Wednesday, March 5, 2014

" ငါတို႔ေခတ္ ၊ ငါတို႔စာသား ၊ ငါတို႔တီးလုံး နဲ႔ ငါတို႔လူ "

ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလုံး ဖတ္ေစခ်င္လို႔ ဘယ္မွာမွ မပါေသးခင္ တင္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ သိပ္ႀကိဳက္ေနတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ပါ။ ေခါင္းစဥ္ကိုက မိုက္ေနတာပါ။ စာကလည္း ဖတ္သင့္တဲ့ စာမ်ဳိးပါပဲ။ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ၾကပါဦး။

===============================================

" ငါတို႔ေခတ္ ၊ ငါတို႔စာသား ၊ ငါတို႔တီးလုံး နဲ႔ ငါတို႔လူ "
------------------------------------------------------

. . . . . . . "မင္းတို႔နဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ အစိုးရကိုပဲ မင္းတို႔ေမွ်ာ္လင့္ပါ" လို႔ တစ္ဦးကေျပာေတာ့ စိတ္ထဲ မ်က္မိတယ္။ ေျပာတဲ့သူက ႏိုင္ငံျခားတိုင္းတပါးသား တျဖစ္လဲ ျမန္မာလူမ်ဳိးဟာကိုး။ ဟုတ္ပါရဲ႕ .. သူကေတာ့ သူနဲ႔ထိုက္တန္တယ္လို႔သူထင္တဲ့ အစိုးရရွိတဲ့ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲခံယူခဲ့ၿပီေလ။

. . . . . . . ေကာင္းၾကပါရဲ႕။ ေလးလြန္းတဲ့ လွည္းဘီးကို ဇြဲခတ္တြန္းေနဆဲျဖစ္တဲ့ လူေတြကေတာ့ ႏြံထဲ ကၽြံေနဆဲပါပဲ။ သူတို႔နဲ႔ ထိုက္တန္ၾကပါသတဲ့လား။

. . . . . . . ဘ၀ရဲ႕တန္ဖိုးသတ္မွတ္ခ်က္ေတြအေၾကာင္းလည္း ျငင္းခုံမေနခ်င္ေတာ့ပါ။ မိမိရဲ႕ဘ၀ကို မိမိစိတ္ႀကိဳက္ ျပဌာန္းခြင့္ လူတိုင္းကိုယ္စီရွိၾကပါေလရဲ႕။ မိမိရဲ႕လူသားျဖစ္တည္မႈတန္ဖိုးကိုလည္း မိမိစိတ္ႀကိဳက္ သတ္မွတ္ႏိုင္ၾကတာပါပဲ။ လိပ္ျပာသန္႔လွ်င္ အိပ္ေပ်ာ္ စား၀င္ စတမ္းေပါ့ဗ်ာ။ အိပ္မေပ်ာ္ စားမ၀င္သူမ်ားက သူတို႔နဲ႔ထိုက္တန္တယ္ဆိုတဲ့ ႏြံထဲမယ္ ရုန္းေနၾကဆဲပါ။ ၿပိဳင္တူတြန္းႏိုင္ဖို႔ ညာသံေပးေနဆဲပါ။ လွည္းဘီးအေရြ႕မွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနဆဲပါ။ လူမွန္ မမွန္ ၊ ေနရာမွန္ မမွန္ မေျပာလိုပါ။ အနီးက ဇြန္ပန္းရုံေလး ေမႊးျမႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္းသာ .. ။

. . . . . . . အားရွိေသးတဲ့ လက္တစ္ဖက္စီဟာ အတူစီးခဲ့တဲ့ ဒီလွည္းကို ၀ိုင္းကူတြန္း မေပးသင့္ပါဘူးလား။ ရွိပါေစေတာ့။ ဆုံးရႈံးသြားတဲ့လက္ေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပိုအားစိုက္ၾကရုံေပါ့ဗ်ာ။

. . . . . . . ကိုယ္စီ တာ၀န္နဲ႔ က်င့္၀တ္ကို နားလည္ၿပီး ေစာင့္ထိန္းသိတတ္လာတဲ့ တစ္ေန႔မွာ လွည္းဘီးက ေပါ့သြားမွာပါပဲ။ အားလုံးနားလည္လက္ခံႏိုင္ဖို႔ နဲ႔ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ပါ၀င္ႏိုင္ဖို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်ိန္နဲ႔ အားစိုက္ထုတ္မႈေတြ ေပးရဦးမွာပါ။

. . . . . . . စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ လမ္းျဖတ္ကူးေနသေရြ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ထိုက္တန္တဲ့ လမ္းလယ္က သံဆန္ကာေတြ ရွိေနဦးမွာပါပဲ။ ဘတ္စ္ကားခ မေပးပဲ ခိုးစီးတတ္ေနသေရြ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ထိုက္တန္တဲ့ စပယ္ယာေတြရွိေနဦးမွာပဲ။ ကြမ္းတံေတြးေတြ လက္လြတ္စပယ္ႀကံဳရာ ေထြးေနတတ္သေရြ႕ေတာ့ လူမ်ဳိးျခားေတြက ႏွာေခါင္းရႈံ႕ၿပီး အထင္ေသးတဲ့မ်က္လုံးနဲ႔ အၾကည့္ခံေနရဦးမွာပဲ။ မစည္းလုံးတတ္သေရြ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ထိုက္တန္တဲ့ ေခြးကတက္မွာ ေတာ္သလိုေနရဦးမွာပါပဲ။

. . . . . . . ကြမ္းယာဆိုင္က ေဆးတြဲေတြ ေရာင္းေပးေန ၊ ၀ယ္ေသာက္တတ္ေနသေရြ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ထိုက္တန္တဲ့ ေဆးမတိုးေသာေရာဂါဆိုးဆိုးေတြနဲ႔ ႏွစ္ပါးသြားေနရဦးမွာပဲ။ အမႈိက္ေတြကုိ ေတာ္သလိုပစ္ေနသေရြ႕ေတာ့ အမိႈက္ပုံၿမိဳ႕ေတာ္ထဲ ေနၾကရဦးမွာပဲ။ ေရနစ္ေနတဲ့လမ္းေတြေပၚ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ျဖတ္ေနၾကရဦးမွာပဲ။ ' ႏြား' ျဖစ္တဲ့ဘ၀မွာေတာင္ ေသြးကြဲေနသေရြ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ထိုက္တန္တဲ့ ဆြဲမယ့္ 'က်ား' ေတြက ေရာက္လာဦးမွာပဲ။

. . . . . . . ယာဥ္စည္းကမ္း လမ္းစည္းကမ္းေတြ မလိုက္နာႏိုင္သေရြ႕ ယာဥ္ေက်ာပိတ္ဆို႔မႈေတြက တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပိုဆိုးလာမွာပါပဲ။ ယာဥ္မေတာ္တဆမႈေတြက ထပ္ၾကပ္လိုက္ေနဦးမွာပဲ။ ရုပ္ရွင္ပိတ္ကားေပၚက ႏိုင္ငံေတာ္အလံနဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းေရွ႕မွာ ဒူးခ်ိတ္ ေျခဆင္း ထိုင္ေနတတ္သေရြ႕ေတာ့ အိမ္အျပင္ဘက္ေရာက္တိုင္း 'ေရႊ'ေတြကို 'ေရႊ'ေတြလိုဆက္ဆံတာ ခံေနရဦးမွာပဲ။

. . . . . . . ေညာင္ပင္ရိပ္က ေရအိုးစင္မွာ သံႀကိဳးေတြရွိေနဦးမွာပဲ။ ဆရာမေတြက က်ဴရွင္ေပးၿပီး ခပ္ေျပာင္ေျပာင္ ေမးခြန္းေအာက္ေနဦးမွာပဲ။ ေဆးရုံက အနီ၀တ္က လူလိုသေဘာမထားပဲ ေဟာက္ေနဦးမွာပဲ။ ဘယ္ေစ်းနဲ႔ ထုတ္ေပးေပး ခ်ေပးေပး ဆင္းမ္ကဒ္ တစ္ကဒ္ သိန္းေက်ာ္ျဖစ္ေနဦးမွာပါပဲ။ ဦးစီးမွဴးက မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းနဲ႔ လကၻက္ရည္ဖိုး လက္ခံေနဦးမွာပဲ။ ညႊန္ခ်ဳပ္ႀကီးက ကန္ေတာ့ပန္းျခင္းေစာင့္ေနမွာပဲ။ အဖားၾကမ္းရင္ လမ္းသရဲေတာင္ ေရေျမ႕သခင္စိတ္ ၀င္ႏိုင္ေသးတာပဲကို။

. . . . . . . ကမာၻၾကည့္ မၾကည့္ႏိုင္သေရြ႕ ၊ မၾကည့္တတ္သေရြ႕ ကမာၻႀကီးကထားခဲ့တာ ခံေနရဦးမွာပါပဲ။ တစ္ဦးကို တစ္ဦး မေလးစားတတ္သေရြ႕ လူ႕သိကၡာနဲ႔ လုံၿခံဳမႈ မရွိတဲ့ ဘ၀ေတြနဲ႔ပဲ ခရီးဆက္ၾကရဦးမွာပဲ။ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး မယုံၾကည္ႏိုင္သေရြ႕ ပိုပိုတိုေတာင္းလာမယ့္ ယုံၾကည္မႈအခ်င္း၀က္ထဲမွာ ေသနတ္သံေတြ ညံေနဦးမွာပဲ။

. . . . . . . ဘယ္သူဘယ္၀ါ့တာ၀န္ပါလို႔ ေျပာေနတတ္သေရြ႕ တာ၀န္ယူမႈမရွိတဲ့ လူ႕အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာပဲ ေနေနၾကရဦးမွာပဲ။ သူမ်ားအျပစ္သာ ျမင္ေနတတ္သေရြ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ထိုက္တန္တဲ့ အဆင့္အတန္းမွာပဲ အၿမဲသတ္မွတ္ခံထားရမွာပါပဲ။

. . . . . . . ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္ခံရရွိေနတာေတြဟာ ရာႏႈန္းျပည့္မဟုတ္ေပမယ့္ ရာခိုင္ႏႈန္းခပ္မ်ားမ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေနတာကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ေပးၾကပါ။ မတတ္ႏိုင္တဲ့ ရာခိုင္ႏႈန္းကို ခဏေဘးမွာထားၿပီး ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ ရာခိုင္ႏႈန္းေတြကို အသီးသီးႀကိဳးစားျပင္လိုက္ၾကလို႔ရပါတယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကိုယ္ျပင္ရမယ့္ ရာခိုင္ႏႈန္းခပ္မ်ားမ်ားကို ေမ့ထားၿပီး က်န္တဲ့ရာခိုင္ႏႈန္းတခ်ဳိ႕ကိုပဲ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္နဲ႔ လက္ညွိဳး၀ိုင္းထိုးခ်င္ေနၾကသလိုမ်ား ျဖစ္ေနမလား။

. . . . . . . ေျပာင္းလဲတာေတြ ၊ ျပဳျပင္တာေတြ ၊ ပြင့္လင္းတာေတြ ၊ ေရွ႕တိုးတာေတြ ၊ ေနာက္ျပန္မလွည့္တာေတြ စတဲ့ စကားလုံးႀကီး တစ္လုံးတစ္လုံး ေျပာခါနီးတိုင္းမွာ "ငါ" ဆိုတာကို သတိရေပးၾကပါ။

. . . . . . . ဥပေဒကို ေလးစားလိုက္နာခ်င္တဲ့ ႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္က ဘတ္စ္ကားက်ပ္ႀကီးထဲ ေခၽြးတရႊဲရႊဲကို နာရီမ်ားစြာ စီးေနခ်ိန္မွာ သူလိုငါလို ႏိုင္ငံသား သုံးေယာက္က သုံးသိန္းတန္ လိုင္စင္မဲ့ တရုတ္ဆိုင္ကယ္ေပၚမွာ .. ကားေဘးကေန ေအာ္လို႔ ဟစ္လို႔။ ေနာက္ဆုံးလက္က်န္ ခံတပ္သားေတြကို ေကာင္းေကာင္းအဆုံးသတ္ပစ္ႏိုင္တဲ့ တရားဥပေဒ မစိုးမိုးမႈေတြေပါ့ ခင္ဗ်ာ။

. . . . . . . ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လက္က်န္ခံတပ္သားေတြဟာ တန္ဖိုးႀကီးမားပါတယ္။ ေရခ်ဳိ သာ ေပါတဲ့ ေနရာမို႔ လြယ္လို႔ေသာက္တာမဟုတ္ပဲ အားလုံးႀကိဳက္ၿပီးလြယ္လြယ္လည္းရေနႏိုင္တဲ့ မိုးခါးေရေတြကို ထားခဲ့ရဲတဲ့ သိပ္သတၱိေကာင္းေသာ ေရခ်ဳိေသာက္သူမ်ား ပါ။ ေနမေကာင္းျဖစ္ေတာ့မွ က်န္းမာျခင္းရဲ႕တန္ဖိုးကိုသိသလို ျဖစ္ၾကရင္ ၀မ္းနည္းစရာေတြလည္း ႀကံဳေကာင္းႀကံဳရႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးလက္က်န္ ခံတပ္သားေတြကို မ်ဳိးသုဥ္းေတာ့မယ့္ ရွားပါးသတၱ၀ါေတြလို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေပးဖို႔ အခုကိုပဲ လိုအပ္ေနၿပီထင္တာပါပဲ။

. . . . . . . အမွားေတြကိုျပင္ဖို႔ အမွန္သိတဲ့လူ အနည္းဆုံးတစ္ဦးစီေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ လိုအပ္မွာပဲမဟုတ္လား။ ပုခုံးနဲ႔ထမ္းရမယ့္ လွည္းဘီးအတြက္ ႏြံထဲဆင္းရဲမယ့္သူေတြကို လိုအပ္ေနဆဲပါပဲဗ်ာ။ သူတို႔နဲ႔ထိုက္တန္မယ့္ တစ္ေနရာစီကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ရင္ထဲ အၿမဲသိမ္းထားၾကရေအာင္ပါ။

. . . . . . . စာသားေကာင္းေကာင္းေလးကို အတီးေကာင္းေကာင္းေလးနဲ႔ ျမန္ျမန္ေလး ၿမိဳင္လိုက္ႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုးေပါ့ဗ်ာ။ စည္းခ်က္မွန္မွန္ တီးေပးႏိုင္မယ့္သူေတြလည္း အေရးပါတယ္မဟုတ္လား။ အားလုံး ဆိုၾက ကၾကဖို႔အတြက္ တီးေပးမယ့္သူေတြကေတာ့ ကန္႔လန္႔ကာေနာက္မွာေရာ ေရွ႕မွာပါ အရင္ေနရာယူထားၾကရၿမဲပါ။

. . . . . . . အရင္က စာသားေတြထဲမွာေတာ့ ဇြန္ပန္းရုံအနီးက လွည္းဘီး ေပါ့ဗ်ာ။ အခုေတာ့လည္း အခု စာသားမ်ားေပါ့။ ၿပိဳင္တူတြန္းႏိုင္တဲ့တစ္ေန႔ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းေရြ႕ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႕ ယုံၾကည္ဆဲပါပဲ။ စာသားေတြထက္ ႏွလုံးသားေတြက စကားပိုေျပာႏိုင္မွာပါ။ တီးလုံးေတြထက္ ေနာက္ကထပ္ၾကပ္လိုက္မယ့္ လက္ေတြက ပိုအားရွိေစမွာပါ။

. . . . . . . လွည္းဘီးေရြ႕တဲ့တစ္ေန႔ ၊ ႏြံကလြတ္တဲ့တစ္ေန႔ မွာ လွည္းေပၚကခုန္ဆင္းၿပီး လက္သာကိုယ္ကၽြတ္ ထြက္မသြားပဲ ပုခုံးနဲ႔ ႏွလုံးနဲ႔ လက္ရုံးနဲ႔ ဇြဲခတ္လို႔ အတူတြန္းခဲ့သူေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ပါတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း သားေျမးမ်ားကို ဂုဏ္ယူစြာျပန္ေျပာျပႏိုင္ဖို႔ .. ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္ေတြ ဒီေန႔ပဲ ဆက္ၾကရေအာင္။ ။


(ယကၡ) ရဲႀကီး ။ >> https://www.facebook.com/yekkha.yejee
၃ မွ ၇ . ၈ .၂၀၁၃။

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...