Sunday, August 11, 2013

ဆႏၵ ႏွင့္ အေမွ်ာ္အျမင္

August 10, 2013 at 10:48am

ဗစ္ရွင္ နဲ႔ မစ္ရွင္
          ယေန႔ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအခင္းအက်င္းမွာ လြန္ခဲ့ေသာ၊ ၂၅ႏွစ္၊ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုကာလႏွင့္ မတူေတာ့ပါ။ ထိုစဥ္ကေတာ့၊ အာဏာရ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီမွလဲြ၍၊ မည္သည့္ႏိုင္ငံေရးပါတီမွမရွိ။ ဆိုရွယ္လစ္လႊတ္ေတာ္မွလဲြ၍၊ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီမန္လည္းမရွိ။ အရပ္ဘက္အဖဲြ႕အစည္းဆို၍လည္း ဘာဆိုဘာမွမရွိ။ ဤမွ်က်ဥ္းၾကပ္ေသာ အေနအထားတြင္ ‘တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူမ်ား’ (activists) ၏ အသက္စြန္႔ ႀကိဳးပမ္းမႈေၾကာင့္သာ၊ အေမွာင္ကန္႔လန္႔ကာႀကီးကို ဆဲြကိုင္လႈပ္ယမ္းႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဆိုရလွ်င္ ‘လံႈ႕ေဆာ္ႏိုင္ငံေရး’ (agitate politics) ျဖင့္ ဇတ္ပႏၷက္ တည္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

          ယေန႔ျဖစ္ထြန္းတိုးတက္မႈမ်ားမွာ၊ အဆိုပါတက္ၾကြလႈပ္ရွားသူမ်ား၏ ေက်းဇူး တစ္နည္း ဆိုခဲ့ပါ လံႈ႕ေဆာ္ႏုိင္ငံေရး၏ အက်ိဳးဆက္ဟုဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ သို႔ႏွင့္တိုင္၊ လံႈ႕ေဆာ္ႏိုင္ငံေရးသက္သက္ျဖင့္၊ ရွစ္ေလးလံုး၏ အႏိၲမရည္မွန္းခ်က္ (ေခတ္မီဖံြ႕ၿဖိဳးေသာ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံထူေထာင္ေရး) ကို၊ ဦးတည္သြားႏုိင္မည္ကားမဟုတ္ပါ။ ‘မိမိဘာလိုခ်င္သည္၊ မိမိလိုလားေသာရည္မွန္းခ်က္အတြက္ ဘယ္လိုေပၚလစီအဆင့္ဆင့္ခင္းရမည္’ စသည္၊ စသည္တို႔ကို ဘက္စုံေထာင့္စံု တြက္ဆပံုေဖာ္ၾကရမည့္ ‘ရည္မွန္းခ်က္ရွိရွိႏုိင္ငံေရး’ (deliberate politics) ျဖင့္ သြားမွျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ႏုိင္ငံေရးဆိုသည္မွာ၊ ႏုရာမွ ရင့္ရာသို႔ ဦးတည္ၾကရမည္မဟုတ္ပါေလာ…. ။
          ဆိုခဲ့ၿပီးေသာ ‘ရည္မွန္းခ်က္ရွိရိွႏိုင္ငံေရး’ တြင္ မဟာဗ်ဴဟာက်က်၊ စဥ္းစားတတ္ဖို႔က ‘အခရာ’ က်သည္။ မဟာဗ်ဴဟာသေဘာတြင္ Vision ရွိသည္။ ‘အနာဂတ္စိတ္ကူးရည္မွန္းခ်က္’ ဟုဆိုႏုိင္ပါလိမ့္မည္။ သို႔တေစ- vision ျဖင့္ အစျပဳလို႔မျဖစ္။ အရပ္ရပ္အေျခအေနကို နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္းျခံဳငံုသံုးသပ္ၿပီးသကာလ၊ လက္ေတြ႕အလုပ္ျဖစ္ႏိုင္မည့္ Mission ျဖင့္ ေပၚလစီခင္းတတ္ဖို႕ အေရးႀကီးသည္။ Mission (တစ္နည္း- အလုပ္ရည္မွန္းခ်က္) အဆင့္အဆင့္ျဖင့္ vision သို႔ ဦးတည္ၾကရမည္ျဖစ္ပါသည္။

အကဲဆတ္ပိြဳင့္
          လက္ရွိျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးျဖစ္စဥ္မွာ၊ အေရးႀကီးသည္ႏွင့္အမွ်၊ ခက္ခဲသိမ္ေမြ႕လွေသာ လုပ္ငန္းစဥ္ႀကီးသံုးရပ္ကို၊ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနၾကရေသာ ‘သံုးပြင့္ဆိုင္ အေျပာင္းအလဲ’ ျဖစ္သည္။ ႏုိင္ငံေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ၊ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈႏွင့္ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္တို႔ျဖစ္သည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ ၂ ႏွစ္ခဲြတာကာလအတြင္း၊ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ပကတိအရွိကို၊ စာေရးသူဥာဏ္မီသမွ်၊ တု႔ိထိၾကည့္ပါမည္။
          ၁။ ဆိုခဲ့ပါ၊ သံုးပြင့္ဆုိင္အေျပာင္းအလဲအနက္၊ ႏုိင္ငံေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမွာ၊ သိသိသာသာခၽြန္ထြက္လ်က္ရွိသည္။ အထူးသျဖင့္အစိုးရသစ္၏ ‘ေျဖေလွ်ာ့ေရး’ (liberalization) လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားမွာ၊ ျပည္တြင္းျပည္ပေစာင့္ၾကည့္အကဲခတ္သူမ်ားပင္ ‘မင္တက္’ မိေလာက္ေအာင္ ျမန္ဆန္လွသည္။
          ၂။ သို႔တေစ၊ ‘ေျဖေလွ်ာ့ေရး’ ႏွင့္ ဟန္ခ်က္ညီညီဖံြ႕ၿဖိဳးအားေကာင္းဖို႔လိုသည့္ ‘က်င့္ထံုးမႈေဘာင္မ်ား’ (institutions) မွာ၊ အားနည္းခ်ည့္နဲ႔ဆဲရွိသည္။
          ၃။ ဤအေျခအေနတြင္ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမွာ၊ လူအမ်ားစုႀကီးအတြက္၊ ထင္သာျမင္သာရွိေသာ အက်ဳိးရလဒ္မ်ား ေဆာင္ၾကဥ္းမေပးႏုိင္ျဖစ္ေနသည္။
          ၄။ တရားဥပေဒျပဳေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ တရားစီရင္ေရး၊ေျပာရလ်င္ မ႑ိဳင္သံုးရပ္လံုးမွာ၊ စနစ္သစ္ႏွင့္အံဝင္ခြင္က်ျဖစ္ရန္၊ မနည္းႀကိဳးစားရုန္းကန္ေနၾကရသည့္ အေနအထားတြင္ရွိေနဆဲျဖစ္သည္။
          ၅။ စတုတၳမ႑ိဳင္ျဖစ္ေသာ မီဒီယာမ်ားမွာလည္း၊ စနစ္သစ္ကို ကူညီဝိုင္းဝန္းၾကသည္ထက္၊ (ရည္ရြယ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မရည္ရြယ္သည္ျဖစ္ေစ) အားယူခါစ၊ ေရွ႕မ႑ိဳင္သံုးရပ္ကို ကိုင္ႏွဲ႕သလိုျဖစ္ေနသည္မ်ားရွိသေလာက္ရွိသည္။
          ၆။ ပဥၥမမ႑ိဳင္ - ျပည္သူလူထု အေနႏွင့္ အႏွစ္ႏွစ္အလလက်ိတ္မွိတ္ၿမိဳသိပ္ထားခဲ့ရေသာ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား လွ်ံက်၊ အံက်လာသည္မွာ၊ သဘာဝက်ေသာ အခ်င္းအရာျဖစ္ပါသည္။ သို႔တုိင္ေအာင္၊ အဆုိပါ ‘ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားကို စီမံခန္႔ခဲြႏုိင္မႈ’ (management of expectation) မွာ၊ မရွိသေလာက္ပင္ လစ္ဟာေနသည္။ ဤအတြက္ လူထုတြင္ တာဝန္ရွိသည္ေတာ့မဟုတ္။ လူထုပညာေရးမွဴးဟု ဆိုအပ္ေသာ စာေရးဆရာမ်ား၊ လူထုကိုယ္စားျပဳ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား အေလးထားစဥ္းစားၾကဖို႕ လိုပါလိမ့္မည္။
          ၇။ လက္ရိွစတင္ေနျပီျဖစ္ေသာ၊ လစ္ဘရယ္ နိုင္ငံေရးလမ္းေၾကာင္းကို ဘယ္လုိမွ ခံတြင္း မေတြ႕ႏုိင္ဘဲ၊ မိမိတို႔အားသန္ရာ၊ ရယ္ဒီကယ္လမ္းေၾကာင္းကို ျပန္ေဖာ္ဖို႔ၾကိဳးစားေနသူမ်ား ရွိသေလာက္ ရွိေနေသးသည္ကို၊ မေမ့မေလွ်ာ့ သတိျပဳၾကဖို႕လိုပါလိမ့္မည္။ အစဥ္အလာျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးဓေလ့မွာ ရယ္ဒီကယ္အစြဲသန္သည္ကို၊ သတိခ်ပ္ရာသည္။
          အခ်ဳပ္ဆိုရလ်င္၊ ယခုေလာေလာဆယ္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ အလြန္အကဲဆတ္ေသာ ‘ပိြဳင့္’ တစ္ခုသို႔ ေရာက္ရွိေနၿပီဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။

လမ္းေၾကာင္းနွစ္ခု
ဤပိြဳင့္အေရာက္မွာပင္၊ ဆုိခဲ့ၿပီးေသာ သံုးပြင့္ဆိုင္အေျပာင္းအလဲထဲမွ၊ တတိယလုပ္ငန္းစဥ္ - ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးမွာ၊ အေရးႀကီးေသာ အဆင့္တစ္ခုသို႔ေရာက္ရွိလာသည္။ မၾကာမတင္ အခ်ိန္အတြင္း၊ တစ္ျပည္လံုးအတိုင္းအတာအပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ထိုးကာ၊ ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးပဲြမ်ား စတင္ေတာ့မည္ဟုသိရသည္။ ခ်ိန္ခါသင့္ဆိုသလိုပင္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ကလည္း၊ အေျခခံဥပေဒ ေလ့လာသံုးသပ္ေရးေကာ္မတီဖဲြ႕စည္းကာ၊ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကို ျပန္လည္ဆန္းစစ္ၾကဖို႔၊ ျပင္ဆင္ေနျပီျဖစ္ပါသည္။
          ဤေနာက္ခံအခင္းအက်င္းမွာပင္၊ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုပါတီမ်ားမွလည္း မိမိတုိ႔၏ အႏွစ္ႏွစ္အလလက ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္မ်ားကို၊ ေျပာဆုိၾက၊ ေဆြးေႏြးၾက၊ ညွိႏိႈင္းၾကသည္မ်ား ခပ္စိပ္စိပ္လုပ္လာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ ဇူလိုင္လ ၂၉ ရက္ေန႔မွ စတင္ကာ၊ ထိုင္းႏုိင္ငံတြင္ သံုးရက္ၾကာ က်င္းပခဲ့ေသာ ‘ညီညြတ္ေသာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ား ဖက္ဒရယ္ေကာင္စီ’ (UNFC) ညီလာခံကမူ အေျခခံဥပေဒသစ္ျပန္လည္ေရးဆဲြမည္ဟု ေၾကျငာထားသည္။ မေန႔က (၈ - ၾသဂုတ္ ၂၀၁၃) ပင္ ၿပီးဆံုးသြားေသာ၊ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံု ေငြရတုအခန္းအနားတြင္လည္း ‘ဒီမိုကရက္တစ္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုတည္ေထာင္ေရး’ ဆိုေသာအဆိုကို အတည္ျပဳလုိက္သည္ဟု ၾကားရသည္။ သက္ဆိုင္ရာ အင္အားစုအသီးသီး၏ vision မ်ားဟုနားလည္ရပါသည္။
          ဤတြင္ မတူျခားနားေသာ လမ္းေၾကာင္းႏွစ္ရပ္ကို သတိျပဳလိုက္မိသည္။ အလုပ္ရည္မွန္းခ်က္သေဘာ၊ မစ္ရွင္သေဘာျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ပထမလမ္းေၾကာင္းမွာ ၂၀၀၈ ဖဲြစည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ‘ေပးထားခ်က္’ (given) အျဖစ္ယူၿပီး၊ မိမိတို႔လိုလားခ်က္မ်ားကို၊ အေၾကအလည္ညိွႏိႈင္းေဆြးေႏြးအေျဖရွာၾကမည့္ လမ္းစဥ္ျဖစ္သည္။ ဆိုခဲ့ပါရွစ္ေလးလံုးေငြရတုအခန္းအနားတြင္၊ ေဒၚေအာင္ဆနး္စုၾကည္တိုက္တြန္းေျပာၾကားခဲ့ေသာ၊ အၾကမ္းမဖက္နည္းလမ္း၊ ျပန္လည္ကုစားရမည့္စိတ္ဒဏ္ရာ နည္းပါးမည့္ လမ္းေၾကာင္းဟု သေဘာရပါသည္။ ဒုတိယလမ္းေၾကာင္းကား ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကို ဖ်က္သိမး္၍ အေျခခံဥပေဒသစ္ေရးဆြဲအတည္ျပဳလိုသည့္ လမ္းစဥ္ျဖစ္သည္။ လက္ရွိအရပ္ရပ္အေျခအေနအရ၊ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးမ်ားႏိုင္သလို၊ အဆင္မသင့္လွ်င္ရယ္ဒီကယ္ေထာင္ေခ်ာက္ထဲသို႔ လိမ့္က်သြားႏုိင္သည့္ အႏၲရာယ္ရွိသည္ဟု ျမင္သည္။

သမိုင္းသင္ခန္းစာ
သမိုင္းသည္ တစ္ေက်ာ့လည္တတ္သည္လား၊ စာေရးသူမသိပါ။ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးတြင္ ေတြ႕ရေလ့ရွိသည့္အမွားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကား၊ မွားၿပီးသား အမွားေတြ၊ ထပ္ေက်ာ့သံသရာလည္ေနသလား သံသယျဖစ္မိသည္။ ယခုလည္း စာေရးသူတို႔သက္တမ္းအတြင္း ၾကံဳခဲ့ရေသာ သမိုင္းျဖစ္ရပ္တစ္ခုကို၊ ျပန္လည္ဆင္ျခင္ၾကဖို႔ ေဖာ္ျပလိုသည္။
          ၁၉၆၀ ျပည့္ႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ ၂၂ ရက္ေန႔က က်င္းပခဲ့ေသာ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ပါလီမန္အစည္းအေဝးတြင္ျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က အာဏာရပါတီ (ပထစ) မွ၊ တရားေရးဝန္ႀကီး၊ ေဒါက္တာေအးေမာင္က၊ အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရးအဆိုကို တင္သြင္းခဲ့ရာ၊ ပါလီမန္က လက္ခံအတည္ျပဳခဲ့သည္။ ဤတြင္၊ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုတစ္ခုမွ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးက “၁၉၄၇ ၊ အေျခခံဥပေဒဟာ အိမ္အိုႀကီးႏွင့္တူေၾကာင္း၊ တစ္ခုခ်င္းကြက္၍ျပင္လို႔မလြယ္ေၾကာင္း၊ ဥပေဒတစ္ခုလံုး အသစ္ျပန္လည္ေရးဆဲြသင့္ေၾကာင္း” အဆိုျပဳခဲ့သည္။ ဤသည္ပင္၊ ေနာင္တြင္ေက်ာ္ၾကားလာမည့္ ဖက္ဒရယ္မူ၏ မူလအစဟုဆိုႏုိင္စရာရွိပါသည္။ ဤေနရာတြင္၊ စာေရးသူအေနနွင့္ ဖက္ဒရယ္မူေခၚရွမ္းမူကို အမွားအမွန္ေဝဖန္ဆန္းစစ္ဖို႔ သေဘာထားမရွိပါ။ ထိုစဥ္က ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကေသာ လမ္းေၾကာင္း၏ လက္ေတြ႕အက်ိဳးဆက္ကို ျပန္လည္အမွတ္ရေစလိုသည့္ ဆႏၵသာရွိပါသည္။ ဆိုခဲ့ပါအဆိုျပဳခ်က္ေနာက္ပိုင္း၊ တစ္ႏွစ္သာသာအၾကာတြင္ ႏုနယ္ေသာ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ ပုဒ္မခ်သြားခဲ့ရသည္ကိုသတိျပဳဆင္ျခင္ၾကဖို႔ ျဖစ္သည္။
          စာေရးသူတို႔သက္တမ္းအတြင္း၊ တစ္ခါဖူးမွ၊ အိပ္မက္ပင္ မမက္ခဲ့ဖူးေသာ၊ လက္ရွိျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအေျပာင္းအလဲျဖစ္စဥ္ႀကီးကို၊ ကတိမ္းကပါး မျဖစ္ရေအာင္၊ ႀကီးစြာေသာ အေမွ်ာ္အျမင္ မျပတ္ေသာသတိျဖင့္၊ ဝိုင္းဝန္းထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ၾကပါေစသတည္း။
ေက်ာ္ဝင္း
၉၊ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၃

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...