Wednesday, February 5, 2014

ႏွလံုးသားဒိုင္ယာရီ(၂၃)

February 4, 2014 at 2:35am

 ၃-၅-၂၀၀၂

ေရွ႕သို႔ဘ၀ခရီးဆက္ရေပအံုးမည္။ ေဒါေလာခူရြာေလးမွတဆင့္ မိသားစုအသိုက္အၿမံဳရွိရာ ထိုင္း- ျမန္မာနယ္စပ္သို႔ ရက္အေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာခရီးႏွင္ခဲ့ရသည္။ ေႏြကာလခရီးစဥ္တေလွ်ာက္ အခက္ အခဲဆံုးမွာေရပင္ျဖစ္သည္။

ေႏြရာသီသို႔ေရာက္သည္ႏွင့္ ေတာေတာင္ေရေျမတို႔မွာလည္း ခမ္းေျခာက္ လာခဲ့သည္။ ေရကိုလမ္းခရီးတေလွ်ာက္ေခၽြတာသံုးစြဲၾကရသည္။ ေရရရွိရန္အတြက္ တစ္ရက္တာခရီး အကြာအေ၀းခန္႔သြားရသည္။ ေရငတ္သည့္ဒဏ္ေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕အသက္ဆံုးရွံဳးခဲ့ရသည္ပင္ရွိခဲ့သည္။ ၂၀၀၂ခုႏွစ္၊သႀကၤန္ကာလကိုေတာ့ သံလြင္ျမစ္ကမ္းနံေဘး၌ပင္ဆင္ႏႊဲလိုက္ရသည့္အျဖစ္ကယေန႔ တိုင္အမွတ္တရရွိေနခဲ့သည္္။ ခရီးျပင္းတစ္ခုကို(၁၄)ရက္ခန္႔ျဖတ္သန္းလြန္ေျမာက္ၿပီးေနာက္ နယ္စပ္ တပ္စခန္းရွိရာသို႔ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္။

က်ေနာ္ျပန္လည္ေရာက္ရိွခ်ိန္တြင္ေတာ့ BPA (Burma Patriotic Army )မွာလည္း ကိုယ္ပိုင္တပ္စခန္းအျဖစ္ရပ္တည္ေနေပၿပီ။ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ ေတာင္ ေၾကာတစ္ေလွ်ာက္တြင္ေတာ့ ကရင္နီတပ္မေတာ္ကအခိုင္အမာတပ္စြဲထားၿပီး က်ေနာ္တို႔ BPA မွာ နယ္စပ္ေတာင္ေၾကာမွ ျမန္မာျပည္အတြင္းပိုင္း ကိုက္(၁၅၀၀)ခန္႔တြင္ တပ္စြဲခြင့္ျပဳထားသည္။ ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္ႏွင့္ ထိပ္တိုက္ရင္ဆုိင္ေနရေသာစခန္းပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္မွ ညပိုင္း ကင္းအလဲအလွယ္လုပ္သည္ကိုပင္ မီးေရာင္ေအာက္တြင္ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ေပသည္။

က်ေနာ္တို႔ BPA တြင္ လူအင္အားႏွင့္လက္နက္အင္အားက မွ်တမႈမရွိ။ မီးက်ိဳးေမာင္းပ်က္ ေသနတ္အခ်ိဳ႕သာရွိေနခဲ့သည္။ ကိုယ္ပိုင္လက္နက္ရရန္အတြက္ အသက္ကိုအရင္းတည္၍ ႀကိဳးစား တည္ေဆာက္ခဲ႔ၾကရသည္။ စစ္၀တ္ယူနီေဖါင္းႏွင့္လိုအပ္သည့္ရိကၡာဆန္ကို ကရင္နီတပ္မေတာ္မွကူညီ ပံ့ပိုးေပးသည္။ အျခားေသာနည္းလမ္းမ်ားႏွင့္လည္း အကူအညီေတာင္းခံခဲ့ရသည္။ ေငြေၾကးအခ်ိဳ႕ကို NCGUB (ျမန္မာႏိုင္ငံညြန္႔ေပါင္းအစိုးရ)မွကူညီပံ့ပိုးခဲ့သည္။

ထိုသို႔ကိုယ္ပိုင္တပ္မေတာ္တစ္ခုအျဖစ္ ႀကိဳးစားတည္ေဆာက္ေနခ်ိန္တြင္ အေခ်ာင္သမားအခ်ိဳ႕မွ သူတို႔အဖြဲ႕အစည္းလက္ေအာက္ခံအျဖစ္အမႈ ထမ္းရန္ကမ္းလွမ္းခဲ့ၾကသည္။ လိုအပ္သည့္လက္နက္၊ ေငြေၾကးတို႔ျဖင့္ဆြဲေဆာင္သိမ္းသြင္းခဲ့ၾကသည္။ မည္သို႔မွ်သိမ္းသြင္းမရသည့္အဆံုး သုတ္ေျခတင္္ ကာျပန္သြားၾကသည္။ သူေခါင္းေဆာင္လုပ္ေနေသာ အဖြဲ႕အစည္းမွာ လက္နက္အင္အား၊ လူအင္အားမည္မွ်ရွိေနသည္ကိုေတာ့မသိ၊ ေလ့လာၾကည့္လိုက္ ေတာ့ တိုက္ပြဲပင္မေဖၚေဆာင္ဘူးပဲ ေလတိုက္ပြဲဆင္ႏႊဲေနသူမ်ားသာျဖစ္ေနသည္။ သို႔ေသာ္သူကႏိုင္ငံ ေရးမွာေတာ့ တန္္း၀င္သည္။ ၀င္ေငြေကာင္းသလို၊ဟိတ္ဟန္လည္းေကာင္းသည္။ ပညာတတ္ဆရာ၀န္ တစ္ဦးလည္းျဖစ္ေနသည္။ ေလတစ္လံုး၊မိုးတစ္လံုးႏွင့္အေျပာေကာင္းသေလာက္ ကတံုးေပၚထိပ္ကြက္ ရန္သာ အၿမဲစဥ္းစားေနေသာေတာ္လွန္ေရးအေခ်ာင္သမားျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနသည္။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္မွအေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမသို႔အသြင္ ကူးေျပာင္းေရာက္ရွိလာေသာတပ္မေတာ္သားမ်ားကို ဥမကြဲသိုက္မပ်က္၊စည္းစည္းလံုးလံုးရပ္တည္ ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။ ျပစ္မႈတစ္စံုတရာက်ဴးလြန္ခဲ့ပါကလည္း အရင္ကလိုလက္လြတ္စပယ္မလုပ္ၾကေတာ့။ သက္ဆိုင္ရာသို႔အေၾကာင္းၾကားၿပီးပူးေပါင္းေျဖရွင္းၾကေသာေၾကာင့္ႀကီးမားေသာဆံုးရွံဳးမႈမ်ားမွ ကာ ကြယ္ႏိုင္ခဲ့သည္မွာအျမတ္တစ္ခုဟုဆိုရမည္။ တပ္တြင္းစားေသာက္ရန္အတြက္ဆန္မွာပူပင္ေၾကာင့္ၾက ရန္မလိုေသာ္လည္း ကြမ္းဘိုးေဆးဘိုးရရန္အတြက္ရဲေဘာ္မ်ားအလွည့္က် ထိုင္းႏိုင္ငံ၊မဲ့ေဟာင္ေဆာင္ ၿမိဳ႕အနီးေက်းရြာမ်ားသို႔အလွည့္က်သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ကာ ရံပံုေငြရွာၾကရသည္။ ရရွိလာေသာေငြ ေၾကးကို မွ်ေ၀စားေသာက္ၾကရသည္။

တစ္ေန႔တြင္ ရဲေဘာ္ေလးႏိုင္ဦးအလုပ္မွျပန္လာေသာ္လည္းေငြေၾကးဟူ၍တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွပါ မလာခဲ့ေပ။ အလုပ္ရွင္မွေငြမရွင္းေပးေသာေၾကာင့္ ျပန္လာရျခင္းသာျဖစ္ေၾကာင္းေျပာျပသည္။ က်ေနာ္ လည္းသူ႔ကို ဘာမွအျပစ္မတင္၊လုပ္စရာရွိသည့္အလုပ္ကိုသာလုပ္ေနမိသည္။ BPA တြင္သူက အသက္ အငယ္ဆံုး (၁၆ႏွစ္စြန္းစြန္း)သာရွိေသာရဲေဘာ္ေလးျဖစ္သည္။ ေတာင္ႀကီးဖက္မွျဖစ္သည္။ မိဘမ်ားမွာ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ၾကေၾကာင္းသိရသည္။ မိဘႏွင့္စိတ္ဆိုးကာ တပ္မေတာ္ထဲေရာက္လာသူေလး ျဖစ္ သည္။

တစ္ေန႔ေသာညေန တပ္စခန္းေအာက္မွေသနတ္သံၾကားေသာေၾကာင့္က်ေနာ္ရွာေဖြၾကည့္ရာ ရဲေဘာ္ေလးႏိုင္ဦး ေသနတ္ထမ္းရင္းစည္းရိုးထဲသို႔၀င္လာသည္ကိုက်ေနာ္ေတြ႕လိုက္သည္ႏွင့္ “တပ္မွဴး ရယ္ က်ေနာ္ေတာၾကက္ပစ္လိုက္တာလြတ္သြားတယ္ဗ်ာ၊ ဒီေတာၾကက္ေတြရဲ႕စားက်က္ က်ေနာ္သိ ထားတယ္” ဟုဆိုလာသည္။ “ဟုတ္လားကြ၊ မင္းကလည္းပစ္ရင္ေသေသခ်ာခ်ာပစ္ေလကြာ၊ဟင္းစား တစ္နပ္ရရင္လည္းနည္းတာမွတ္လို႔” ဟုဆိုလိုက္မိသည္။

သူလည္းသူ႔တဲအတြင္းသို႔ေခတၱ၀င္သြားၿပီး ေနာက္ “တပ္မွဴး က်ေနာ္ေတာၾကက္သြားေခ်ာင္းလိုက္ဦးမယ္”ဟု ေျပာေျပာဆိုဆိုေသနတ္ဆြဲကာ ေတာင္ေၾကာေအာက္ဖက္သို႔ဆင္းသြားေတာ့သည္။ မိုးခ်ဳပ္သည္အထိ ျပန္မေရာက္ခဲ့။ က်ေနာ္အေတာ္ စိတ္ပူသြားရသည္။ ရဲေဘာ္မ်ားကိုအနီးတစ္၀ိုက္ လိုက္လံရွာေဖြ ခိုင္းေသာ္လည္းမည္သို႔မွ်ရွာေဖြ၍မေတြ႕ ေတာ့။ နီးစပ္ရာတပ္စခန္းမ်ားသို႔ စက္ျဖင့္ေမးျမန္းေသာ္လည္း မေရာက္ရွိေၾကာင္းသာ သိလိုက္ရ သည္။

ေနာက္ဆံုးရဲေဘာ္မ်ားကို မိသားစုမ်ားရွိရာရြာသို႔သြားေရာက္ရွာေဖြရန္ တာ၀န္ေပးရေတာ့သည္။ ရဲေဘာ္မ်ားလည္းညတြင္းခ်င္း မိသားစုမ်ားရွိရာသို႔ အေသာ့ႏွင္၍ဆင္းခဲ့ၾကရေတာ့သည္။ ရြာႏွင့္ တပ္ စခန္းမွာ သံုးနာရီခန္႔သြားရသည္။ က်ေနာ္လည္းစခန္းေပၚတြင္ေနမထိ၊ထိုင္မထိႏွင့္အေတာ္ညဥ့္နက္မွ စက္၀င္လာသည္။ ရဲေဘာ္ေလးႏိုင္ဦး ဆာလာအိတ္တစ္လံုးထမ္း၍ရြာသို႔၀င္လာေၾကာင္းႏွင့္ ဆက္၍ ထိုင္းႏိုင္ငံဖက္သို႔ ထြက္သြားေၾကာင္းသာသိလိုက္ရသည္။

ေနာက္တစ္ေန႔နံနက္သတင္းဆိုးတစ္ခုက်ေနာ့ထံေရာက္လာခဲ့ျပန္သည္။ က်ေနာ့ကိုထိုင္းစစ္တပ္ ႏွင့္ရဲမ်ားမွေတြ႕ဆံုလိုေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားလာျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္လည္း သူတို႔ခ်ိန္းဆို သည့္ နန္းဆြယ္ရြာထိပ္ရွိ ထိုင္းရဲစခန္းသို႔ေရာက္သည္ႏွင့္စကားျပန္မွ “ခင္ဗ်ားတို႔တပ္ကရဲေဘာ္ေလး တစ္ေယာက္ အမ္-၁၆တစ္လက္နဲ႔ ထိုင္းတစ္ေယာက္ကိုလာပစ္သြားတယ္၊ခင္ဗ်ားတို႔သူ႔ကိုရေအာင္ဖမ္း ေပးရမယ္” ဟုဆိုလာခဲ့သည္။ မည္သို႔မွ်မျငင္းသာသည့္အဆံုးဖမ္းေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကတိေပးလိုက္ ရသည္။ ရဲေဘာ္ေလးႏိုင္ဦး၏ရုပ္ပံုကိုလည္း ထိုင္းတီဗီြမ်ားမွထုတ္လႊင့္ေနသည္ကိုလည္းေတြ႕လိုက္ရ သည္။ ဖမ္းဆီးရန္အတြက္လိုအပ္သည့္လက္နက္၊ရိကၡာႏွင့္ဓါတ္မီး၊ဆိုင္ကယ္၊ကားတို႔ကိုလည္း ထိုင္း ဖက္မွစီစဥ္ေပးသည္။

က်ေနာ္လည္းသူသြားလာႏိုင္သည့္ေနရာမ်ားသို႔၀င္ေရာက္ရွာေဖြရသည္။ တစ္ ေနရာၿပီးတစ္ေနရာရွာေဖြၾကရာ ေနာက္ဆံုး စြပ္ဆြယ္ရြာေလးနံေဘးသို႔ပင္ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ က်ေနာ္ စီးနင္းလာေသာဆိုင္ကယ္ကို ထိုင္းရဲ ၾကာေအာမွေမာင္းႏွင္ေလသည္။ စြပ္ဆြယ္ႀကိဳးတံတားနားသို႔ မေရာက္မီ ရဲေဘာ္ေလးႏိုင္ဦး ငိုက္စိုက္ငိုက္စိုက္ႏွင့္ကားလမ္းအတိုင္းလွမ္းလာသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရ သည္။ လက္ထဲတြင္ ဓါးေျမွာင္တစ္ေခ်ာင္းကိုကိုင္ေဆာင္ထားလ်က္ရွိသည္။ က်ေနာ္သူ႔ကိုေတြ႕သည္ ႏွင့္ “ ႏိုင္ဦး မင္းလက္ထဲကဓါးခ်ၿပီးငါ့စီကိုလာခဲ့” ဟုေျပာလိုက္သည္ႏွင့္ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ေျပးရန္ျပင္ လိုက္သည္။

သူ႔ေနာက္တြင္လည္း ထိုင္းတပ္မေတာ္မွစစ္သားမ်ား၀ိုင္းရံထားေၾကာင္းသိလိုက္သည္ ႏွင့္ က်ေနာ့ထံသို႔လွမ္းလာခဲ့ေတာ့သည္။ က်ေနာ္ကလည္း “ မင္းကြာ ဘာေတြေလ်ွာက္လုပ္ေနတာလဲ၊ အခုေတာ့မလိုလားအပ္တဲ့ျပႆနာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီ” ဟုဆိုလိုက္သည္ႏွင့္ “ တပ္မွဴးရယ္ က်ေနာ္လည္း ဘယ္လုပ္ခ်င္ပါ့မလဲ၊ အလုပ္သြားလုပ္ေတာ့လုပ္္အားခမေပးတဲ့အျပင္ ပါးပါက်ေနာ့ကိုရိုက္လိုက္တယ္၊ စိတ္နာလြန္းလို႔တပ္ကေသနတ္ျပန္ယူၿပီး က်ေနာ္လာျပန္ပစ္တာ၊လမ္းမကၽြမ္းတာနဲ႔ မ်က္စိလည္ၿပီး ထြက္မရျဖစ္ေနတာ၊က်ေနာ့ကိုကယ္ပါအံုးဗ်ာ” ဟုဆိုရံုရွိေသးခ်ိန္ ထိုင္းစစ္သားႏွင့္ရဲမ်ားမွ သူ႔ကို၀င္ ေရာက္ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ေခၚေဆာင္သြားေတာ့သည္။


က်ေနာ္တို႔အားလံုး သည္ေနရာ၊သည္ေဒသတြင္ ေရွ႕ဆက္ရပ္တည္ႏိုင္ေရးအတြက္ သူ႔ဘ၀ကိုက်ေနာ္ဘာမ်ားကူညီေပးႏိုင္ပါအံ့နည္း။

ဆက္ပါအံုးမည္။

အုပ္ႀကီးေဖ
၅-၂-၂၀၁၄


No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...