါ။ သင္႐ုိးထဲမွာ ထည့္ထားေပမယ့္ ကၽြမ္း က်င္ဖုိ႔အထိ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး” လုိ႔ဆုိပါတယ္။
ဂ်ပန္ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဖတ္ဖူးလုိက္တာ တစ္ခုရွိပါတယ္။ သူတို႔မွာ သုံးတန္းအရြယ္ (၉ႏွစ္) အထိသာ စာေမးပဲြမွေျဖစရာမရွိဘဲ ေက်ာင္းတက္႐ုံ၊ စာလုပ္ရ႐ုံေလာက္ပဲရွိတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ေက်ာင္းတက္တဲ့အရြယ္ ပထမသုံးႏွစ္တာကာလရဲ႕ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ကေတာ့ ပညာမဟုတ္ဘဲအက်င့္စာရိတၱပုိင္း ေကာင္းမြန္ေရးသာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကာလေတြမွာ စာထက္ကုိယ္ အမူအရာ၊ လူမႈဆက္ဆံေရးအစရွိသျဖင့္ ကုိယ္က်င့္တရားနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့စာေတြကုိသာ အေလးထား သင္ၾကားေပးတယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။ ဂ်ပန္တို႔ရဲ႕ခံယူခ်က္က ပညာနဲ႔အက်င့္စာရိတၱယွဥ္ရင္ အဓိကေနရာ မွာ အက်င့္စာရိတၱရွိတယ္လု႔ိ ဆိုပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္သုံးတန္းအထိ ဂ်ပန္မွာေပါ့ေပါ့ပါးပါးသာ စာသင္ရၿပီး ကေလးေတြေက်ာင္းေပ်ာ္လာေစရန္ အတြက္၊ အက်င့္စာရိတၱေကာင္းမြန္လာေစရန္အတြက္သာ အဓိကထားေဆာင္ရြက္ပါတယ္။ မူလတန္း ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ သင္ခန္းစာေတြဟာ မ်ားျပားျခင္းမရွိဘဲ ကေလးေတြဦးေႏွာက္နဲ႔ လုိက္ ေလ်ာညီေထြျဖစ္မယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြေလာက္ပဲ သင္ၾကားေပးသလုိ၊ သူတို႔သယ္ရတဲ့စာအုပ္ဆုိ ရင္မွတ္စုစာအုပ္ သုံးေလးအုပ္ထက္ မပုိဘူးလုိ႔လည္း ဂ်ပန္ပညာေရးႏွင့္ နီးစပ္သူတစ္ဦးက ေျပာျပပါတယ္။
ဒီလုိဆုိရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံရဲ႕ ပညာေရးအရာရွိေတြ နည္းနည္းစဥ္းစားေပးဖုိ႔ေတာ့ လုိေနၿပီထင္ ပါတယ္။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ အခုသြားေနတဲ့ပညာေရးစနစ္က ႏုိင္ငံတကာအဆင့္မီဖုိ႔နဲ႔ ဘက္စုံထူးခၽြန္ လူငယ္ေတြေပၚထြက္ေရးအတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြကုိတစ္ဆင့္ခ်င္း အေကာင္အထည္ေဖာ္သင့္ တယ္ဆိုတာကုိ ပညာေရးဝန္ထမ္းအရာရွိတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ အမွတ္ (၁) အေျခခံပညာဦးစီးဌာနမွ ဦးစီးအ ရာရွိဦးေငြတုိးက “သင္႐ုိးေတြကမ်ားေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ေဖာင္းပြေနတာ။ ေဖာင္းပြေနေတာ့ မေယာင္ ရာဆီလူးပုံစံမ်ဳိးေတြျဖစ္ေနတာ။ ကေလးေတြကုိဆရာေတြက ထိထိေရာက္ေရာက္မသင္ေပးႏုိင္ဘဲ သူတို႔လဲ ပင္ပန္းကုန္တာေတြျဖစ္ေနရတာပါ။ အမွန္တကယ္က မူလတန္းအဆင့္မွာေပးရမွာက ဘာ သာစကားတတ္ကၽြမ္းမႈကုိ အမွန္တကယ္တတ္ေျမာက္သြားႏုိင္ဖုိ႔ကုိ လုပ္ေပးလုိက္ရမွာပါ။ ၿပီးေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔လုိက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ဖုိ႔သြားတာ၊ လာတာ၊ စားတာ၊ က်န္းမာေရးအေျခခံအသိေတြ ရရွိဖုိ႔ေတြပဲ လုပ္ေပးရမွာပါ” လုိ႔ ေထာက္ျပေျပာဆုိလုိက္ပါတယ္။
လက္ရွိအေျခခံပညာေရးရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးဦးေငြတိုးက ျမန္မာ့ပညာေရးသမုိင္းႏွင့္ ယွဥ္ၿပီးထပ္မံသုံးသပ္ျပရာမွာေတာ့ မူလတန္းအဆင့္ရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္မွာတစ္မ်ဳိး၊ အလယ္တန္းအဆင့္ ရဲ႕ဦးတည္ခ်က္မွာတစ္မ်ဳိးနဲ႔ အထက္တန္းအဆင့္ရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္မွာတစ္မ်ဳိးျဖစ္ေနေၾကာင္း ေျပာျပပါ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ရာေတြဟာ ဦးတည္ခ်က္ပန္းတုိင္ေပ်ာက္ေနရၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနရတယ္ လုိ႔ဆုိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ဆရာေတြအေနနဲ႔ လက္ရွိသင္႐ုိးညႊန္းတမ္းေတြရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ေတြကုိ ေသ ခ်ာေလ့လာႏုိင္ဖုိ႔ လုိအပ္ၿပီးေက်ာင္းသားေတြကုိ ျပန္သင္ႏုိင္ဖုိ႔ လုပ္သင့္တယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။ လက္ရွိ သင္႐ုိးမ်ားဟာႏုိင္ငံတကာ စံခ်ိန္စံညႊန္းမ်ားျဖင့္ ခ်ိန္ထုိးမည္ဆုိပါက ထပ္မံျပ႒ာန္းေပးရန္ လုိအပ္ေန ေသးတယ္လုိ႔ ေျပာျပပါတယ္။
ယခုလုိတင္ျပသြားရတာဟာလည္း ႏုိင္ငံ၏ပညာေရးစနစ္တြင္ မပါမျဖစ္ပါဝင္ေနေသာ သင္႐ုိးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာေတြလုိေနတယ္၊ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာ သက္ဆုိင္ရာလူႀကီးေတြသိရွိႏုိင္ဖုိ႔ ေရး သားလုိက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မူလတန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ႏွင့္ ေလ့လာေနရေသာ သင္႐ုိး ေတြကုိ က်စ္က်စ္လ်စ္လ်စ္ျဖစ္ေစခ်င္ကာ မႏုိင္ဝန္ထမ္းေနရသည့္ ဒုကၡမ်ားမွလြတ္ေျမာက္ေစလုိေသာ ေစတနာျဖင့္ေရးသားလုိက္ရေၾကာင္းပါ။
Democracy Today Daily
ၾသဂုတ္ (၂၀) ရက္၊ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...