Thursday, October 24, 2013

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အဂၤလိပ္စကားေျပာျခင္း (၂)

http://myanmarthway.blogspot.com/2010/09/blog-post_8287.html မွ ....

englishspeakingofbogyok.png

"ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားတာ အလြန္သင့္ျမတ္လွတာပဲ။ ေတာ္၀င္ပုဂၢိဳလ္မ်ားနဲ႔ စကားေျပာတဲ့ အခါမွာ မိုင္ေလာ့ဒ္ (My Lord) ဆိုတာ ထည့္ေျပာရပါတယ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္။ မိုင္ေလာ့ဒ္ဟာ စာေပမွာ ေရးဖတ္ ရေပမယ့္ ေျပာတဲ့အခါမွာ မေလာ့ဒ္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ သာမန္လူခ်င္း ေျပာရာမွာ မူရင္းက How do you do (ေဟာင္း ဒူး ယူ ဒူး) ျဖစ္ေပမယ့္ စကားေျပာတဲ့အခါ ေဟာင္းဒယူဒူ လို႔ အသံနိမ့္နဲ႔ ေျပာရပါတယ္။
Where do you go? (၀ွဲယားဒူးယူဂိုး) လို႔ ေမးတဲ့အခါ စကားသံက (၀ွဲဒယုဂို) ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားဟာ သူ႔အတုိင္းေျပာရင္ သိပ္ၿပီး ညင္သာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြကသာ Good (ဂြတ္ဒ္)၊ Book (ဘြတ္ခ္)၊ Look (လြတ္ခ္) နဲ႔ ျပင္းျပင္းဆိုေနတာ အမွန္က (ဂုဒ္၊ ဘုခ္၊ လုခ္) လို႔ ညင္ညင္သာသာ ထြက္ပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ေတြ႔ရင္ေတြ႔ခ်င္း ေမာင့္ဘက္တန္က Good Morning General Aung San (ဂုဒ္ေမာနင္) လို႔ ႏႈတ္ဆက္မယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကလည္း Good Morning My Lord (ဂုဒ္ေမာနင္ မေလာ့ဒ္) လို႔ ျပန္ေျဖရမယ္"

"ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အဆင့္ဆင့္ ေတြ႔ရမယ့္ပံု၊ ေျပာရမယ့္စကားေတြကို အခုပဲ သင္ေပးပါ ဦးႀကီး"

"ဒီလိုဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလယာဥ္ေပၚ တက္တာက စမယ္။ သိဟိုဠ္ကၽြန္းကို ကုန္းေတြ ျဖတ္စရာမလိုဘူး။ ပင္လယ္ျဖတ္ၿပီး (၄)နာရီေလာက္ သြားရင္ ေရာက္မယ္။ လမ္းမွာ အပန္းေျပ အခ်ိဳရည္တစ္ခုခုနဲ႔ ဘီစကြတ္ေကၽြးဖို႔ရွိတယ္။ ဒီကထြက္တာ ေနာက္က်ရင္ေတာ့ ဘူးနဲ႔ ေန႔လည္စာ ေပးမယ္။ ကႏၵီၿမိဳ႕ေတာ္ေရာက္ရင္ သူတို႔ကားေတြနဲ႔ ႀကိဳၿပီး တည္ခိုးေဂဟာ ေခၚသြားမယ္။ ေရာက္ၿပီး အနားယူၾက။ ညေနေစာင္းေတာ့ ေရခ်ိဳး။ ဆုိင္ရာက ညစာနီးရင္ လာၿပီး အေၾကာင္းၾကားမယ္။ အခ်ိန္ေရာက္ရင္ စားခန္းမ နီးရင္ သူတို႔နဲ႔ ေျခလ်င္သြားမယ္။ ေ၀းရင္ေတာ့ ကားနဲ႔ ေခၚမယ္။ ညစာစားဖို႔ အ၀တ္က ပုဆိုးနဲ႔ ရွပ္အက်ႌလက္တိုဆိုရင္ ေတာ္ေလာက္ၿပီ။ လူေတြမ်ားေတာ့ တစ္ဦးစီကို ဗန္းတစ္ခုစီ လာခ်မယ္။ ေပါင္မုန္႔၊ ဟင္း၊ အရြက္အသီး၊ Soup တစ္ခြက္စီ ပါမယ္။ စားပြဲႀကီးအလယ္မွာ အရက္ေပါင္းစံု ထားမယ္။ စားၿပီးရင္ အစာပိတ္တစ္ခုခု ေကၽြးမယ္။ စားပြဲကုလားထိုင္ေတြမွာ နာမည္ေတြ ေရးထားမယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က စားပြဲထိပ္မွာထိုင္၊ အနားမွာ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ ဦးဘေဘ၊ သခင္သန္းထြန္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေနရာေပးမယ္။ အားလံုးစားၿပီးရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထတဲ့အခါ အားလံုးထၾကၿပီး အသင့္ေစာင့္ေနတဲ့ စားခန္းထဲက ပုဂၢိဳလ္ေတြက အလာတုန္းက ကုလားထုိင္ေတြ ေနရာထိုးေပးသလို ကုလားထိုင္ေတြကို ေနာက္ဘက္ ဆြဲေပးၾကမယ္။ လာလမ္းအတုိင္း ျပန္မယ္။ ျပန္ေရာက္ရင္ ေျပာၾကဆိုၾကနဲ႔ ညေရာက္ေတာ့ အပူေသာက္စရာ လာေပးၾကမယ္။ အဲဒါ ေရာက္တဲ့ေန႔ပဲ။

ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္မွာ ေရခ်ိဳး၊ အ၀တ္လဲ၊ မနက္စာ ေကာ္ဖီလက္ဖက္ရည္၊ ေပါင္မုန္႔ေထာပတ္သုတ္၊ ခ်ိစ္၊ ဆန္ျပဳတ္၊ ထမင္း၊ ပူတင္း၊ ၾကက္ဥေၾကာ္၊ ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္၊ အစိမ္းေၾကာ္ သူတို႔ စီစဥ္ထားတာေတြနဲ႔ လက္ဖက္ေျခာက္ ေရေႏြး၊ စီးကရက္၊ မီးျခစ္ေပါင္းစံုနဲ႔ ဧည့္ခံပါလိမ့္မယ္။ ၈ နာရီခြဲေလာက္မွာ ဧည့္ႀကိဳတာ၀န္ခံ အတြင္း၀န္က Lord နဲ႔ ေတြ႔ဖို႔ရာ ကားမ်ား အသင့္ျဖစ္ေနပါၿပီလို႔ လာေျပာတဲ့အခါ ေနာက္က လုိက္သြားၾကရမယ္။ (၁၅) မိနစ္ခန္႔ ႀကိဳတင္ၿပီး ဧည့္ခန္းထဲကို ေရာက္ေနၾကပါမယ္။ ခ်ိန္းဆိုထားတဲ့အခ်ိန္ေရာက္မွ ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တန္ ထြက္လာၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ အဖြဲ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ပါ့မယ္။ ၿပီးေတာ့ အခန္းထဲ ျပန္၀င္သြားတဲ့အခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ေခါင္းေဆာင္ၿပီး ေနာက္လုိက္ရပါ့မယ္။

ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တန္ သူ႔စားပြဲကို သူသြားထုိင္တဲ့အခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က စားပြဲမေရာက္ခင္ (၅)ေပေလာက္မွာ ဆက္မလိုက္ဘဲ ရပ္ေနရပါ့မယ္။ ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တန္က ထိုင္ရာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး "ဂ်င္နရယ္ေအာင္ဆန္း ပလိစ္ဆစ္ေဒါင္း (General Aung San Please Sit Down)" လို႔ ေျပာရင္း ထို္င္ရမယ့္ ကုလားထုိင္ေနရာကို ၫႊန္ျပပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီေနရာကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ၀င္ထုိ္င္ၿပီး က်န္တဲ့လူေတြက သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ၀င္ထုိ္င္ရပါမယ္။

ကၽြန္ေတာ့္စိတ္အထင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ညာဘက္မွာ အရပ္၀တ္နဲ႔ ဦးဘေဘ၊ သခင္သန္းထြန္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ထားၿပီး ဘယ္ဘက္မွာေတာ့ စစ္၀တ္နဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ထားမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကုလားထုိင္ေတြမွာ နာမည္ကပ္ထားၿပီး အသင့္ေစာင့္ေနတဲ့ အဖြဲ႔သားမ်ားက ကုလားထိုင္ေတြကို ထို္င္ဖို႔ ေနာက္ကို ဆြဲေပးၾကပါမယ္။

ထုိင္မယ့္လူေတြဟာ ကုလားထုိင္မွာ ကပ္ထားတဲ့ စာကို ကုိယ့္နာမည္ ဟုတ္၊ မဟုတ္ ၾကည့္ရပါမယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ မမွားႏုိင္ပါဘူး။ အစီအစဥ္က ဂုဏ္ထူးရာထူး အဆင့္အလိုက္ ထားမွာပါ။

အထူးသတိျပဳရမွာက အစားအေသာက္ ေကၽြးတဲ့အခါ အသံမျမည္ေအာင္ စားၾကရပါမယ္။ ပါးစပ္၊ လက္ ေပသြားရင္ ေဘးမွာထားတဲ့ လက္သုတ္ပ၀ါနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းသုတ္ရပါမယ္။ ၿပီးေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနာက္က လုိက္တဲ့အခါ ေျခေထာက္ အသံမျမည္ေအာင္ ေလ့က်င့္ထားရပါမယ္။ ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တန္ေရွ႕ ထိုင္ၾကတဲ့အခါ ကုိယ္ကို မတ္မတ္ထားရပါမယ္။ လက္ကုိ စားပြဲေပၚ မတင္ရပါဘူး။ ေဘးမွာ ခ်ထားရပါမယ္။ ေခ်ာင္းဆိုးခ်င္ရင္ ပါးစပ္ကို လက္ကုိင္ပ၀ါနဲ႔အုပ္ၿပီး ေခ်ာင္းဆိုးရပါမယ္။ ေမာင့္ဘက္တန္ စကားေျပာေနတုန္း အားလံုးဟာ သူ႔ကိုပဲ ၾကည့္ေနၾကရပါ့မယ္"

"ဦးႀကီး၊ သူက ဘယ္စကားကစၿပီး ေျပာမွာလဲ။ ဦးႀကီးလည္း အမ်ားႀကီးေျပာရတာ ေမာေရာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မၾကာခင္ စားၾကမယ္။ ဦးႀကီး ဘာမ်ား ေသာက္ထားမလဲ။ ၀ီစကီ၊ ဘရန္ဒီ၊ ဘီယာ၊ ၀ိုင္မ်ိဳးစံုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဗိုလ္ထြန္းလွေရ၊ ပုလင္း လက္ဆြဲျခင္း (၂)လံုး ယူခဲ့ကြာ"

"ရပါတယ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ ကိစၥမရွိပါဘူး။ သူ ဘယ္စကားက စၿပီးေျပာမယ္ဆိုတာေတာ့ ခန္႔မွန္းလို႔ မရဘူး။ လူႀကီးမ်ားထံုးစံ ပဏာမမွာ ေနရတာ အဆင္ေျပလား၊ လမ္းခရီး ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းသလား၊ က်န္းမာေရးေဆးမ်ားလိုရင္ ဧည့္သည္တာ၀န္ခံကို ေျပာပါ။ ရာသီဥတုက ဘာမွ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး မရွိလို႔ ေတာ္ေသးရဲ႕ ဆိုတဲ့ စကားေတြနဲ႔ စၾကတာပဲ။ သိပ္မ်ားမ်ား မေျပာပါဘူး။ သူေျပာရမယ့္ စကားကို အဆင္ေျပေအာင္ ဂ်င္နရယ္ေအာင္ဆန္းကို ဖိတ္ရတာ စစ္ႀကီးလည္း ၿပီးသြားေတာ့ တုိင္းျပည္ျပန္လည္ ထူေထာင္ေရးကို စီစဥ္ၾကရေတာ့မယ္။ စစ္ႀကီးေၾကာင့္ ေငြကုန္လူပန္း ျဖစ္ၾကတာ။ ဒါေပမယ့္ အေျခအေနက ပ်က္စီးတာေတြျပင္ဖို႔ အသစ္လုပ္သင့္တာေတြ လုပ္ဖို႔ ျမန္ျမန္စီစဥ္ရမွာပဲဆုိၿပီး တုိင္းျပည္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးအေနနဲ႔ ေဆြးေႏြးဖို႔ ဖိတ္ေခၚတာပါလို႔ သူေျပာခ်င္တာကို ေျပာမယ္ထင္ရတာပဲ။ တုိင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္မ်ား ထံုုးစံ မိန္႔ခြန္းေပးခ်င္ရင္ သူေျပာခ်င္တာကို မိန္႔ခြန္းေရးဆရာကို အခ်က္အလက္ေပး အေရးခုိင္းၿပီးေတာ့ ဖတ္ေျပာတာပဲ။ ေဆြးေႏြးပြဲဆိုရင္ အခ်က္အလက္ေတြေျပာျပ၊ အတြင္း၀န္က အစီအစဥ္ေတြလုပ္ၿပီး အဲဒါကို ေဆြးေႏြးရင္း ၾကည့္ၾကည့္ေျပာတာပါပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရယ္"

"ဒီလုိဆို ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာကို ဘယ္ေတာ့ ေျပာရမလဲ"

"ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ လူႀကီးကေခၚရင္ သူေျပာခ်င္တာရွိလို႔ ေခၚတာမို႔ သူစၿပီး ေျပာခ်င္တာ ေျပာပါေစ။ သူေျပာေနတုန္း မႀကိဳက္တာ၊ ဆန္႔က်င္တာ ျပန္မေျပာရပါဘူး။ အားလံုးၿပီးမွ ကုိယ္ေျပာခ်င္တာ တိုတုိအစီရင္ခံရပါတယ္။ သူေျပာေနတုန္း Very Good My Lord (ဗက္ရိဂုဒ္ မေလာ့ဒ္)၊ Excellent My Lord (အက္စ္ဆဲလင့္မေလာ့ဒ္)၊ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ၿပီး သေဘာက်တာပဲ။ အဲဒီလုိ သူစကားေျပာတာမ်ားလို႔ နားၿပီး အသက္႐ွဴတဲ့အခါ ခ်ီးက်ဴးစကားသာ အားရပါးရ ေျပာပါ"

ထိုအခ်ိန္တြင္ ဗိုလ္ထြန္းလွက "ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ ထမင္းပြဲ ျပင္ၿပီးပါၿပီ" ဟု လာ၍ ေခၚသျဖင့္ လိုက္၍သြားၾကသည္။

"ေတာင္၀င္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးတစ္ေယာက္က အစိုးရစီမံကိန္းကို ေခၚေျပာရင္ ငါဟာ ေျပာင္ေျမာက္ထူးျခားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ပါလားလို႔ ဂုဏ္ယူၿပီး နားေထာင္ေပးပါ။ ဘႀကီးက ေျမးကေလးကို ေခၚေျပာသလို ႀကံဳရတဲ့အခါ ေလးေလးစားစားနဲ႔ နားေထာင္သလို နားေထာင္ေပးပါ။ သူေျပာေနတဲ့အထဲ ကိုယ္မႀကိဳက္တာပါရင္လည္း ၿပံဳးၿပံဳးကေလးေနပါ။ ေနာက္ဆံုး သူက နိဂံုးခ်ဳပ္ၿပီး မင္းလည္း ဘယ္လိုသေဘာရလဲလို႔ ေမးပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါမွာလည္း အရင္လိုက္ေျပာသလိုပဲ အားလံုးေကာင္းပါသည္ ခင္ဗ်ား၊ Excellent My Lord (အက္စ္ဆဲလင့္ မေလာ့ဒ္) လို႔ ျပန္ေျပာပါ။ သူလည္း ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်သြားပါလိမ့္မယ္။

ၿပီးေတာ့ သူပင္ပန္းလို႔ အားရပါးရ အသက္႐ွဴေနတုန္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေျပာခ်င္တဲ့စကားကို ျဖည္းျဖည္းစပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Lord ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းဟာ The Lord ဆိုရင္ ခရစ္ယာန္ေယ႐ႈလို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ရဲ႕ တရားသူႀကီးခ်ဳပ္ေတြကို အစီရင္ခံမယ္ဆိုရင္ အာလုပ္စကားဟာ My Lord ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ကုိယ္ေျပာခ်င္တာ၊ အစီရင္ခံခ်င္တာ တင္ျပေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေတာ္၀င္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးကို ပထမဆံုး My Lord (မိုင္ေလာ့ဒ္) လို႔ ဆိုရပါမယ္။ မေလာ့ဒ္လို႔ မေခၚရပါဘူး။ မေလာ့ဒ္က စကားေျပာတဲ့အခါမွာသာ သံုးရတာပါ"

"ဦးႀကီး၊ ကၽြန္ေတာ္ တင္ျပခ်င္တာကို ပထမေရးၿပီး ဦးႀကီးကို ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္ဖို႔ ေပးပါမယ္။ ဦးႀကီးက တည္းျဖတ္ၿပီး အသံထြက္ေတြပါ သင္ေပးပါ" ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေျပာျပပါသည္။

"ဟုတ္ကဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္။ ဒီလို အေလးအနက္ထားမွပဲ ကုိယ္လိုရာေရာက္မွာေပါ့။ ေတာ္၀င္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးကို တင္ျပရမွာ။ ၿပီးေတာ့ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးတစ္ဦး အေနနဲ႔ ေျပာရမွာဆိုေတာ့ သတိထားေဆာင္ရြက္ေလ ေကာင္းေလေပါ့။ သူကေတာ့ သံတမန္ထံုးစံ ေခါင္းညိတ္နားေထာင္ၿပီး ဘာမွ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေပးမွာ မဟုတ္ဘူး"

"ၿပီးေတာ့ ဘယ္အခါ သူ႔ဆီက ထျပန္ရမလဲ"

"ေတာ္ေလာက္ပါၿပီ။ ညက်ေတာ့ ညစာစားပြဲမွာ ထပ္ေတြ႔ၾကေသးတာေပါ့လို႔ ေျပာရင္း မတ္တတ္ရပ္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို လက္ကမ္း ႏႈတ္ဆက္ပါလိမ့္မယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကလည္း မတ္တတ္ရပ္ ဦးၫြတ္ၿပီး My Lord Goodbye မိုင္ေလာ့ဒ္ဂဒ္ဘုိင္း လို႔ သူႏႈတ္ဆက္သလုိ ျပန္ႏႈတ္ဆက္ပါ"

"သူက ထမင္းစားဖိတ္တဲ့ညမွာ ဘာေတြ ေျပာၾကမွာလဲ"

"ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး။ ထမင္းစားပြဲဆိုတာ ရယ္စရာေမာစရာ ရႊင္စရာေတြသာ ေျပာရတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေျပာဖို႔ မလိုပါဘူး။ သူကသာ ေျပာမွာပါ။ ၿပီးေတာ့ ထမင္းစားရင္း ၾကာမွာဆိုေတာ့ သူက ညာဘက္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လည္း ထားမယ္ထင္တယ္။ ဘယ္ဘက္မွာေတာ့ ဦးဘေဘနဲ႔ သခင္သန္းထြန္းတို႔ ထားမယ္။ သူတို႔နဲ႔ အမ်ားဆံုးေျပာမယ္။ ဒါမွ စိုျပည္မွာ။ သူတို႔ကေတာ့ My Lord (မေလာ့ဒ္) ေတြ ဘာေတြ ထည့္ေျပာမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ ဘယ္လိုေျပာေျပာ အရပ္သားေတြအေနနဲ႔ လက္ခံႏုိင္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဘာမွ ၀င္မေျပာပါနဲ႔။ သူေျပာတာကိုသာ လိုက္လိုက္ေလ်ာေလ်ာ My Lord (မေလာ့ဒ္) ထည့္ၿပီး ေျပာေပးပါ။ အားလံုး အရပ္၀တ္အရပ္စားနဲ႔ တက္ပါ။ ေခါင္းေပါင္းေတြ ဘာေတြ မလိုပါဘူး။ ဦးဘေဘကေတာ့ လူႀကီးမို႔ ေခါင္းေပါင္းပါမွာေပါ့"

ေနာက္ေန႔တြင္ ဗို္လ္ခ်ဳပ္က သူတင္ျပလိုေသာ အေၾကာင္းမ်ားကို ေရးသားကာ ဦးတင္ထြဋ္ထံ ေပးပို႔သည္။ ေနာက္ေန႔တြင္ ဦးတင္ထြဋ္က တည္းျဖတ္ျပင္ဆင္ၿပီး အသံထြက္မ်ားကို အက်ယ္ေရးသားကာ ျပန္ေပးသည္။

အားလံုးကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေလ့လာကာ ဦးတင္ထြဋ္ သင္သည့္အတုိင္း ေျပာမည့္စကားမ်ားကို အရက်က္၊ ေအာ္၍ဖတ္ ေလ့က်င့္သည္။

ထို႔ေနာက္ ေမာင့္ဘက္တန္က ေလယာဥ္လႊတ္လုိက္သျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ အဖြဲ႔သား (၃၀) သီဟိုဠ္ကၽြန္း၊ ကႏၵီၿမိဳ႕သို႔ သြားၾကသည္။

ubapemrclementattleegen.jpg
[ဗို္လ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ဘယ္ဘက္မွ ဆံပင္ေနာက္လွန္ၿဖီးထားသူမွာ ဦးတင္ထြဋ္ ျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ ညာဘက္အစြန္မွ မ်က္မွန္ႏွင့္ပုဂၢိဳလ္မွာ ဦးဘေဘ ျဖစ္ပါသည္။]

ေလယာဥ္ေပၚမွ ဆင္းကတည္းက ေတြ႔ႀကံဳရပံုမ်ားမွာ ဦးတင္ထြဋ္ ႀကိဳတင္ေျပာျပသည့္အတုိင္း ျဖစ္သည္။

ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တန္ႏွင့္ ေတြ႔ရမည့္ေန႔တြင္ ဧည့္ခန္းေဆာင္အတြင္း၀န္ စီစဥ္ထားသည့္အတုိင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ကားတစ္စီး၊ ဦးဘေဘ၊ သခင္သန္းထြန္း၊ ဦးတင္ထြဋ္တို႔က ကားတစ္စီး၊ က်န္သည့္ စစ္ဘက္မွ ပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ ကားႀကီး (၂)စီးျဖင့္ ထြက္ခဲ့ၾကသည္။

အဆင္သင့္ေစာင့္ဆုိင္း၍ေနေသာ ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တန္၏ အတြင္း၀န္က ဆီးႀကိဳကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ အဖြဲ႔အား စီစဥ္ထားသည့္အတုိင္း ဧည့္ခန္းမႀကီးတြင္ ေနရာခ်ေပးသည္။

ဧည့္ခန္းမႀကီးမွာ ႀကီးက်ယ္ေသာ္လည္း ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တန္၏ အတြင္း၀န္မ်ား၊ ႐ံုးအလုပ္သမားမ်ားႏွင့္ ျပည့္လွ်ံ၍ ေနသည္။

ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တန္၏ အတြင္း၀န္မ်ားမွာ မ်ားျပားလွသည္။ ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တန္မွာ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ဖက္ဆစ္တုိက္ဖ်က္ထုတ္ေရးတြင္ မဟာမိတ္တပ္ေပါင္းစု၏ ေသနာပတိ ျဖစ္သည္။ ဥေရာပတြင္ မဟာမိတ္ တပ္ေပါင္းစု၏ ေသနာပတိမွာ အေမရိကန္စစ္ဘက္ ေသနာပတိ အီဆင္ေဟာင္း၀ါ (Esenhower) ျဖစ္၍ လက္ေအာက္ခံတပ္မ်ားမ်ာ ဥေရာပႏုိင္ငံ အသီးသီးမွ ဟစ္တလာ နာဇီတပ္မ်ား သိမ္းပိုက္ခံရ၍ ျပန္လည္ေတာ္လွန္ၾကေသာ တပ္မ်ားျဖစ္သည္။ အေရွ႕ေျမာက္အာရွ တပ္ေပါင္းစု၏ ေသနာပတိမွာ အေမရိကန္ ကုန္းတပ္ေသနာပတိ Mac Arthor (မက္အာသာ) ျဖစ္၍ ဂ်ပန္၊ ကိုရီးယား၊ ဖိလစ္ပုိင္ႏုိင္ငံမ်ားကို ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္လက္ေအာက္မွ ကယ္တင္ရန္ ျဖစ္သည္။

ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တန္မွာ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ျပန္လည္ကယ္တင္ရန္ မဟာမိတ္တပ္ေပါင္းစု၏ ေသနာပတိျဖစ္ေသာ္လည္း အေနာက္ႏိုင္ငံတပ္မ်ား မပါ၀င္ဘဲ အေမရိကန္ေလတပ္ႏွင့္ ၿဗိတိသွ်တပ္မ်ား၊ ကိုလိုနီႏိုင္ငံ အိႏၵိယ၊ သီဟိုဠ္၊ နီေပါ ေဂၚရခါးတပ္မ်ား ပါ၀င္သည္။ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ လက္တြင္းမွ ကယ္တင္ရန္ ႏုိင္ငံမ်ားမွာ စင္ကာပူမွအစ မ်ားျပားလွသည္။

ထိုႏိုင္ငံမ်ားကို စစ္ဆင္ရန္အတြက္ စစ္တပ္ျဖန္႔ခ်ိမႈ ႏုိင္ငံအေလ်ာက္ စစ္ေရးအတြင္း၀န္မ်ား၊ ရန္သူထြက္သြားလွ်င္ တည္ၿငိမ္ရန္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အတြင္း၀န္မ်ား အားလံုး အတြင္း၀န္ တစ္ဒါဇင္ေက်ာ္မွ် ရွိသည္။ အတြင္း၀န္မ်ားမွာ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးမ်ားသာျဖစ္၍ လုပ္သက္ရင့္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

"ေဟ့ တင္ထြဋ္၊ မင္းက ဒီအဖြဲ႔ထဲ ပါလာသလား" အတြင္း၀န္ အဂၤလိပ္တစ္ေယာက္က ဦးတင္ထြဋ္အား လွမ္း၍ ေအာ္ေမးပါသည္။

ဦးတင္ထြဋ္သည္ အသံၾကားရာသို႔ လွမ္းၾကည့္လုိက္ၿပီး ေတြ႔လုိက္ရသည္မွာ အားလံုး သူ႔အရင္ အုိင္စီအက္စ္ (ICS) ျဖစ္၍ေနၾကေသာ အဂၤလိပ္၀ါရင့္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားကို ေတြ႔ရ၍ အားရ၀မ္းသာျဖစ္ၿပီး "ဟုတ္ကဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာကုိယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ထဲမွာ ပါလာတယ္" ဟု ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

"ေအး၊ မင္းကို ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာတယ္ကြာ။ ငါတို႔ မေတြ႔ရတာ ၾကာၿပီ။ မင္းက မင္းတုိင္းျပည္ထဲမွာပဲ လုပ္ေနရေတာ့ ေတြ႔ဖို႔ရာ မလြယ္ၾကဘူးေပါ့"

"ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္တုိင္းျပည္ကလည္း အာရွမွာ ကမၻာ့လူဦးေရအမ်ားဆံုး ႏုိင္ငံႀကီးႏွစ္ႏုိင္ငံၾကားမွာ ရွိေနေတာ့ ျပင္ပနဲ႔ အဆက္အသြယ္က သိပ္နည္းတာေပါ့"

ဤတြင္ အဂၤလိပ္အတြင္း၀န္တစ္ဦးက ၀င္၍ေျပာသည္။ "ေဟ့ တင္ထြဋ္၊ မင္းတို႔ႏိုင္ငံက လြတ္လပ္ေရး ေတာင္းေနတယ္လို႔ ၾကားတယ္။ အရမ္းမလုပ္ၾကနဲ႔ေနာ္။ လြတ္လပ္ေရးဆိုတာ ၾကားရေတာ့ သိပ္ေကာင္းတာ၊ တကယ့္လက္ေတြ႔က လြတ္လပ္တဲ့ႏို္္င္ငံနဲ႔တူေအာင္ လုပ္ဖို႔ရာ မလြယ္ဘူးကြ။ ႏုိင္ငံေရးက ေအာ္လို႔ရတယ္။ လြတ္လပ္ေရးက တုိင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ႀကီးပြားတိုးတက္ေအာင္ လုပ္ရေတာ့ အရည္အခ်င္းျပည့္မွ ရတယ္ကြ။ မင္းတို႔ အဂၤလိပ္အုပ္ခ်ဳပ္တာနဲ႔ ေရာၿပီး ေပါင္းလုပ္။ ကုိယ္က လုပ္တတ္လာၿပီး ဌာနတုိင္းကို ကိုင္ႏုိင္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိမွ လြတ္လပ္ေရးယူကြ"

ဦးတင္ထြဋ္က မည္သို႔မွ် ျပန္၍မေျပာ။

bogyokeaungsan.jpg

ဤတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက စကား၀ို္င္းသို႔၀င္ၿပီး ေျပာသည္။

"Please Excuse me Sir" (ေက်းဇူးျပဳၿပီး ၀င္ခြင့္ျပဳပါခင္ဗ်ာ) ဟု ပဏာမေတာင္းပန္ၿပီး "ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြဟာ ႏုိင္ငံလြတ္လပ္ၿပီး ကုိယ့္ႏိုင္ငံကုိယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ဘာျပဳလို႔လဲဆိုေတာ့ ၿဗိတိန္ႏုိင္ငံဟာ လြတ္လပ္တဲ့ႏိုင္ငံအျဖစ္ ကုိယ့္ႏိုင္ငံကုိယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနပါတယ္။ ဘယ္သူေတြက ေခါင္းေဆာင္ေနလဲဆိုေတာ့ Oxford တကၠသိုလ္၊ Camebridge တကၠသိုလ္က သင္ၾကားလာတဲ့ ပညာရွင္ႀကီးေတြက ေခါင္းေဆာင္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏုိင္ငံတကၠသိုလ္က ပညာေရးဟာ အဲဒီတကၠသိုလ္ေတြက ပညာေရးနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ သင္ခန္းစာေတြဟာ ထပ္တူျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံမွာ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံမွာလို ပညာရွင္ေတြ ေပါမ်ားပါတယ္။ ဒီပုဂၢိဳလ္ေတြက ကုိယ့္ႏုိင္ငံကုိယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ပါတယ္" ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ေျပာစကားေၾကာင့္ အားလံုးတို႔သည္ မွင္တက္မိ၍ သြားသည္။

မည္သူမွ် ၀င္၍မေျပာ။ အဂၤလိပ္အတြင္း၀န္မ်ား ၿငိမ္သက္သြားသျဖင့္ ခန္းမတစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္၍ သြားသည္။ ဦးတင္ထြဋ္ကလည္း မလႈပ္။

မၾကာမီပင္ ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တန္၏ ဧည့္ေဆာင္အတြင္း၀န္က "ကိုးနာရီထိုးေတာ့မယ္" ဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား ေျပာသည္။ အခန္းႀကီးတံခါး၀သို႔ သူသြား၍ ရပ္သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကလည္း မတ္တတ္ရပ္၍ ရဲေဘာ္တို႔ အသင့္အေနအထားမွာ ေနၾကဟု ေျပာလုိက္ရာ အားလံုးတို႔သည္ ညီညာစြာ ရပ္၍ လာၾကသည္။

(ဆက္လက္တင္ေပးပါမည္)
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အဂၤလိပ္စကားေျပာျခင္း (၁)

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...