Wednesday, September 25, 2013

အရံေငြဆိုသည္မွာ


Tuesday, September 24, 2013
သတင္းေမာ္ကြန္း

ကမၻာေပၚရွိ တုိင္းျပည္အားလံုးတြင္ “အရံေငြြ” (reserves) မ်ား ရွိၾကပါသည္။ ဤအရံေငြြ မ်ားကို ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ိဳးစံုျဖင့္ အသံုးျပဳေလ့ရွိၾကသည္။ သမုိင္းအရေၿပာရလွွ်င္၊ တုိင္းၿပည္၏ ေငြေၾကး ကို ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ၿပဳနုိင္ရန္၊ အရံေငြြမ်ားကို အသံုးၿပဳခဲ့ၾကသည္။
ဥပမာ-ေတာင္အာဖရိက ေငြေၾကး “ရန္း” နွင့္ အာဂ်င္တီးနားေငြေၾကး “ပီဆုိ” ဆုိလွ်င္၊ ၎ေငြေၾကး မ်ား၏ ေက်ာေထာက္ ေနာက္ခံအၿဖစ္၊ ေဒၚလာ (သို႔မဟုတ္) ေရႊၿဖင့္ လဲလွယ္နုိင္သည္။ သို႔နွင့္အမွ် အဆိုပါ “ရန္း” နွင့္ “ပီဆုိ” ကိုင္ထားသူမ်ားမွာ၊ သူတို႔လက္ထဲမွ ေငြေၾကးမ်ားကို ယံုၾကည္မႈအၿပည့္ရွိခဲ့ၾကသည္

ေရွးအခါက အေရာင္းအဝယ္လုပ္ၾကသည့္အခါ ေရြႊကို ဖလွယ္မႈကိရိယာ (ေငြေၾကးအၿဖစ္) အသံုးၿပဳ ခဲ့ၾကသည္။ စားစရာ၊ ဝတ္စရာ စေသာ ကုန္စည္မ်ားကို ေရႊၿဖင့္ ဖလွယ္နုိင္သည္။ ထိုသည္၏ေနာက္ တြင္မူ၊ သက္ဆိုင္ရာအစိုးရမ်ား၏ အမိန္႔ႏွင့္ သတ္မွတ္ထားေသာ၊ “သေကၤတ ပုိက္ဆံ” (fiat money) မ်ား ေပၚလာသည္။ သေကၤတ ပိုက္ဆံဆုိသည္မွာ၊ ေရႊနွင့္လဲလွယ္နုိင္ေသာ ေငြစကၠဴမ်ားကို ဆုိလို သည္။ ဤသို႔ေသာ သေကၤတ ပိုက္ဆံကို အသံုးၿပဳရသည္က၊ ပိုမုိအဆင္ေၿပ လြယ္ကူေသာေၾကာင့္၊ အစိုးရမ်ားနွင့္ ဗဟိုဘဏ္မ်ားက ေငြစကၠဴမ်ား ထုတ္ေဝလာၾကသည္။

ပထမတြင္၊ ထုတ္ေဝေသာ ေငြစကၠဴမ်ားကို အၿပည့္အဝ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံၿပဳဖို႔၊ လိုလိမ့္မည္ဟု ယူဆခဲ့ၾကသည္။ ဥပမာ-ေငြစကၠဴတစ္ေဒၚလာထုတ္တုိင္း၊ အစိုးရနွင့္ ဗဟိုဘဏ္လက္ထဲတြင္ တစ္ေဒၚလာနွင့္ညီမွ်သည့္ ေရႊကိုင္ထားနုိင္ရမည္ဟု ဆုိလုိရင္း ၿဖစ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္တြင္မူ၊ ဤသို႔ တန္ဖိုးၿပည့္ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံၿပဳစရာမလုိ၊ ထုတ္ေဝလိုက္ေသာ ေငြစကၠဴအေပၚ ယံုၾကည္မႈ ကသာ ပိုအေရးႀကီးသည္ဟု၊ သေဘာ ယူလာၾကသည္။ ယံုၾကည္မႈဆိုသည္မွာ၊ လူအမ်ားက အဆိုပါ ေငြစကၠဴမ်ားကို ေငြေပးေခ် ေရးကိရိယာအၿဖစ္၊ ယံုၾကည္စြာ လက္ခံအသံုးၿပဳၿခင္းပင္ ၿဖစ္သည္။ ဤသို႔ေသာ ယံုၾကည္မႈ ရေစရန္ ေရွးကလို တန္ဖိုးၿပည့္ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ထားစရာမလို။ တစ္စိတ္တစ္ပို္င္း ထားရံုနွင့္ လံုေလာက္သည္ဟု ယူဆလာၾကသည္။

ဤသို႔ေသာ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ထားရာတြင္လည္း မူလက၊ ေရႊကိုထားနုိင္မွ ခုိင္မာ လိမ့္မည္ဟု ယူဆခဲ့ၾကသည္။ ယခုဤသို႔မဟုတ္ေတာ့၊ ေရႊအစား ေငြမာတစ္ခုုခုကို ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ထားၿပီး၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္ အေမရိကန္ေဒၚလာကို အသံုးၿပဳ လာၾကသည္။

ဤသို႔ေသာ အရံေငြြ (တစ္နည္း-ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံေငြမ်ား) မွာ၊ တုိင္းၿပည္မ်ား ရင္ဆုိင္ ၾက ရေသာ အႏၲရာယ္မ်ားကို စီမံခန္႔ခြဲရာတြင္၊ အကူအညီ ေပးနုိင္ပါသည္။ သက္ဆုိင္ရာ တုိင္းၿပည္ ကိုေရာ၊ ၎၏ ေငြေၾကးအေပၚတြင္ပါ ယံုၾကည္မႈ ရွိလာေစရန္လည္း၊ အေထာက္ အပံ့ၿပဳပါသည္။ ထို႔ထက္ လုိအပ္သည့္အခ်ိန္တြင္၊ အခ်ိ္န္မေရြး ထုတ္သံုးနုိင္ေသးသည္။ ထိုမွ်မက၊ အတုိးနႈန္း အေၿပာင္းအလဲ၊ သီးနွံအထြက္က်မႈ စေသာ မေမွ်ာ္လင့္သည့္ အေၿပာင္းအလဲမ်ားနွင့္ ရင္ဆုိင္ရ ရာတြင္လည္း၊ အဆုိပါ အရံေငြြက ဒဏ္ခံအၿဖစ္ တာဝန္ယူ ေပးနုိင္သည္။

တုိင္းၿပည္တစ္ၿပည္အေနနွင့္၊ အရံေငြြ မည္ေရြ႕မည္မွ် ထားသင့္၊ မထားသင့္ ဆုိသည္မွာ၊ တုိင္းၿပည္ တစ္ၿပည္နွင့္ တစ္ၿပည္မတူၾကပါ။ ေယဘုယ်အားၿဖင့္ဆိုလွွ်င္၊ လ, အခ်ိဳ႕ သြင္းကုန္အတြက္ လံုေလာက္မည့္ေငြမမာဏကို၊ အရံေငြြထားေလ့ရွိသည္။ ယခင္က ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲ နုိင္ငံအမ်ားစုမွာ၊ သံုးလစာ သြင္းကုန္အတြက္ အရန္ထားၿပီး၊ ယခု ေနာက္ပိုင္းတြင္ ရွစ္လစာ သြင္းကုန္အတြက္ အရန္ထားၾက သည္ကို ေတြ႔ရသည္။

နုိင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေငြမာ (အထူးသၿဖင့္ ေဒၚလာ) ကို၊ ေရတုိေခ်းေငြအၿဖစ္ စုေဆာင္း ရယူေလ့ ရွိတတ္ပါသည္။ ဤသို႔ေသာ ေရတုိေခ်းေငြမ်ား ထုတ္ေပးၾကသည့္ ၿမီရွင္ နုိင္ငံမ်ားမွာ၊ မၾကာခဏဆုိသလို စိတ္အေၿပာင္းအလဲၿမန္တတ္ၾကသည္။ အကယ္၍ ၿမီစား နုိင္ငံဘက္မွ၊ ေပးရန္ရွိေသာ အေၾကြးမ်ားကို ၿပန္မဆပ္နုိင္ေတာ့ဟု စိုးရိမ္လာလွ်င္၊ ၎တို႔ ထုတ္ေခ်းထားေသာ ေရတုိေခ်းေငြမ်ားကို၊ ဒေရာေသာပါး ၿပန္ေတာင္းေလ့ ရွိၾကသည္။ ဤတြင္ သက္ဆုိင္ရာ ၿမီစားနုိင္ငံ မ်ားအတြက္ အခက္အခဲေတြ႔ရေတာ့သည္။

အဆုိပါၿမီစားနုိင္ငံတြင္ စုေဆာင္းၿပီး အရံေငြြရွိလွွ်င္မူ ၿပႆနာ သိပ္မရွိ။ ၿမီရွင္ နုိင္ငံဘက္ မွလည္း သိပ္အစိုးရိမ္ႀကီးစရာမရွိ၍ အတင္းအက်ပ္ ၿပန္မေတာင္း။ အကယ္၍ ေတာင္းခဲ့ လွ်င္လည္း၊ အရံေငြြထဲမွ ထုတ္ယူၿပီး ၿပန္ဆပ္နုိင္သည္။ သို႔အတြက္၊ အေၿမာ္အၿမင္ရွိေသာ ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲနုိင္ငံမ်ားမွာ၊ ၎တို႔ေပးရန္ရွိေသာ ေရတိုေခ်းေငြႏွင့္ တန္ဖိုးညီသည့္ ေဒၚလာေငြကို၊ အရံေငြြအၿဖစ္ ထိန္းသိမ္း ထားတတ္ၾကသည္။ ေဒၚလာ မဟုတ္လွ်င္လည္း၊ ယူရို, ယန္း စေသာ အၿခားနုိင္ငံၿခားေငြ တစ္ခုုခုကို၊ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ အၿဖစ္ ထားေလ့ရွိၾကသည္။

ဤသို႔ေသာ အရံေငြြၿဖင့္ နုိင္ငံၿခားေငြလဲလွယ္နႈန္းကိုလည္း စီမံခန္႔ခြဲ နုိင္ပါသည္။ အကယ္၍၊ တုိင္းၿပည္တစ္ၿပည္တြင္ အရံေငြြမရွိေတာ့လွ်င္၊ နုိင္ငံၿခားေငြနွင့္ လဲလွယ္နုိင္ေသာ ၎တုိင္းၿပည္၏ ေငြတန္ဖိုးမွာ၊ ရုတ္တရက္ က်ဆင္းသြားပါလိမ့္မည္။ ဤသို႔ဆုိလွ်င္၊ စိတ္အေၿပာင္းအလဲၿမန္ေသာ ရင္းနွီးၿမႇဳပ္နွံသူမ်ား၊ (သို႔မဟုတ္) အၿမတ္ကိုသာ ေမွွ်ာ္ကိုး ေသာ ေငြေၾကးကစားသူမ်ား၊ (သို႔မဟုတ္) ေငြေၾကးေလာကအေပၚ ႀကိဳးကိုင္ၿခယ္လွယ္သူ မ်ားအေနနွင့္၊ တန္ဖိုးက်လာေသာ အဆုိပါနုိင္ငံမ်ား၏ ေငြေၾကးကို ထုတ္ေရာင္းၾကေပလိမ့္ မည္။ ဤနည္းျဖင့္၊ ႏုိင္ငံျခားေငြလဲလွယ္ႏႈန္း မတည္ၿငိမ္ရာမွ အလြန္ႀကီးမားေသာ စီးပြားေရးမတည္ၿငိမ္မႈဆီသို႔ ဦးတည္သြားၾကသည္မ်ား၊ မၾကာခဏ ဆိုသလို ေတြ႕ေနရ သည္။

ႏိုင္ငံတစ္ခုအေနႏွင့္၊ ဤသို႔ေသာ မတည္ၿငိမ္မႈႏွင့္ ရင္ဆိုင္လာရလွ်င္ ျပန္လည္ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာ မွ်ႏိုင္ေစရန္၊ သီးသန္႔ အရံေငြရွိဖို႔ လိုပါသည္။ အျခားသူမ်ားက မိမိတို႔ ေငြေၾကးကို ထုတ္ေရာင္း လာလွ်င္၊ ေငြတန္ဖိုးက်သထက္ မက်ေစရန္ ကိုယ္ကလိုက္ဝယ္ရပါလိမ့္မည္။ အလားတူ အျခားသူ မ်ားက မိမိတို႔ေငြေၾကးကို လိုက္ဝယ္ေနလွ်င္လည္း၊ အလြန္အကၽြံ တန္ဖိုးတက္မသြားေစရန္၊ ကိုယ္က ျပန္ထုတ္ေရာင္းရပါလိမ့္မည္။ ဤနည္းျဖင့္ ႏိုင္ငံျခားေငြ လဲလွယ္ႏႈန္းကို တည္ၿငိမ္ေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္ၿပီး၊ ထိုမွတစ္ဆင့္ စီးပြားေရး တည္ၿငိမ္ေအာင္ ျပန္လည္တည့္မတ္ယူႏိုင္စရာ ရွိပါသည္။ သို႔ႏွင့္တိုင္ ဤသို႔ ကစားႏုိင္ေစရန္ မိမိတြင္ အရံေငြြ ရွိထားဖို႔ လိုပါလိမ့္မည္။ အေၾကာင္းမူ မိမိေငြေၾကးကို မိမိေငြေၾကးျဖင့္ ျပန္ဝယ္ လို႔မရ၊ ေဒၚလာႏွင့္ဝယ္မွ ရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

တိုင္းျပည္မ်ားအေနႏွင့္ ဆိုခဲ့ပါအတိုင္း အရံေငြြမ်ားကို ကိုင္ထားၾကစဥ္အတြင္းမွာပင္ သူတို႔ ကိုင္ထားေသာ ေငြပမာဏမွာ ပို၍ ပို၍ မ်ားလာေလ့ရွိပါသည္။ ၂၀၀၁ မွ ၂၀၀၅ အထိ ၄ ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း အေရွ႕အာရွ ရွစ္ႏိုင္ငံ (ဂ်ပန္၊ တရုတ္၊ ေတာင္ကိုရီးယား၊ စကၤာပူ၊ မေလးရွား၊ ထိုင္း၊ အင္ဒိုနီးရွားႏွင့္ ဖိလစ္ပိုင္) တို႔၏ စုစုေပါင္း အရံေငြြမွာ ႏွစ္ဆေက်ာ္ တိုးပြားလာသည္။ အၾကမ္းအားျဖင့္ ေဒၚလာ ၁ ထရီလီယံမွ ေဒၚလာ ၂.၃ ထရီလီယံ ျဖစ္သြားသည္။

ဤျဖစ္စဥ္တြင္ တကယ့္စူပါစတားမွာ တရုတ္ျပည္ဟု ဆိုရပါလိမ့္မည္။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ႏွစ္လယ္ေလာက္ တြင္ တရုတ္ျပည္စုေဆာင္းထားႏိုင္ေသာ အရံေငြြမွာ ေဒၚလာ ၉၀၀ ဘီလီယံခန္႔ အထိ ရွိသည္။ ေယာက္်ား, မိန္းမ, ကေလးမွအစ ႏိုင္ငံသားတစ္ဦးခ်င္း ေခါင္းတြင္ ေဒၚလာ ၇၀၀ မွ် ကိုင္ထားႏုိင္ သည့္သေဘာ ျဖစ္ပါသည္။ ဤအခ်ိန္တြင္ တရုတ္ ျပည္၏ တစ္ဦးခ်င္း တစ္ႏွစ္ ဝင္ေငြမွာ ေဒၚလာ ၁၅၀၀ ျဖစ္သည္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံအားလံုး၏ စုစုေပါင္း အရံေငြြ တိုးတက္မႈႏႈန္းကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ၁၉၇၀ အလြန္ ႏွစ္မ်ားႏွင့္ ၁၉၈၀ အလြန္ႏွစ္မ်ားအတြင္း ဂ်ီဒီပီ၏ ၇ % မွ ၈ % အထိ တိုးလာၿပီး၊ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္သို႔ ေရာက္ ေသာအခါ ဂ်ီဒီပီ၏ ၃၀ % အထိ ေရာက္လာသည္။ ၂၀၀၆ အဆံုး စာရင္း ဇယားမ်ားအရ ေျပာရလွ်င္ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံမ်ား၏ အရံေငြြမွာ ေဒၚလာ ၃.၃၅ ထရီလီယံ အထိ ရွိလာၿပီဟု ခန္႔မွန္းရပါသည္။

ဤသို႔ အရံေငြြမ်ား အႀကီးအက်ယ္ တိုးပြားလာသည့္အေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အမ်ား သေဘာတူ လက္ခံႏိုင္ေသာ ရွင္းလင္းခ်က္မ်ိဳးကား ယခုအခ်ိန္ထိ မရွိေသးပါ။ သို႔ႏွင့္တိုင္ အေရးႀကီးသည့္ ဖက္တာႏွစ္ခုကိုမူ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ေတြ႕ေနရပါသည္။ “ကမၻာလံုးခ်ီ စီးပြားေရးႏွင့္ ဘ႑ာေရး စနစ္၏ အလြန္ျမင့္မားေသာ မတည္ၿငိမ္မႈ” ႏွင့္ “၁၉၉၇ အေရွ႕အာရွ အက်ပ္အတည္းအေပၚ အိုင္အမ္အက္(ဖ) ၏ ကိုင္တြယ္ပံု” တို႔ ျဖစ္သည္။

ကမၻာ့စီးပြားေရးႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးမတည္ၿငိမ္မႈမ်ားေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား (အထူး သျဖင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံမ်ား) မွာ မိမိတို႔၏ စီးပြားေရးအခ်ဳပ္အျခာအာဏာမ်ား ထိခိုက္ပြန္းပဲ့ ခဲ့ရသည္ဟု ခံစားၾကရသည္။ ထို႔ထက္ပို၍ အေျခအေန ဆုိးေစသည္မွာ အိုင္အမ္အက္(ဖ) ေပၚလစီအညႊန္း ျဖစ္သည္။ ဤေပၚလစီအညႊန္းအတိုင္း လုိက္နာေဆာင္ရြက္ခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံမ်ားမွာ “ေဆးအတြက္ေလး” သလို ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ဤကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး “၉၇ စာသင္ႏွစ္” (Class of '97) ဆိုေသာ စကားပင္ ရွိသည္။ ၁၉၉၇ အက်ပ္အတည္း၏ သင္ခန္းစာမ်ားကို ကိုယ္ေတြ႕ေလ့လာခြင့္ရခဲ့ေသာ အေရွ႕အာရွႏိုင္ငံ မ်ားကို ရည္ညႊန္း သည့္ ေဝါဟာရ ျဖစ္ပါသည္။

ဤႏိုင္ငံမ်ားအေနႏွင့္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ အက်ပ္အတည္းႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရလွ်င္ ဘာလုပ္ၾက မည္နည္း ဆိုသည္ကို ဦးတည္စဥ္းစားလာၾကရသည္။ ယခင္ကလို “ေဆးအတြက္ေလး” ေစသည့္ အိုင္အမ္အက္(ဖ) ေခ်းေငြကို မယူခ်င္ေတာ့။ ကိုယ့္နည္း ကိုယ့္ဟန္ျဖင့္ ေျဖရွင္း ႏိုင္ရန္ မိမိတို႔၏ အရံေငြြမ်ားကိုသာ အဆတိုး စုေဆာင္းၾကဖို႔ အားသန္လာၾကသည္။ မိမိတို႔ အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ား၏ ဒုကၡ,သုကၡကို အနီးကပ္ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရေသာ အျခားအာရွႏိုင္ငံမ်ား ကလည္း အလားတူ နိဂံုးခ်ဳပ္လာၾကသည္။ “ကမၻာ့စီးပြားေရးသံသရာ၏ အဆုိးဆံုး အေျခ အေနမ်ားကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရန္ လံုေလာက္ေသာ အရံေငြြရွိေရးမွာ ႏိုင္ငံမ်ား၏ မလႊဲမေရွာင္သာ လုပ္ကိုလုပ္ၾကရသည့္ တာဝန္” ဆိုေသာ နိဂံုးခ်ဳပ္ခ်က္ ျဖစ္ပါသည္။

ႏုိင္ငံျခားေငြလဲလွယ္ႏႈန္းဆိုင္ရာ စီမံခန္႔ခြဲမႈကလည္း အရံေငြြ စုေဆာင္းေရးအေပၚ အေရးႀကီးေသာ ၾသဇာ သက္ေရာက္မႈ ရွိပါသည္။ တိုင္းျပည္မ်ားအေနႏွင့္ မိမိ ေငြေၾကးႏွင့္ ႏုိင္ငံျခားေငြ လဲလွယ္ႏႈန္း ကို ခ်ထားႏိုင္မွသာ ပို႔ကုန္လုပ္ငန္းကို ျမႇင့္တင္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ မိမိတို႔ေငြေၾကးကို ေငြမာ မျဖစ္ေအာင္ ထိန္းထားဖို႔ဆိုလွ်င္ ၎တို႔ကို ထုတ္ေရာင္းၿပီး ေဒၚလာဝယ္ၾကရမည္ျဖစ္သည္။ တစ္နည္းဆိုရလွ်င္ အရံေငြြကို ျဖည့္ေပးရသည့္ သေဘာ ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

Joseph Stiglitz ေရးသားသည့္ Making Globalization Work စာအုပ္အား ေက်ာ္၀င္းဘာသာျပန္ဆို သည့္ `လက္ေတြ႔အသံုးခ် ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း´ ဒုတိယတြဲ အခန္း(၉) ကမာၻ႕သီးသန္႔ရန္ပံုေငြ စနစ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး မွကူးယူေဖာ္ျပသည္

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...