Sunday, June 16, 2013

*၁၉၈၈ ဇြန္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ သမိုင္းေၾကာင္း တေစ့တေစာင္း*

ျငိမ္သက္လ်က္ရွိေသာ္လည္းတင္းမာလွသည့္အခ်ိန္ႏွစ္လကုန္လြန္ခဲ့ ျပီးေနာက္ေက်ာင္းမ်ားကိုေမလ ၃၀ရက္ေန့တြင္ျပန္လည္ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။ မိဘမ်ားက ဆူပူမွဳမ်ားထပ္မံျဖစ္ပြားမည္ကို စိုးရိမ္၍ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားစြာမွာ အိမ္တြင္း၌ပင္ေနခဲ့ၾကသည္။ သို့ေသာ္ စာသင္ခန္းထဲသို့ေရာက္လာၾကေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ မတ္လတြင္ ျပိဳကြဲခဲ့ ရသည့္ လွဳပ္ရွားမွဳကို ျပန္လည္ အသက္သြင္းရန္ မဆိုင္းမတြ စည္းရံုးလွဳပ္ရွားလာၾကသည္။ ဦးေနဝင္း တစ္ဦးတည္းသာလွ်င္ မည္သို့ေသာ ေျပာင္းလဲမွဳမ်ိဳးမွ မျဖစ္နိုင္ဟု ယံုၾကည္လ်က္ရွိ၏။ သူသည္ ဆယ္နွစ္ေက်ာ္ ကာလအတြင္းအျပင္းထန္းဆံုးဆႏၵျပပြဲမ်ား ျဖစ္ပြားခဲ့ျပီးေနာက္ ဧျပီလ၁၁ရက္ေန့တြင္ ေဆးစစ္ရန္နွင့္ သူနွစ္သက္ေသာ အပန္းေျဖစခန္းမ်ားတြင္ အနားယူရန္ အေနာက္ဂ်ာမဏီနွင့္ ဆြစၥလန္နိုင္ငံမ်ားသို့ ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။ နိုင္ငံ၏ ေန့စဥ္အေရးကိစၥမ်ားကို သူယံုၾကည္စိတ္ခ်ေသာ လက္ေထာက္မ်ားထံ လႊဲအပ္ခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္ သူ၏လက္သပ္ေမြးတပည့္ျဖစ္ေသာ အၾကင္နာတရားကင္းမဲ့ျပီး ျပည္သူမ်ားခါးခါးသီးသီးမုန္းတီးသူ ဦးစိန္လြင္၏ လက္ထဲတြင္ ယံုအပ္ထားခဲ့သည္။

သို့ေသာ္ အေရးအခင္း၌ပါဝင္လွဳပ္ရွားခဲ့ေသာ ရန္ကုန္စက္မွဳတကၠသိုလ္နွင့္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္(ပင္မ) တို့မွ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားသည္ မတ္လ၏ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မွဳမ်ားကိုသတိရေနဆဲပင္ျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္ျမိဳ့ေျမာက္ဖက္ရွိနာမည္ဆုိးရြားလွေသာအင္းစိန္ေထာင္တြင္အဖမ္းခံေနၾကရသူမ်ားအား တသုတ္ျပီးတစ္သုတ္ ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္သည့္အခါ သူတို့၏ ေျပာျပခ်က္မ်ားေၾကာင့္ အစိုးရအေပၚ မုန္းတီးမွဳနွင့္ လက္စားေခ်လိုမႈ မီးလွ်ံသည္ပိုမို၍ ေတာက္ေလာင္လာခဲ့သည္။ ေထာင္မွလြတ္လာသူမ်ားသည္ေထာင္ထဲ၌ ဖမ္းထားေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားအားရိုက္နွက္ျခင္း ညွည္းပန္းနွိပ္စက္ျခင္း၊ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ျဖင့္ တို့ျခင္းစသည့္ သတင္းမ်ားကို အျပင္သို့သယ္ေဆာင္လာခဲ့သည္။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ လံုထိန္းမ်ားက ဖမ္းဆီးထားေသာ ေက်ာင္းသူမ်ားအား အုပ္စုလိုက္ မုဒိန္းက်င့္သည့္ ေၾကာက္ရြံ႕ဖြယ္သတင္းေၾကာင့္ ျပည္သူလူထုအားပိုမိုေဒါသထြက္ေစခဲ့သည္။ ထိုသို႕ မတရားျပဳက်င့္ခံရသူမ်ားထဲတြင္ ဗိုလ္မွဴးတစ္ဦး၏ သမီးလည္းပါဝင္ခဲ့သည္ဟုဆိုသည္။ စစ္ဗိုလ္၏ သမီး ပါမပါကို အတိအက် မသိရေသာ္လည္း ထိုသတင္းမွာ ျပန့္နွံ႕သြားျပီးျပည္သူမ်ားက ယံုၾကည္ၾကေလသည္။ စစ္အရာရွိမ်ား၏ သားသမီးမ်ားပါမက်န္ ဤအစိုုးရကို မည္သူက ယံုၾကည္အားထားနိုင္ပါမည္နည္း။ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္မွဳမ်ားျပည့္ေနေသာ မတ္လ ၇ရက္တာ ကာလသည္ အမ်ိဳးသား တစ္ရပ္လံုး၏ စိတ္ဓာတ္ကို ေျပာင္းလဲသြားေစခဲ့ျပီ။ ယခင္စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးသို့မည္သည့္အခါမွ ျပန္လည္ ေျပာင္းလဲလိမ့္မည္ မဟုတ္သည္မွာ ထင္ရွားေသခ်ာလွသည္။

“ကၽြန္ေတာ္တို့ကို အလ်ားေပ၅၀နဲ့ အနံေပ ၂၀ေလာက္အက်ယ္ရွိတဲ့ အခန္းၾကီးတစ္ခုထဲကို သြင္းခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ လူနွစ္ရာ သံုးရာေလာက္ကို အဲဒီ အခန္းထဲမွာထားတဲ့အတြက္ ျပည့္ၾကပ္ေနတယ္။ ေနရာမဆန့္လို့မတ္တပ္ရပ္ေနရတယ္။ ညအိပ္လို့ကို မရဘူး။ ညလံုးေပါက္မီးထြန္းထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့အတြက္အိမ္သာဆိုျပီး အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ဓာတ္ဆီေပပါပိုင္းတစ္ခု ခ်ထားေပးတယ္” ဟုမတ္လ ၁၁ရက္ေန့က အဖမ္းခံခဲ့ရသူ သမိုင္းကထိကေက်ာင္းသား ေမာင္ေမာင္သြင္က ျပန္ေျပာျပသည္။

ေမးျမန္းစရာရွိသည္ဆိုကာ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးစီအား အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေခၚယူခဲ့ၾကသည္။ သို့ေသာ္ “ေမးျမန္းစစ္ေဆးျခင္း” ဆိုသည္မွ ရိုက္နွက္ဆဲဆိုျခင္းမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ခၽြန္ထက္ေသာ ေက်ာက္စရစ္ခဲမ်ားေပၚတြင္ ဒူးေထာက္ ထိုင္ခုိင္းျခင္း၊ ဟယ္လီေကာ္ပတာစီးျခင္း၊ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္စီးျခင္း ဟုေခၚသည့္ နညး္ပံုစံမ်ားကို အတင္းအၾကပ္လုပ္ခိုင္းသည္။ ဤညွဥ္းပန္းနွိပ္စက္နည္းမ်ားကို ၁၉၇၀ခုနွစ္မ်ားမွ စျပီးက်င့္သံုးလာခဲ့သည္။

“သူတို့အမ်ားဆံုးေမးတဲ့ ေမးခြန္းေတြဟာ မင္းတို့ေခါင္းေဆာင္ ဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္သူက စည္းရံုးခိုင္းတာလဲ၊ ဒါေတြဘဲ ထပ္တလဲလဲေမးတယ္။ ဒီေမးခြန္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို့ မေျဖနိုင္ခဲ့ၾကပါဖူး။ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ မရွိခဲ့ဖူး။ စည္းရံုးေရးသမားဆိုတာေတြလဲ မရွိခဲ့ပါဖူး။ အစိုးရကို မေက်နပ္လို့ ဝုန္းဆို ရုတ္တရက္ထျပီး ဆူၾကတာပါဘဲ။ ေခၚေမးတိုင္း တစ္နာရီခြဲေလာက္ၾကာေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ နံရိုးေတြကို တုတ္ၾကီးနဲ႕ မနားတမ္းရိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ မသိေတာ့ သူတုိ႕ကို ေျပာျပစရာဆိုလို႕ ဘာမွ မရွိဘူး” ဟု ေမာင္ေမာင္သြင္က ျပန္ေျပာျပသည္။

ေမာင္ေမာင္သြင္သည္ သူ့အားဖမ္းဆီးတင္ေဆာင္လာခဲ့ေသာ အခ်ဳပ္ကားထဲတြင္ မေသမေပ်ာက္ ပါရွိခဲ့ေသာ္လည္း အျခားအခ်ဳပ္ကားထဲမွ ေက်ာင္းသား ၄၂ဦးသည္ အင္းစိန္ေထာင္ဝ၌ ရပ္ထားေသာ အလံုပိတ္အခ်ဳပ္ကားထဲတြင္ နာရီေပါင္းမ်ားစြာေနၾကရ၍ အသက္ရွဴၾကပ္ကာ ေသဆံုးသြားခဲ့ၾကရသည္။ ဤကံဆိုးေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ျဖစ္ရပ္သည္ မဆလ အုပ္ခ်ဳပ္မွဳေအာက္တြင္ ၂၆နွစ္ၾကာ ေနလာခဲ့ရေသာ ျပည္သူတို့၏ ဘဝရုပ္ပံုလႊာကိုထင္ဟပ္ေပၚလြင္ေစခဲ့သည္။ ယင္းျဖစ္ရပ္ဆိုးကို “ မတ္လ အတြင္းက အခ်ဳပ္ကားထဲတြင္ အသက္ရွဴၾကပ္၍ ေသးဆံုးရေသာ ဆႏၵျပေက်ာင္းသားမ်ားကဲ့သို့ပင္ ျမန္မာနိုင္ငံသည္လည္း ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္သူမ်ား၏ အုပ္ခ်ဳပ္မွဳေအာက္တြင္ တင္းၾကပ္သည္ထက္တင္းၾကပ္စြာ လည္ပင္းအညွစ္ခံေနရေတာ့သည္” ဟု အေဝးေရာက္ျမန္မာစာေရးဆရာတစ္ဦးက ေရးသားေဝဖန္ခဲ့သည္။

အင္းလ်ားေဆာင္၌ တစ္ျခားေက်ာင္းသားမ်ားနွင့္ တစ္ေန့တည္းအဖမ္းခံခဲ့ရေသာ ရန္ေနာင္သည္ ရိုက္နွက္နွိပ္စက္ျခင္းမခံခဲ့ရေသာ္လည္း သူ၏ အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္းမွ ရက္စက္မွဳမ်ားကို မျမင္ခ်င္အဆံုးျဖစ္ခဲ့ရသည္။
“တစ္ခါတစ္ေလ အခ်ဳပ္ခန္းတံခါးပြင့္လာျပီး ပုလိပ္နွစ္ေယာက္က လူငယ္ေတြကို ေကာက္ရိုးစည္းလို အခန္းထဲ ျပစ္သြင္းတတ္ၾကတယ္။ သူတို့အားလံုးရဲ့ ကိုယ္ေတြမွာလည္း ညိဳမဲေနတာဘဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ေသြးခ်ည္းဘဲ။ သတိမရဘဲ ျပန္ပို့လုိက္ၾကတာေတြလည္း ရွိတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိတဲ့ တစ္ေယာက္ဆိုရင္ ဆိုးဆိုးဝါးဝါးရိုက္လႊတ္လိုက္လို့ ထကိုမထနိုင္ဘူး။ အိမ္သာသြားဖို့ေတာင္ ေပပါပိုင္းရွိတဲ့ အခန္းေထာင့္ကို ကၽြန္ေတာ္တို့ တြဲပို့ေပးခဲ့ရတယ္”။

တိုက္ပိတ္ခံခဲ့ ရသူမ်ားထံမွ တစ္ဦးျဖစ္သူ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ နိုင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရး႒ာနမွ ေက်ာင္းသားစည္းရံုးေရးသမား ေအာင္ဝင္းက “ကၽြန္ေတာ္တို့ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဘယ္သူလဲဆိုတာေမးရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ၃ရက္တိတိ မနားတမ္းရိုက္ၾကတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဆြမ်ိဳးေတြက ပုလိပ္ေတြကို ေငြေပးလို့ တစ္ပတ္အၾကာမွာ ကၽြန္ေတာ္လြတ္လာခဲ့တယ္။ ေထာင္ကလြတ္ေတာ့ ရူးသြားမလားလို့ေအာင္းေမ့ေနတာ။ ျပန္ျပီးက်န္းမာလာေအာင္ေဆြမ်ိဳးေတြဆီမွာ အၾကာၾကီး ေနခဲ့ရတယ္” ဟုေျပာျပသည္။

ျမန္မာစာအဓိက ေက်ာင္းသူ တစ္ဦးျဖစ္သူ ဥမၼာသြယ္ကို မတ္လ၁၇ရက္ေန့တြင္ လံုထိန္းမ်ားပင္မတကၠသိုလ္အတြင္းရွိ ဆႏၵျပေက်ာင္းသားမ်ားအား ဝင္ေရာက္ဖမ္းဆီးခ်ိန္တြင္ သတိလစ္သည္အထိ ရိုက္နွက္ခဲ့ၾကသည္။
“ကၽြန္မသတိရလာေတာ့ ျပဴတင္းေပါက္မရွိတဲ့ အခန္းတစ္ခုထဲေရာက္ေနတာေတြ.ရတယ္။ ဘယ္ေနရာဆိုတာလံုးဝမေျပာတတ္ဘူး။ အခန္းထဲမွာ ပုလိပ္၆ေယာက္နဲ့ အရာရွိတစ္ဦးရွိေနျပီး ကၽြန္မကို ဘာေမးခြန္းမွ မေမးၾကဘူး။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မကို ေရတိုင္ကီရွိတဲ့ေနရာတစ္ခုကို မယူသြားျပီး ဝိုင္းမုဒိန္းက်င့္ၾကတယ္။ ပထမဆံုးအရာရွိက က်င့္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ပုလိပ္ေတြက က်င့္တယ္။ အဲဒီေနာက္မွာ ကၽြန္မသတိလစ္သြားခဲ့တယ္။ သတိရလာတဲ့အခါ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို စမ္းသပ္စစ္ေဆးေနတယ္။ တစ္ျခားေက်ာင္းသူ အမ်ားအျပားလဲ ကၽြန္မလိုဘဲ မုဒိန္းက်င့္ခံခဲ့ၾကရတယ္ ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ့ဆို ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတ္ေသခဲ့ၾကတယ္”

* * *

ဇြန္လဆန္းစအထိ မတ္လဆႏၵျပပြဲမ်ား၌ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မွဳမ်ားအေပၚ ထင္ရွားသည့္ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ဥိးတစ္ေယာက္မွ မေဝဖန္ခဲ့ၾကေပ။ ရန္ကုန္ရွိ သံတမန္အသိုင္းအဝိုင္းတြင္ ယင္းေၾကာက္မက္ဖြယ္ သတင္းမ်ားသည္ လံုးဝမျဖစ္နုိင္ဟုယူဆေနၾကသည္။ ေမာင္ဖုန္းေမာ္ ေသဆံုးမႈကို စံုစမ္းရန္မတ္လတြင္ခန့္အပ္ခဲ့ေသာ စံုစမ္းစစ္ေဆးေရး ေကာ္မရွင္သည္ အစီရင္ခံစာ ကို ေမလ ၆ရက္ေန့တြင္ တင္သြင္းခဲ့သည္။

ထိုအစီရင္ခံစာ၌မတ္လအတြင္းကျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာအေရးအခင္းကို အမွန္အတိုင္းမဟုတ္ဘဲျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္၍ ေဖၚျပခဲ့သည္။ ထို အစီရင္ခံစာတြင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ရေသာ အေရးအခင္း၌ ဆူပူေသာင္းက်န္းမွဳကိုဖန္တီးလိုေသာ ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႕၏ ဖ်ားေယာင္းေသြးေဆာင္မွဳေၾကာင့္ လမ္းမွားသို့ေရာက္ေနေသာ လူငယ္တစ္စုကို အျပစ္ပံုခ်ထားသည္။ ေမာင္ဖုန္းေမာ္နွင့္ ေမာင္စိုးနိုင္တို႕သည္ ေသနတ္ ဒဏ္ရာ တို႕ျဖင့္ ေသဆံုးခဲ့ၾကေၾကာင္း၊ ဖမ္းဆီး ခံရသူ ၆၂၅ဦး မွ်သာ ျဖစ္ျပီး ေထာင္ထဲတြင္ ၁၄၁ ဦးသာ က်န္ေတာ့ေၾကာင္း၊ အထိ အနာဆံုး ခံရသူမ်ားမွာ လံုထိန္းမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဆူပူလိုေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ အုတ္ခဲ ဒဏ္မ်ားေၾကာင့္ ပုလိပ္ ၂၈ဦး ဒဏ္ရာ ရရွိခဲ့ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ အစီရင္ခံထားသည္။ စံုစမ္းစစ္ေဆးေရးေကာ္မရွင္၏ အစီရင္ခံစာသည္ ျပည္သူမ်ား၏ေတာက္ေလာင္ေနေသာေဒါသမီးကို ခ်ဳပ္ျငိမ္းေစမည့္အစား မီးေလာင္ရာေလပင့္ေပးလိုက္သကဲ့သို့ ျဖစ္ေနေပေတာ့သည္။ နိုင္ငံ၏ တရားေရးရာ႒ာနအေပၚ ျပည္သူမ်ား၏ ယံုၾကည္ ကိုးစားမႈ အၾကြင္းအက်န္တို့သည္ ေလနွင့္အတူေပ်ာက္ကြယ္သြားေလေတာ့သည္။

တာဝန္မွ ထုတ္ပယ္ျခင္းခံခဲ့ရသူဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးေအာင္ၾကီးသည္၁၉၈၇ခုနွစ္ ဇူလိုင္လ အတြင္းက ျမန္မာျပည္၏ စီးပြားေရးျပႆနာဆိုးမ်ားအေၾကာင္း ေရးသားခဲ့ေသာ အိပ္ဖြင့္ေပးစာ တစ္ေစာင္ကို ဦးေနဝင္းထ ံပို့ခဲ့သည္။ ၁၉၈၈ခုနွစ္ ဇြန္လ၈ရက္ေန့တြင္ အိုမင္းလွျပီျဖစ္ေသာ္လည္း အာဏာကို လံုးဝ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားနိုင္ေသးေသာ ဦးေနဝင္းထံသို့ အိပ္ဖြင့္ေပးစာ တစ္ေစာင္ကို ထပ္မံ၍ ေရးသား ေပးပို့ခဲ့ျပန္သည္။ ထိုအိတ္ဖြင့္ေပးစာကို ရန္ကုန္ျမိဳ့တြင္ က်ယ္က်ယ္ျပန့္ျပန့္ ျဖန့္ေဝၾကျပီး အထက္ျမန္မာျပည္သို့လညး္ အေတာ္မ်ားမ်ား ေပးပို့ခဲ့ၾကသည္။ အေရးပါ အရာေရာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးတစ္ဦးက လူ့အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈမ်ားကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ ဆန့္က်င္ေျပာၾကားလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ သူသည္ စံုစမ္းစစ္ေဆးေရးေကာ္မရွင္၏ အစီရင္ခံစာကို ယတိျပတ္ ပယ္ခ်လိုက္သည္။

ဤသို့ေသာ အစီရင္ခံစာမ်ိဳးကို ထုတ္ျပန္ျခင္းသည္ အစိုးရအေနနွင့္ မျပဳလုပ္သင့္သည္ကို ျပဳလုပ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္ဟု ေရးသားခဲ့သည္။ သူသည္မတ္လ ၁၆ရက္ေန့တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ တံတားျဖဴအေရးအခင္းကို အားမာန္သြင္း၍ ေဖၚျပခဲ့သည္။ ပုလိပ္မ်ား၏ အစီအစဥ္မွာ အင္းလ်ားကန္ေဘာင္တြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ေခ်ာင္ပိတ္ျပီး အေသရိုက္သတ္ ရန္ျဖစ္သည္။ တကၠသိုလ္မွ ဆရာမ်ားသည္ “ေခါင္းကို ရိုက္ခြဲ၊ အားနဲ့ရိုက္၊ ေခါင္းမ်ားမ်ား ခြဲနိုင္သူကို ဆုခ်မယ္” စေသာ အမိန့္စကားမ်ား ကိုၾကားခဲ့ရသည္ဟုဆိုသည္။ လံုထိန္းမ်ားသည္ ဆႏၵျပေက်ာင္းသားမ်ားအား ဆဲဆိုၾကိမ္းေမာင္းျပီး ေက်ာင္းသူမ်ားကို ရိုက္နွက္ကာ မုဒိန္းက်င့္ခဲ့ၾကသည္။ မိန္းကေလးမ်ားမွာ ရွက္လြန္းလွျပီး မည္သူ့ကိုမွ မေျပာရဲခဲ့ၾကေပ။ တစ္ခ်ိဳ့မွာ ေလးငါးရက္မွ် ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနခဲ့ၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ့မွာ မည္သည့္အေၾကာင္းျပခ်က္မွ မေပးဘဲ သီလရွင္ဝတ္ခြင့္ျပဳရန္ မိဘမ်ားအားငိုယိုျပီး ေတာင္းပန္လာၾကသည္။

မတ္လအတြင္း ျပည္သူ ၂၈၂ဦး ကို သုတ္သင္သတ္ျဖတ္ခဲ့သည္ဟု ဦးေအာင္ၾကီးက ခန့္မွန္း တြက္ခ်က္ခဲ့ေလသည္။ တံတားျဖဴတြင္ လူမ်ားစြာ ေသဆံုးခဲ့ၾကျပီး ၁၈ရက္ ေန့တြင္ အဖမ္းခံခဲ့ရသူမ်ားအနက္ အမ်ားစုမွာ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား မူဆလင္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ထိုမူဆလင္မ်ားမွာ အင္းစိန္ေထာင္ထဲတြင္ အရိုက္ခံရျပီး ေသဆံုးခဲ့ၾကရသည္။ မူဆလင္အေလာင္း မ်ားအား အစၥလာမ္ ဥပေဒမ်ားနွင့္ ယံုၾကည္ခ်က္ မ်ားကို ခ်ိဳးေဖာက္ျပီး အာဏာပိုင္တို့က မီးသျဂိဳလ္ လိုက္ၾကေၾကာင္း ၎တို့၏ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ား ၾကားသိခဲ့ရသည့္အခါ၌ အေျခအတင္ျပႆနာမ်ား ေပၚေပါက္ လာေတာ့သည္။

ဦးေအာင္ၾကီးသည္ ၁၉၈၇ခုနွစ္ ၾသဂုတ္လနွင့္ ၁၉၈၈ခုနွစ္ ဇြန္လ ၈ ရက္ေန့ အေတာအတြင္းတြင္ တိုင္းျပည္၏ ယိုယြင္းမွဳမ်ားကို ဦးေနဝင္း အာရံုစိုက္လာေစရန္ အခြင့္အခါ ၾကံဳၾကိဳက္တိုင္း အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကိဳးစားခဲ့သည္။ သူ၏ ပထမစာသည္ ၁၉၈၇ခုနွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္ အေျပာင္းအလဲ ျပဳလုပ္လာရန္ ေနဝင္းအား ဆြဲေဆာင္နုိင္ခဲ့သည္ဟု ယံုၾကည္ၾကျခင္းေၾကာင့္ ဂ်ပန္ျပည္မွ အထူးကိုယ္စားလွယ္နွစ္ဦးျဖစ္သူ ဟီတိုရွိရွီဇာဝါနွင့္ ယီႏိုစုေကဟာရာ တို့က ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့ၾကသည္။ ဦးေအာင္ၾကီးသည္ မတ္လ ၇ရက္ ေန့တြင္ ဦးေနဝင္းထံေရးသားခဲ့ေသာစာ၌ ထိုပုဂၢိဳလ္နွစ္ဦးသည္ ဂ်ပန္ျပည္၏ ဒုတိယဝန္ၾကီးခ်ဳပ္လည္းျဖစ္၊ ဘ႑ာေရးဝန္ၾကီးလည္းျဖစ္ေသာ ကီအီခ်ီမီယာဇာဝါက ေစလႊတ္လိုက္ သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ေဖၚျပခဲ့သည္။ ထိုဂ်ပန္နွစ္ဦးက သူ့အား ေအာက္ပါအတိုင္း ေျပာျပခဲ့သည္ဟု ဆို၏။

“ဂ်ပန္ျပည္သည္ ျမန္မာျပည္အား စီးပြားေရးအကူအညီ၊ အတတ္ပညာဆိုင္ရာ အကူအညီမ်ား နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပးလာခဲ့ေသာ္လည္း မည္သည ့္က႑ပိုင္းတြင္မွ ေအာင္ျမင္မွဳ မရွိခဲ့ေသာေၾကာင့္ လက္ရွိျမန္မာအစိုးရအေပၚ အယံုအၾကည္ကင္းမဲ့လာျပီး ဦးေနဝင္းကသာ သူ၏ အေပါင္းပါ တစ္ဖြဲ႕လံုးကို မေျပာင္းလဲ ေပးပါမူ အကူအညီမ်ားကို ျဖတ္ေတာက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ထားေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္သည္ သာလွ်င္ အေၾကာင္းမွန္ မ်ားကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးထံ သတင္းေပး မည့္သူျဖစ္၍ ဤသတင္းကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးအားေျပာျပရန္ ဂ်ပန္နွစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ္အားပန္ၾကားခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း” စသည္ျဖင့္ ေရးသားထားသည္။

ဦးေနဝင္းက ေပးစာမ်ားလက္ခံရရွိေၾကာင္း၊ တစ္ခါမွ မေျပာေသာ္လည္း ဦးေအာင္ၾကီးသည္ ဆက္ေရးျမဲဆက္ေရးေနခဲ့သည္။ ေမလ ၉ ရက္ ေန့တြင္ စာမ်က္နွာ ၄၀ပါသည့္ ရင္ဖြင့္ခ်က္မ်ားတြင္ ဒုတိယကမၻာစစ္ ကာလမွ စ၍ ျမန္မာနိုင္ငံ၏ နိုင္ငံေရး သမိုင္းမ်ားနွင့္ ယင္းသမိုင္းစဥ္၌ သူနွင့္ ဦးေနဝင္းတို့၏ အခန္းက႑မ်ားကို ယွဥ္တြဲ၍ အခ်က္ က်က် ေဖာ္ျပထားသည္။ သူက အဓိက စီးပြားေရး စီမံကိန္းၾကီးမ်ားကို ပစ္ပစ္ခါခါေဝဖန္သည့္တိုင္ မေအာင္ျမင္မႈ မ်ားသည္ ဆိုးဝါးေသာ အၾကံေပးမွဳမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္ေၾကာင္း ေထာက္ျပထားသည္။ ထိုစာတမ္းမ်ား၏ ဆိုလိုရင္း အခ်က္မွာ ျမန္မာျပည္တြင္ အစစအရာရာ မွားယြင္းခဲ့ရျခင္းမွာ ဦးေနဝင္းက သူ့(ေအာင္ၾကီး) စကားကို နားမေထာင္ဘဲ သူ၏ျပိဳင္ဖက္မ်ားျဖစ္ေသာ ဦးတင္ေဖ၊ ဦးဘျငိမ္းနွင့္ ဦးသိန္းေဖျမင့္တို့၏ စကားမ်ား ကိုသာ နားေထာင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။

ထို့ေၾကာင့္ ယေန့အခါတြင္ ျမန္မာျပည္ ေခတ္ေနာက္က်က်န္ေနခဲ့ျပီး ဆင္းရဲနြမ္းပါးလွသည့္ အိမ္နီးနားျခင္း အယ္လ္ဒီစီနိုင္ငံတစ္ခုထက္ပင္ အလြန္အဆင့္နိမ့္က်ေနခဲ့ေၾကာင္းျဖင့္ “ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုးနုိင္ငံခ်င္းအတူတူ မေန ့တစ္ေန့က ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နိုင္ငံသမၼတၾကီးလာေရာက္လည္ပတ္စဥ္ ျပသခဲ့သည့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္အေၾကာင္း ရုပ္ျမင္သံၾကား အစီအစဥ္တစ္ခုတြင္ အထည္အလိပ္စက္ရံုၾကီးေတြ ၅၀ေက်ာ္လည္ျပီး နိုင္ငံျခားကို အထည္ေတြ ခ်ဳပ္ပို့ေနျပီ။ ဂံုေလွ်ာ္စက္ရံုေတြ တစ္ရာေက်ာ္ နွစ္ရာေက်ာ္ ေလာက္ရွိမယ္ ထင္တယ္။ စက္ရံုေခါင္းတိုင္မွ မီးခိုးတလူလူနဲ့ ေရနံခ်က္စက္ရံုကလည္း ပစၥည္းေတြ၊ ဓါတ္ေျမၾသဇာေတြ ထုတ္လုပ္ေနသည္ကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ေတြ႕ရသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ သံပရာကန္ေရနံခ်က္စက္ရံုၾကီး စမ္းသပ္လည္နိုင္သည့္ အဆင့္ေတာင္မရွိ။ ကုန္လိုက္ သည့္ေငြ ေသာက္ေသာက္လဲ။ ေခ်ာက္ေရနံခ်က္စက္ရံု ရပ္ထားရသည္” ဟူ၍ ေဖၚျပခဲ့သည္။

၁၉၆၃ခုတြင္ သူ့အားရာထူးမွ ထုတ္ပယ္ခဲ့သည့္ကိစၥနွင့္ ပတ္သက္၍ ဦးေအာင္ၾကီးက ေဖၚျပခဲ့သည္မွာ---“အာဏာပိုင္မ်ားသည္ တစ္စံုတစ္ရာေသာ ကြာဟမႈ မမွန္ကန္မႈ မ်ားကို ေဖၚထုတ္နိုင္ရန္အရာရာကို အျမစ္ျပဳတ္ေျမလွန္ေျပာင္းလဲေျပာင္းျပန္ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ဝင္းအတြင္းသို့ ဘိန္းပစ္ျပီး အမွဳမဆင္သည္ကိုပင္ ကၽြန္ေတာ္က ေက်းဇူးတင္ရပါေသးသည္”
ဆန့္က်င္ဖက္ နိုင္ငံေရးပုဂၢိဳလ္မ်ားအားလံုးကို ဘိန္းကုန္ကူးမႈ ၌ ပါဝင္ပတ္သက္သူမ်ားဟု စြပ္စြဲျခင္းမွာ ျမန္မာျပည္မွ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသမားမ်ား မၾကာခဏ အသံုးျပဳတတ္ေသာ ပရိယာယ္တစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။

သို့ေသာ္ေနဝင္းကိုမူ မည္သို့မွ ေဝဖန္ေျပာဆိုျခင္း မရွိခဲ့ေပ။ “ဗဟန္းျမိဳ့နယ္ မဲဆႏၵနယ္မွ ျပည့္သူ့လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္ၾကီးတစ္ဦး” ဟု ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေဝဖန္ထားျခင္းခံရသူမွာ သမၼတၾကီးဦးစန္းယု ျဖစ္ေၾကာင္းသိသာထင္ရွားလွသည္။ ဇြန္လ ၈ရက္ေန့တြင္ ေသေက်ပ်က္စီးမွဳမ်ားကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေဝဖန္ထားေသာ္လည္း ဦးေအာင္ၾကီးသည္ ဦးေနဝင္းအား “ကၽြန္ေတာ္ ပန္ၾကားပါရေစခင္ဗ်ား။ ဒီအရႈပ္အေထြးထဲမွာ မပါဝင္မိပါေစနဲ့ ခင္ဗ်ား။ ဝင္ပါခဲ့ရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ေနာင္တရ ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ လူ႕ အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မွဳေတြအတြက္ သမိုင္းမွာ အမည္းစက္ၾကီးထင္က်န္ခဲ့မွာ ျဖစ္တယ္။ တစ္ကယ္ေတာ့ ဒီအရႈပ္ေတြထဲမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီးမပါဝင္ပါဖူးခင္ဗ်ာ” ဟူ၍ ဂရုတစိုက္ေရးသားခဲ့သည္။

ဦးေအာင္ၾကီး၏ စာကို ဆန္းစစ္ပါမူ အဓိကတရားခံမ်ာ မဆလပါတီ၏ တြဲဖက္အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး ဦးစိန္လြင္ျဖစ္သည္။ သူသည္ အေျခခံဥပေဒကို ခ်ဳိးေဖာက္ျပီး ကာကြယ္ေရးဝန္ၾကီး ဦးေက်ာ္ထင္အား အသိမေပးဘဲ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ေစာေမာင္အား ဖားအံျမိဳ့ရိွတပ္မ ၄၄ကို ေခၚယူရန္တိုက္ရိုက္အမိန့္ေပးခဲ့သည္။ ဤသည္မွာဦးေနဝင္းမည္သည့္လမ္းကို ေရြးသင့္ေၾကာင္းဦးေအာင္ၾကီးက အရိပ္အျမြက္ျပလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္ဟု ထင္ျမင္ရသည္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ဦးေက်ာ္ထင္ကို နိုင္ငံေရးအယူ မသည္းသူအျဖစ္ လက္ခံၾကျပီး ဦးစိန္လြင္နွင့္သူ၏တပည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေစာေမာင္တို့ကိုမူ တယူသန္သမားမ်ားဟု ယူဆၾကသည္။
* * *

တိုင္းျပည္တြင္းျဖစ္ေပၚေနေသာ အစိုးရဆန့္က်င္ေရးလွဳပ္ရွားမွဳ ၾကီးတြင္ ဦးေအာင္ၾကီးသည္ အေျခအေနမေပး၍ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္မလာေသာ္လည္း သူ႕စာမ်ား၏အက်ိဳးသက္ေရာက္မွဳမွာ ၾကီးမားလွသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားပို၍ စိတ္ေအးလာၾကသည္။ အစိုးရက လြယ္လင့္တကူဖမ္းဆီးျပီး အင္းစိန္ေထာင္သို့ပို့ကာ ညွဥ္းပမ္းနွိပ္စက္ျခင္း၊ အက်ဥ္းခ် ခံုရံုးတင္သတ္ပစ္ျခင္းတို့ မျပဳလုပ္နိုင္ေသာ ပုဂိၢဳလ္တစ္ဦး၏ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံကို သူတို့ရရွိခ့ဲေပျပီ။

နိုင္ငံတကာဆက္ဆံေရးေက်ာင္းသားတစ္ဦးျဖစ္သူ အသက္၂၄နွစ္ရွိ ေမာင္ဝင္းမိုးက “ဦးေအာင္ၾကီးရဲ့ စာေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို့စိတ္ဓာတ္ကို ျမွင့္တင္ေပးခဲ့တယ္။ သူ့စာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို့ပိုရဲလာၾကတယ္။ ေနာက္မၾကာခင္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို့ဟာ စာတမ္းေတြေရး၊ ပိုစတာေတြကပ္နဲ့ အလုပ္မ်ားလာၾကတယ္။ ေက်ာင္းထဲမ်ာ လိွ်ဳ႕ဝွက္ အသင္းအဖြဲ႕ေတြ ဖြဲ႕လာၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်ိတ္အဆက္ ေသခ်ာမ္ိခဲ့ၾကဖူး။ ကၽြန္ေတာ္တို့အားလံုးဟာ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြကို ေၾကာက္ေနၾကရတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္(ပင္မ) အပန္းေျဖရိပ္သာေရွ႕မွာ လူေတြက တဝဲလည္လည္နဲ့ တစ္ခုခု ျဖစ္လာမလားဆိုျပီး စိုးရိမ္ခဲ့ၾကတယ္” ဟု ျပန္ေျပာျပသည္။

တစ္ခ်ိဳ့ေက်ာင္းသားမ်ားက မတ္လတြင္ေသဆံုးခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားအတြက္ အထိမ္းအမွတ္အခမ္းအနားတစ္ခုဇြန္လ၁၃ရက္ေန့တြင္ ျပဳလုပ္ရန္စီစဥ္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း
မျဖစ္ေျမာက္ခဲ့ေပ။ မတ္လတြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ တံတားျဖဴအေရးအခင္း၏တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာမ်ားကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္ေနၾကေသးေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားစြာတို့မွာ တြန့္ဆုတ္ေနၾကေသးသည္။ သို့ေသာ္ ဇြန္လ၁၄ရက္ေန့တကၠသိုလ္အပန္းေျဖရိပ္သာေရွ.၌ မျငိမ္မသက္ျဖစ္ေနၾကေသာ ေက်ာင္းသားထုေရွ႕တြင္ လက္ကိုင္ပုဝါကို မ်က္နွာဖံုးအျဖစ္ စည္းထားေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးသည္ ရုတ္ခ်ည္း မတ္တပ္ရပ္လိုက္ကာ “မနက္ျဖန္ဆႏၵျပပြဲရွိတယ္” ဟု ေၾကညာလိုက္သည္။ လွ်ိဳ႕ဝွက္ထူးဆန္းစြာ ရုတ္တရက္ေပၚလာျပီး ထို လံႈ႔ေဆာ္သူသည္ အလ်င္အျမန္ ခ်က္ခ်င္းပင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။ သို့ေသာ္ဤသတင္းမွာ ျပန့္နွံ႔သြားခဲ့ျပီး စိတ္ဓာတ္ပိုမ္ိုျမင့္မားလာခဲ့သည္။

ဇြန္လ၁၅ရက္(ဗုဒၶဟူးေန့) တြင္ မၾကံဳစဖူးမ်ားျပားလွေသာ လူအုပ္ၾကီးသည္ အပန္းေျဖရိပ္သာနွင့္ စာၾကည့္တိုက္အၾကားတြင္ စုရံုးေနၾကသည္။ တက္ၾကြေနေသာ ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ့သည္ စားပြဲခံုမ်ား၊ ကုလားထိုင္မ်ားျဖင့္ စင္ျမင့္တစ္ခု ေဆာက္လုပ္လုိက္ၾကသည္။ ထိုစင္ျမင့္ေပၚသို့ လက္ကိုင္ပုဝါမ်က္နွာဖံုးပါသူ တစ္ဦးျပီးတစ္ဦး တက္ေရာက္ေဟာေျပာၾကေတာ့သည္။ ရုပ္ဖ်က္ထားေသာ္လည္း မတ္လ အေရးအခင္းတြင္ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္သူ ေမာင္ေမာင္ေက်ာ္အား ေက်ာင္းသား အခ်ိဳ႕ သတိျပဳမိၾကသည္။ သူသည္ အစိုးရ၏ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈတို့ကို ရႈတ္ခ်ကာ ဖမ္းဆီးထားေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားအား ျပန္လႊတ္ေပးရန္ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။

ေဟာေျပာရက္မ်ားကို နားေထာင္အျပီးတြင္ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေဆာက္အဦး ေဟာင္းကြင္းျပင္သို့ စီတန္း၍ ခ်ီတက္ ခဲ့ၾကသည္။ ထိုေက်ာင္းသားသမဂၢအေဆာက္အဦးကို ေနဝင္း၏စစ္သားမ်ားက ၁၉၆၂ခုဇူလိုင္လ ၈ရက္ေန့ နံနက္ေစာေစာအခ်ိန္တြင္ ဒိုင္းနမိုက္ျဖင့္ ျဖိဳခြဲဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့ၾကသည္။ ယင္းနံေဘးတြင္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ ေက်ာက္တိုင္ရွိေနသည္။ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္မွာ ၁၉၃၈ခု အံုၾကြမႈမ်ားတြင္ ျဗိတိသွ်တို့ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ေသဆံုးခဲ့ရ၍ ျမန့္မာ့သမိုင္းတြင္ ထင္ရွားစြာ မွတ္ေက်ာက္တင္ျခင္းခံရေသာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားခတၱျငိမ္သက္ျပီး နံပါတ္တစ္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္အားအေလးျပဳၾကသည္။
ယခုနွစ္တြင္ ကိုလိုနီစစ္သားမ်ား၏ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ျမန္မာ့ျပည္သူ႕ တပ္မေတာ္သားမ်ား လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား ရာနွင့္ခ်ီ၍ ေသဆံုးခဲ့ရျခင္းအတြက္ ပိုမို ပူေဆြးေၾကကြဲေနၾကသည္။

တကၠသိုလ္ဝင္းအတြင္းတြင္ ဆႏၵျပပြဲမ်ား ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆက္လက္ျဖစ္ပြားေနခဲ့သည္။ ၁၇ရက္ေန့(ေသာၾကာ)တြင္ ယခင္ေန့မ်ားထက္ မ်ားျပားလွေသာ လူထုၾကီးသည္ အပန္းေျဖ ရိပ္သာနွင့္ စာၾကည့္တိုက္ အၾကားတြင္ စုရံုးေရာက္ရွိေနခဲ့ၾကသည္။ အနီးရွိ ခ်ည္မွ်င္နွင့္ အထည္စက္ရံုတစ္ခုမွ အလုပ္သမားမ်ားနွင့္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားေက်ာင္းဝင္းအတြင္းဆႏၵျပပြဲသို ပထမဦးဆံုးေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ ေက်ာင္းသား လႈပ္ရွားမွဳမ်ား အေပၚ ျပည္သူတို့၏ ေစတနာကို အေပၚလြင္ဆံုး သက္ေသျပ လိုက္သည္မွာ ေဟာေျပာသူတစ္ဦးက “ရန္ကုန္ျမိဳ့ေနလူထုက ေက်ာင္းသားမ်ားကို ေထာက္ပံ့ရန္ က်ပ္ေငြတစ္သိန္း လွဴဒါန္းေၾကာင္း” ေၾကညာလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားနွင့္ ျပည္သူလူထုတို့ အၾကားအပိုင္းက ရွိေနေသာ တင္းမာမႈသည္ ယခုအခါ လိႈက္လွဲေသာ ျပည္သူ့ေထာက္ခံမႈအသြင္သို့ေျပာင္းလာခဲ့သည္။

ရန္ကုန္ျမိဳ့မွ အထက္တန္းေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားလည္း တကၠသိုလ္ အပန္းေျဖရိပ္သာေရွ့ရွိလူထုစည္းေဝးပြဲသို့ စုေဝးေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကသည္။ ထိုေက်ာင္းသားမ်ားမွာ အလြန္ငယ္ရြယ္ၾကျပီး ဆႏၵျပသူအားလံုးအနက္ စိတ္ဓာတ္အတက္ၾကြဆံုး အခက္ထန္ဆံုးဟုဆိုရေခ်မည္။ လက္ရွိစနစ္ေအာက္တြင္ သူတို့အတြက္ အနာဂတ္မရွိ သေလာက္ျဖစ္ေနေပသည္။ တကၠသိုလ္မွ ဘြဲ႔ရျပီး အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ အလုပ္ လက္မဲ့ဘဝကို ရင္ဆိုင္ရကာ ကုသိုလ္ကံ အလြန္ေကာင္းပါမွ ေန့စား အလုပ္သမားဘဝျဖင့္ မိသားစုကို ကူညီနိုင္ေသာ သူတို့၏အစ္ကိုအစ္မမ်ားကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သူတို့၏ေရွ့ေရးကို မွန္းဆနိုင္ၾကသည္။

မတ္လတြင္းေက်ာင္းသားသမဂၢတစ္ခုကို ဖြဲ႔စည္းနိုင္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း ၁၈ရက္ေန့တြင္ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ အဖမ္းခံခဲ့ၾကရ၍ သမဂၢျပိဳပ်က္ခဲ့ရသည္။ ယခုအခါတြင္ မ်ားစြာေသာ ေျမေအာက္အဖြဲ႔မ်ားလႈပ္ရွားလ်က္ရွိေနၾကေပျပီ။ ၎တို့သည္ တစ္ခ်ိန္တည္း၌ တစ္ေနရာစီလွ်ိဳ႕ဝွက္စြာ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ၾကရေသာေၾကာင့္ အမည္မ်ား ကြဲျပားျခားနားေနျပီး ေတာင္းဆိုမႈမ်ားမွာလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေနသည္။ သို့ေသာ္ ၎တို့သည္ ျပင္ပေလ့လာသူမ်ားထင္ျမင္သကဲ့သို့ အုပ္စုစြဲ၊ ပုဂိၢဳလ္စြဲမ်ားမဟုတ္ၾကေခ်။
“ဒါေပမယ့္ ဖမ္းထားတဲ့ေက်ာင္းသားေတြကို ျပန္လႊတ္ေပးေရး၊ မတ္လလူသတ္ပြဲမွာ ေသဆံုးခဲ့ၾကရတဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ့ မိသားစုေတြကို ေလ်ာ္ေၾကးေပးေရးစတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ လိုအပ္ခ်က္ကိုသာ ေတာင္းဆိုခ်င္ၾကသူေတြက တစ္ပိုင္း၊ ျပီးေတာ့ ဒီမိုကေရစီေရး၊ လူ့အခြင့္အေရး၊ ကုန္ေစ်းနွဳန္းက်ဆင္းေရးတို့ကို ေတာင္းဆိုခ်င္တဲ့ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားမ်ား အပါအဝင္ ပိုမို နိုင္ငံေရးဆန္သူေတြက တစ္ပိုင္းဆိုျပီး အုပ္စုနွစ္စု ကြဲေနတယ္။

“ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ့ကေတာ့ ပထမအျမင္ကို ေထာက္ခံတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေလၾကီးမိုးၾကီးနိုင္ငံေရးေတာင္းဆိုခ်က္ေတြေတာင္းဖို့အခ်ိန္မက်ေသးဖူးလို့ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့အရင္က ေဆး တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းထုတ္ခံရတဲ့ေက်ာင္းသား၄ေယာက္ကို ေက်ာင္းျပန္ဝင္ခြင့္ ရေရးအတြက္ ဆႏၵျပ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကတာ ေအာင္ျမင္မႈရခဲ့သလို ဒီတစ္ခါလည္းခုနက ေျပာခဲ့တဲ့ အေျခခံ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို အစိုးရက လိုက္ေလ်ာေအာင္ ဖိအားေပးနိုင္ခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို့ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ ဓါးဟာ အသြားထက္ပါတယ္ဆိုတာ ျပည္သူေတြ ယံုၾကည္လာပါလိမ့္မယ္။ ျပီးေတာ့ မၾကာခင္မွာ နိုင္ငံေရးေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကိုလည္း အလြယ္တကူ ေတာင္းဆိုလာနိုင္ပါမယ္” ဟု ဝင္းမိုးက ေျပာျပသည္။

ယခုတစ္ၾကိမ္တြင္လည္း အစိုးရသည္ မေျပမလည္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ လႈပ္ရွားမႈကို အရွိန္ျပင္းေအာင္ မီးစာထိုးေပးခဲ့သည္။ ၂၀ရက္ေန့တြင္ ျမန္မာ့အသံမွ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ျမန္မာ့အသံမွ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ လက္ေအာက္ရွိ တကၠသိုလ္ ၄ခုစလံုးကို ပိတ္လိုက္ေၾကာင္းေၾကညာလိုက္သည္။ သို့ေသာ္လည္း လႈပ္ရွားမႈသည္ ေဆး တကၠသိုလ္(၁)သို့ ျပန့္နွံ႕သြားခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ ေဆး(၁)၏ အဓိကေက်ာင္းဝင္းမွာ ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီးအနီး ျမိဳ့လယ္၌တည္ရွိျပီး၊ ပထမနွစ္နွင့္ ဒုတိယနွစ္သင္တန္း႒ာနမ်ားမွာ ျမန္မာ့အသံနွင့္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ျပည္လမ္းမတြင္တည္ရွိသည္။ ဤသို့ျဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ လက္ေတြ.က်က်ပင္ သူတို့၏ လူထု စည္းေဝးပြဲမ်ားကို ျပည္လမ္း ေက်ာင္းဝင္းသို့ေျပာင္းေရႊ႕ က်င္းပ လာခဲ့ၾကသည္။ သြားဘက္ဆိုင္ရာ ေဆးတကၠသိုလ္ မွ ေက်ာင္းသားမ်ား လည္း ပါဝင္လာခဲ့ၾကသည္။ လႈပ္ရွားမႈမွာ ၾကီးသထက္ၾကီးလာျပီး အရွိန္အဟုန္ျမင့္မားလာသည္။

“၂၁ရက္ေန့က ျပည္လမ္းေက်ာင္းဝင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူထု စည္းေဝးပြဲၾကီး တစ္ခု လုပ္ၾကတယ္။ လူေတြက ေထာင္နဲ့ခ်ီလို့ဘဲ။ ရုတ္တရက္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ရန္ကုန္ျမိဳ႕လယ္မွာရွိတဲ့ ေဆး တကၠသိုလ္(၁)ကို ခ်ီတက္ဖို့ အၾကံျပဳလာတယ္။ ဟုိမွာလည္း စည္းေဝးပြဲၾကီးတစ္ခု လုပ္ေနၾကတာကိုး။ ဒါနဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မြန္းလြဲ ၁နာရီမွာ ေထာင္နဲ့ ခ်ီတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ခြပ္ေဒါင္းေက်ာင္းသား သမဂၢ ေအာင္လ ံကိုင္ျပီး စတင္ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ဆရာမ်ားရံုးခန္းကို ဝင္ျပီး နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း၊ ဦးေနဝင္း၊ ဦးစန္းယု ဓါတ္ပံု၃ပံု အနက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဓါတ္ပံုကို ယူလာျပီး ဆႏၵျပပြဲေရွ့တန္းက ကိုင္ျပီး ခ်ီတက္လာၾကတယ္” ဟု ေဆးေက်ာင္းသား တစ္ဦးျဖစ္သူ စိုးဝင္းက ေျပာျပသည္။

လူတန္းရွည္ၾကီးသည္ သစ္ပင္ရိပ္မ်ားစီတန္းေနသည့္ ျပည္လမ္းမၾကီးတစ္ေလွ်ာက္ “အၾကမ္းမဖက္နဲ့” “ျငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵျပၾက” စသည္ျဖင့္ အသက္ငယ္ ေသာ္လည္း စိတ္အား ထက္သန္ပံုရေသာ စည္းရံုးေရး သမားမ်ားက ေအာ္ဟစ္ ကြပ္ကဲကာ စည္းကမ္း တက် ခ်ီတက္လာၾကသည္။ အမ်ားစုမွာ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္ျပီး အခ်ိဳ့မွာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ရြယ္ ကေလးငယ္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။

ရုတ္တရက္လမ္းဝ၏ ညာဘက္သို့ ၾကည့္လိုက္သည့္အခါတြင္ စစ္သားမ်ား ေနရာယူလာသည္ကို ေတြ.ရသည္။ ဘရင္းကယ္ရီယာကား မ်ားကို ျမန္မာ့အသံအနီး၌၎၊ နာမည္ဆိုးလာလွေသာ ၾကံေတာသခၤ်ဳိင္းမွ ခဲတစ္ပစ္မွ်သာေဝးသည့္ ဟံသာဝတီအဝိုင္းတြင္၎ ေနရာယူထားၾကျပီး၊ ၎တို့၏ စက္ေသနတ္ေျပာင္းမွာ ဆႏၵျပလူတန္းၾကီးအားခ်ိန္ရြယ္ထားၾကသည္။ ထို ေနရာမွ ေက်ာ္လြန္ေသာအခါ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ေရွ႕ဆက္ ရမည့္ခရီးကို သံဆူးၾကိဳးမ်ားျဖင့္ ကာဆီးကာ လမ္းပိတ္ထားသည္။ စစ္သားမ်ားနွင့္ လံုထိန္းမ်ား ကလည္း ရိုင္ဖယ္ေသနတ္ ကိုယ္စီ နံပါတ္တုတ္ ကိုယ္စီျဖင့္ အသင့္ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကသည္။

“အစကေတာ့ တံတားျဖဴအတိုင္းဘဲ ထပ္ျပီးအပစ္ခံရေတာ့မယ္လို့ ကၽြန္ေတာ္တို့တြက္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ေရာက္ေနတဲ့ေနရာက ေျမနီကုန္းေစ်းနားမွာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ ေနရာမွာ အိမ္ကေလးေတြနဲ့ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားေလးေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။ သူတို့ စျပီး မပစ္ခင္ ကၽြန္ေတာ္တို့ ေျခဦးတည့္ရာ ေျပးၾကေတာ့တာဘဲ။ အနားမွာရွိတဲ့ လူေတြကလည္း သူတို့ အိမ္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို့ကို ဝွက္ထားေပးၾကတယ္” ဟုဆႏၵျပပြဲတြင္ ပါဝင္ခဲ့သူစိုးဝင္းက ေျပာျပသည္။

စစ္သား အျပည့္ တင္ေဆာင္ လာသည့္ စစ္ေလာ္ရီကားတစ္စီး ထိုးဆိုက္လာသည္။ သူတို့က ပစ္ခတ္ခဲ့ ေသာ္လည္း ေသနတ္ဒဏ္ရာျဖင့္ ထိခိုက္ သူမရွိခဲ့ေခ်။ သို့ေသာ္လည္း ၁၃နွစ္ အရြယ္ရွိ အထက္တန္းေက်ာင္းသားနွစ္ဦးကို စစ္ေလာ္ရီကားက ဝင္တိုက္ခဲ့သျဖင့္ တစ္ဦးမွ ေနရာတြင္ပင္ ေသဆံုးသြားျပီး က်န္တစ္ဦးမွာ ေသေလာက္သည့္ ဒဏ္ရာ ရရွိခဲ့သည္။ ဤတြင္ အနီးတဝိုက္ရွိအိမ္မ်ားမွ ေဒါသထြက္ေနၾကေသာ လူမ်ားထြက္လာျပီး ခဲမ်ားအုတ္ပိုင္းက်ိဳးမ်ားျဖင့္ စစ္သားမ်ားနွင့္ လံုထိန္းမ်ားကို ပစ္ေပါက္ၾကေတာ့သည္။ မည္သည့္ေနရာမွ လာမွန္းမသိေသာ သြယ္တန္းသည့္ ဆူးခၽြန္ တစ္ခုသည္ ေလထဲ၌ ဝွီးကနဲျဖတ္သန္းလာျပီး လံုထိန္းတစ္ဦးကို ထိမွန္ရာ ေျမၾကီးေပၚ လဲက် သြားသည္။ သူသည္ ဂ်င္ဂလိျဖင့္ အပစ္ ခံခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ ဂ်င္ဂလိမွာ စက္ဘီး စပုတ္တုိင္ျဖင့္ လုပ္ထားေသာအသြားခၽြန္သည့္ မွ်ားတံျဖစ္ျပီး ေလာက္ေလးခြျဖင့္ ပစ္ခတ္ရသည္။ ထို့ေနာက္ ဂ်င္ဂလိ တစ္ခုျပီးတစ္ခု က်လာေတာ့သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕မွာ ေသးသြယ္လွျပီး ထီးရိုးတို့ျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားသည္။ ဂ်င္ဂလိမွာ မွ်ားဦးကို ေနာက္ခ်ီးတို့ျဖင့္ လူးထားျပီးအေနာက္ပိုင္းတြင္ လိုရာသို့ပစ္နိုင္ရန္ ၾကက္ေတာင္ေမႊး တပ္ထားေသာ ေသေစ နိုင္သည့္ အဆိပ္ျပင္းသည့္ အရာတစ္ခုျဖစ္သည္။

လူထူထပ္ေသာ ေျမနီကုန္းေစ်းပတ္ဝန္းက်င္ရွိ အိမ္မ်ား၊ လမ္းမ်ားၾကားတြင္ စစ္သားမ်ားလံုထိန္းမ်ားသည္ မ်က္စိလည္ လမ္းမွား ၾကေတာ့သည္။ ဤတြင္ သူတို့သည္ ဗရမ္းဗတာ ဆုတ္ခြာၾကကာ ေသဆံုးသူ ရဲေဘာ္မ်ားနွင့္ ဒဏ္ရာရ ရဲေဘာ္ မ်ားကို ဆြဲငင္သယ္ေဆာင္သြားၾကသည္။

ထိုအခ်ိန္၌ ဆႏၵျပသူ အခ်ိဳ႕သည္ အနီးရွိ စကၤာပူ သံရံုးဝင္း တြင္းသို့ ေျပးဝင္ခိုလႈံခဲ့ၾကသည္။ ေသာ့ခတ္ထားေသာ ဂိတ္အျပင္ဘက္မွေန၍ လံုထိန္းမ်ားသည္ သံရံုးကို ခဲျဖင့္ေပါက္ၾကသည္။ သံရံုးေနာက္ေဖးလမ္းၾကားတြင္လည္း ေသနတ္သံမ်ား ဆူညံေနသည္။ ယင္းလမ္းေပၚတိုက္ပြဲမွာ တစ္ဖက္သတ္ တိုက္ပြဲ မဟုတ္ေခ်။ ေက်ာင္းသားသမဂၢေအာင္လံကို ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ ေက်ာင္းသူတစ္ဦးအား အနီးရွိ ရဲစခန္းအတြင္းသို့ ဆြဲသြင္းသြားၾကသည္။ ဤတြင္ စခန္းကို လူအုပ္ၾကီးက မုန္တိုင္းသဖြယ္ဝင္စီးကာ ထိုေက်ာင္းသူအားကယ္တင္ခဲ့ၾကသည္။ ဤအေရးအခင္းကို အစိုးရသတင္း႒ာနက ရဲစခန္းအားမီးရႈိ႕ရန္ ၾကံစည္ၾကိဳးစားမွဳအျဖစ္ ေဖၚျပခဲ့ၾကသည္။ ေဒါသထြက္ေနၾကေသာ အရပ္သားမ်ားသည္ ေတြ.သမွ်လံုထိန္းမ်ားအား ခဲနွင့္ေပါက္ ဂ်င္ဂလိနွင့္ ပစ္ၾကရာ လံုထိန္း ၁၀ဦး ထက္မနည္း ေသဆံုးခဲ့ၾကသည္။ လံုထိန္းနွင့္ စစ္သားမ်ားက ေသနတ္ျဖင့္ ျပန္လည္ ပစ္ခတ္ခဲ့ရာ အရပ္သား အေျမာက္အမ်ား ေသဆံုးခဲ့၍ တစ္ခ်ိဳ့မွာ ျပင္းထန္စြာ ဒဏ္ရာ ရရွိခဲ့ၾကသည္။ သို့ေသာ္ ျပည္သူမ်ားက ခုခံတိုက္ခိုက္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႕ဝင္မ်ားစိတ္ဓါတ္က်ဆင္းခဲ့သည္။

ေျမနီကုန္းေစ်းမွ တုိက္ပြဲသတင္းနွင့္ လံုထိန္းမ်ားေသဆံုးျခင္းသတင္းတို့သည္ ရန္ကုန္တစ္ခြင္ ျပန့္နွံ႕ခဲ့ေလသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ေသဆံုးခဲ့ရေသာ ငယ္ရြယ္သည့္ဆႏၵျပ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား၏ အေလာင္းမ်ားအား မာဇဒါဂ်စ္ကားေခါင္မိုးေပၚ တင္ကာ ပုလိပ္တို့၏ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မွဳကို အေလာင္းသက္ေသတည္လ်က္ ျမိဳ.ပတ္ေမာင္းျပီး ေၾကြးေၾကာ္ရႈတ္ခ်ခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ လူထုေဒါသမီးမွာ ျပင္းသည္ထက္ျပင္းထန္လာခဲ့သည္။ ကမၻာစစ္ လက္နက္ စာရင္းတြင္ အသစ္ဝင္လာေသာ ေသမင္းတမန္ဂ်င္ဂလိ လက္ခ်က္ျဖင့္ ေသဆံုးၾကရေသာ လံုထိန္းမ်ားအေပၚ သနားဂရုဏာ နည္းပါးၾကသည္မွာ အံ့ၾသစရာ မဟုတ္ေပ။ ျမိဳ႕လယ္ရွိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလမ္းတြင္ လံုထိန္း အေလာင္း ၆ေလာင္းကို တင္ယူလာေသာ ထရပ္ကားအား ေသြးဆူေနေသာ လူအုပ္ၾကီးက မီးရႈိ႕ပစ္လိုက္ ၾကသည္။ ယင္းေလာ္ရီကားနွင့္ အေလာင္းမ်ားမီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္ေနသည္ကိုပြဲၾကည့္ ပရိတ္သတ္သဖြယ္ လူအုပ္ၾကီးက ၾသဘာေပး လက္ခုပ္တီးခဲ့ၾကသည္။

“ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္မိတယ္။ အျဖစ္က ထိတ္လန့္ဖို႕ ေကာင္းတယ္။ မီးေလာင္ ေနတဲ့ကားက မဲေမွာင္ေနတဲ့ မီးခိုးတန္းၾကီးတလူလူနဲ့ မိုးကို ထိုးတက္ေနတာ။ မိုးေပၚၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတာဘဲရိုင္း ၂၁ေကာင္ကို မွ်ားပံုသ႑ာန္ဖြဲ႕ျပီးပ်ံေနၾကတာ ကၽြန္ေတာ္တို့ေတြ႕ရတယ္။

ရန္ကုန္မွာ ေတာဘဲရိုင္းကို ေတြ႕ဖို႕အရမ္းရွားတယ္။ ျပီးေတာ့ ရက္လလည္း ဇြန္လ၂၁ရက္ ကၽြန္ေတာ္တို့က အတိတ္နိမိတ္ေကာင္းတယ္လို့ေကာက္ၾကျပီး ေရွ.ဆက္ ဆႏၵျပဖို့ သတၱိ ေမြးခဲ့ၾကတယ္” ဟု ရန္ကုန္မွ ေဆးေက်ာင္းသား တစ္ဦးျဖစ္သူ စစ္နိုင္က ျပန္ေျပာျပသည္။

ေျမနီကုန္း၌တိုက္ပြဲျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ေဆးတကၠသိုလ္(၁) လူထုစည္းေဝးပြဲၾကီးမွာ က်င္းပဆဲျဖစ္သည္။ မြန္းလြဲ ၃နာရီခန့္တြင္ ေျမနီကုန္းဆႏၵျပပြဲ၌ ပါဝင္ခဲ့ေသာ အေမာဆို့ေနသည့္ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးသည္ ေဆး တကၠသိုလ္သို့ေရာက္ရွိလာျပီး ထိုသတင္းကို လာေျပာ ျပေလသည္။

“လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႕ေတြ ကၽြန္ေတာ္တို့ွဆီကို လာေနသလားဆိုတာ သတင္းေထာက္ဖို့ ကၽြန္ေတာ္တို့ ေက်ာင္းသား ၅ေယာက္ကို အဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ ဖြဲ႕ျပီး၊ အဖြဲ႕၅ဖြဲ႕ ေစလြတ္လိုက္တယ္။ တစ္ဖြဲ႕က လမ္းမွာ တန္ျပန္ေထာက္လွမ္းေရးသမားတစ္ေယာက္နဲ့ ရင္ဆိုင္ရတယ္။ အဲ့ဒီလူက လမ္းမွာရပ္ျပီး မ်က္နွာထားတင္းတင္းနဲ့ ဟိုဟုိဒီဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ေနေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက သူ႕ကို အစိုးရသူလွ်ိဳမွန္းသိလိုက္တယ္” ဟု ယင္းအစည္းအေဝးပြဲျဖစ္ေအာင္ ကမကထလုပ္ေပးသူတစ္ဦးျဖစ္ေသာ ကိုလင္းက ေျပာျပသည္။
ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ထိုလူကို ဝိုင္းဖမ္းလိုက္ၾကျပီး ပုခံုးေပၚမွ လြယ္အိတ္ကို လုယူလုိက္ၾကသည္။

လြယ္အိတ္ထဲတြင္ ေထာက္လွမ္းေရးမွတ္ပံုတင္ကဒ္ျပားနွင့္အတူ ေျခာက္လံုးျပဴးတစ္လက္ ကို ေတြ႕ရသည္။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ေသနတ္ကိုေအာင္ပြဲခံေျမွာက္ျပကာ အမည္နွင့္ရာထူးကို ေအာ္ဖတ္ျပေနေလသည္။

“တပ္ၾကပ္ၾကီးေမာင္ျပံဳး”

သာမန္အရပ္သားမ်ားပါဝင္ေသာ ေဘးၾကည့္ပရိတ္သတ္မွာ ေဒါမာန္ပြားလာၾကေတာ့သည္။

“သူ့ေသနတ္နဲ့သူ့ ပစ္သတ္လိုက္” ဟုတစ္ေယာက္က ေအာ္လိုက္သည္။

“ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့က ဒါမ်ိဳးလုပ္ခ်င္ၾကတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဒီေနာက္မွာ ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္ ဖမ္းမိၾကတယ္။ ဒီလူက ေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့ စည္းေဝးပြဲကို ထိုးေဖာက္သတင္းယူဖို့ ကင္မရာတစ္လံုးနဲ့ လႊတ္လိုက္ေၾကာင္း သူက ဝန္ခံသည္။ သူ့လြယ္အိတ္ထဲမွာေတာ့ လက္နက္မေတြ.ရဖူး။ ဒါေပမဲ့ ျပီးခဲ့တဲ့ေန့က ကၽြန္ေတာ္တို့ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ လုပ္တဲ့ စည္းေဝးပြဲရဲ့ အေသးစိတ္အစီရင္ခံစာ လက္ေရးမူကို ေတြ႕ရတယ္။ သူ႕ကိုစစ္ေဆးရင္းသိရတာက သူတို႕လူေတြဟာ မွတ္ရဆက္သြယ္ရလြယ္ကူေအာင္ ရွပ္အက်ၤီ အျဖဴနဲ့ လံုခ်ည္ျပာေတြကို ဝတ္ဆင္ထားေၾကာင္း သိရသည္။ ဒီလိုနဲ့ ေနာက္ထပ္ နွစ္ေယာက္ဖမ္းမိတယ္။ ဒါတင္မကဖူး။ ကၽြန္ေတာ္တို့မွားေတာ့မလို့ နဲနဲဘဲလိုတယ္။ ေရေသာက္ေနတဲ့ လူငယ္တစ္ဦးက သူတို့လိုဘဲ ဝတ္ထားတာ။ သူ႕လြယ္အိတ္ကိုရွာေတာ့ ရုပ္ရွင္ စာအုပ္နွစ္အုပ္က လြဲလို့ ဘာမွ မေတြ႕ရဘူး” ဟု ကိုလင္းက ေျပာျပသည္။

ဖမ္းမိေသာ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားကို ေဆးတကၠသိုလ္မွ ဆရာမ်ားလက္ထဲသို့ ေပးအပ္လုိက္ၾကသည္။ သို့ေသာ္ လူထုၾကီးမွာ ေဒါသထြက္မကုန္ျဖစ္ေနၾက၏။ တပ္ၾကပ္ၾကီး ေမာင္ျပံဳးအား ေဆးေက်ာင္းခန္းမ ထဲသို့အသြင္းတြင္ လူတစ္ေယာက္က အုတ္ခဲက်ိဳးတစ္ခုနွင့္ ပစ္လိုက္သျဖင့္ဒဏ္ရာအျပင္းအထန္ ရရွိသြားသည္။ ထို့ေနာက္ ယင္းစံုေထာက္ ၄ဦးစလံုးကို ျပန္လႊတ္လိုက္သည္။ ဤသို့လႊတ္လိုက္ျခင္းမွာ အမွားၾကီးတစ္ရပ္ျဖစ္ေၾကာင္း သိလာရသည္။ ေနာက္ သံုးေလးရက္ အတြင္းေက်ာင္းသား ရာေပါင္းမ်ားစြာကို ၎တို႕၏ေနအိမ္မ်ားမွ ညတြင္းခ်င္းဖမ္းဆီးကာ အင္းစိန္ေထာင္နွင့္ ေရၾကည္အိုင္ အက်ဥ္းစခန္းမ်ားသို့ ေခၚေဆာင္သြားၾကသည္။ ၎တို့၏ အိမ္ေရွ႕သို့ စံုေထာက္မ်ားသည္ အမည္စာရင္း အတိအက် ဓါတ္ပံုသာဓကတို့ျဖင့္ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကသည္။ ယင္းလုပ္ရပ္မွာ မတ္လမွာကဲ့သို့ လမ္းမ်ားေပၚတြင္ မိရာဖမ္းဆြဲျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ က်နေသခ်ာစြာ စည္းဝါးကိုက္စီစဥ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။

၂၁ ရက္ေန့အဓိကရုဏ္းသည္ ညေနပိုင္းတြင္ မီးစာကုန္ေရခမ္းျဖစ္လာခဲ့သည္။ ဇြန္လ ၂၃ရက္ေန့ထုတ္လုပ္သားျပည္သူ့ ေန့စဥ္(အဂၤလိပ္) သတင္းစာတြင္ ေဖၚျပေသာ အစိုးရ အေသအေပ်ာက္စာရင္းအရ ျပည္သူ့ရဲတပ္ဖြဲ႕ဝင္ ၆ဦးနွင့္ ဆူပူေသာင္းက်န္းသူ ၃ဦးေသဆံုးခဲ့ၾကသည္။ သံတမန္ရပ္ကြက္မွ ခန့္မွန္းခ်က္မွာ ယင္းအဓိကရိုဏ္းတြင္ ပုလိပ္၂၀နွင့္ အရပ္သားအနည္းဆံုး ၈၀ေသဆံုးျပီး ၁၀၀အထိျဖစ္နိုင္ေၾကာင္းသိရွိရသည္။ ရန္ကုန္ျမိဳ့ရွိ တကၠသိုလ္နွင့္ ေကာလိပ္မ်ားအားလံုးကိုု အကန့္အသတ္မရွိပိတ္လိုက္ျပီး ျမိဳ႕ေတာ္တြင္ ေနဝင္ခ်ိန္မွ ေနထြက္ခ်ိန္အထိ အျပင္မထြက္ရအမိန့္ထုတ္လိုက္သည္။

ရန္ကုန္ေျမာက္ဖက္ ကီလိုမီတာ ၅၀ေဝးကြာေသာ ပဲခူးျမိဳ့တြင္ အစိုးရဆန္႕က်င္ေရး ဆႏၵျပပြဲမ်ားဆက္လက္ျဖစ္ပြားလ်က္ရွိသည္။ ဇြန္လ ၂၃ရက္တြင္ ပုလိပ္နွင့္ စစ္သားမ်ားသည္ ဆႏၵျပ လူအုပ္ၾကီး တစ္စုကို ေသနတ္ျဖင့္ပစ္ခတ္ခဲ့သည္။ ပဲခူးျမစ္ သံတံတားေဟာင္းအနီးတြင္ လူ ၇၀ေက်ာ္ ပစ္သတ္ခံခဲ့ၾကရသည္။ ေသဆံုးသူမ်ားအနက္ ေက်ာင္းသားငယ္ တစ္ဦးမွာ အလြန္ဆင္းရဲသျဖင့္ ေဒသခံ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းတစ္ခုက ေထာက္ပံ့ၾကည့္ရႈထားသူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ ယင္းလူငယ္မွာ ထိုျမိဳ့ရွိ ရိုေသေလးစားျခင္းခံရေသာ ဝါရင့္ဘုန္းေတာ္ၾကီးတစ္ပါး၏ လက္ထဲ၌ ေသနတ္ဒဏ္ရာျဖင့္ အသက္ဆံုးသြားခဲ့ရသည္။ ဤျဖစ္ရပ္သည္ ပဲခူးျမိဳ႕ေဒသ ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားတို့၏ အသည္းနွလံုးကို အလြန္ထိခိုက္ ေစရာ နိုင္ငံေတာ္ မဆလ အစိုးရကို ရင္ဖြင့္ဆန့္က်င္ေသာ ျမိဳ့တစ္ျမိဳ့ ပိုတိုးလာေစခဲ့သည္။

ရန္ကုန္ျမိဳ့တြင္ စစ္ေသြးစစ္မာန္ တက္ၾကြေနေသာ ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႕သည္ ညမထြက္ရအမိန့္ကို ဖီဆန္ျပီး ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ ရင္ျပင္ေပၚသို႕ ခိုလံႈခဲ့ၾကသည္။ ေရႊတိဂံုရင္ျပင္မွာ ၁၉၂၀-၁၉၃၆ခုနွစ္မ်ားက သမိုင္းဝင္ ေက်ာင္းသားသပိတ္တို့၏ ဗဟို႒ာနျဖစ္သည္။ သပိတ္စခန္းတစ္ခုကို ထပ္၍ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၾကျပန္သည္။ သို့ေသာ္ ပုလိပ္မ်ားသည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ထိုေက်ာင္းသားတစ္စုကို လူစုခြဲေစခဲ့သည္။ ရန္ကုန္ျမိဳ့သည္လည္း ျပန္လည္ျငိမ္သက္ သြားခဲ့သည္။ ဤတစ္ၾကိမ္ တြင္လည္း ဦးစိန္လြင္အား လႈပ္ရွားမွဳကို ေခ်မႈန္းရန္တာဝန္ေပးခဲ့ျခင္းမွာ သူ၏ လံုထိန္းဦးစီးခ်ဳပ္ဟူေသာ ရာထူးအာဏာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ေပမည္။ ပို၍အဓိကက်သည္မွာ သူသည္ ဦးေနဝင္း၏ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရေသာ ေနာက္လိုက္အနည္းစုအနက္တစ္ဦးျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ေနာင္တြင္ “ဇြန္အေရးအခင္း”ဟု အမည္တြင္လာေသာ အံုၾကြမႈမ်ားနိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ့ေလသည္။

အစိုးရ၏ တင္းက်ပ္ေသာ အေရးေပၚ အမိန့္မ်ားကို ဇြန္လ ၂၂ရက္ေန့တြင္ လုပ္သားျပည္သူ့ေန့စဥ္ သတင္းစာမ်က္နွာဖံုး၌ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ “လူစုေဝးျခင္း၊ ေဟာေျပာျခင္း၊ စီတန္းခ်ီတက္ျခင္း၊ လႈံံ့ေဆာ္တိုက္တြန္းျခင္း၊ ဆႏၵျပျခင္း၊ ဆူပူမႈမ်ားျဖစ္ေအာင္ျပဳမူျခင္း” စသည္တို့ကို လံုးဝပိတ္ပင္ျပီး ည ၆နာရီမွ နံနက္ ၆နာရီအတြင္း အျပင္မထြက္ရ အမိန့္တို့ပါရွိသည္။ ေၾကညာခ်က္တြင္ ဆက္လက္ေဖၚျပသည္မွာ “ဤအမိန့္သည္ ဇြန္လ ၂၁ရက္မွ ၾသဂုတ္လ ၁၉ရက္ေန့ထိ ရက္ေပါင္း ၆၀အာဏာတည္သည္” ဟူ၍ ျဖစ္သည္။

ဤအမိန့္သည္ မျငိမ္မသက္ျဖစ္ေနေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကို လမ္းမေပၚသို့ ခ်ီမတက္ေအာင္တားဆီးနိုင္ေသာ္လည္းတစ္ျခားမေမွ်ာ္လင့္ေသာ ျပႆနာတို့ကို
ျဖစ္ေပၚေစခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္ရွိ ေစ်းမ်ားသည္ ေနမထြက္ခင္အစျပဳျပီး အာရုဏ္ပ်ိဳးသည့္အခ်ိန္တြင္ လူမ်ားစြာျဖင့္ စည္ကား ေနျမဲျဖစ္သည္။ ထို့ေၾကာင့္ ေစ်းဆိုင္ရွင္မ်ားသည္ ကုန္ပစၥည္းတို့ကို မိုးမလင္းခင္ကပင္ ေစ်းသို့သယ္ပို့ကာ ေစ်းဝယ္သူမ်ားမလာခင္ ကုန္ေစ်းတန္းကို ဖြင့္လွစ္၍ အသင့္ျပင္ထားၾကသည္။ ယခုထို့သို့ မဖြင့္္လွစ္နိုင္ၾကေတာ့ေပ။

နံနက္၆နာရီ မထိုးခင္လက္တြန္းလွည္းျဖင့္ စြန့္စားထြက္လာခဲ့ေသာ ေခါက္ဆြဲသည္ အဖုိးၾကီးတစ္ဦးနွင့္ သမီးတို့ကို အမိန္႕ခ်ိန္အတြင္း ကင္းလွည့္ေနၾကေသာ စစ္သားမ်ားက ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္သတ္ခဲ့ၾကသည္။ အမိန့္ခ်ိဳးေဖာက္သူ တစ္ျခားသူမ်ားကိုလည္း ပစ္သတ္ခဲ့ၾကေၾကာင္း ေကာလဟာလ သတင္းစကားမ်ား ထြက္ေပၚလာရာ ေစ်းသည္မ်ားသည္ ယခင္ကကဲ့သို့ ပံုမွန္မဖြင့္လွစ္နိုင္ၾကေတာ့ေပ။ ထို့ေၾကာင့္ အေျခခံ စားသံုးကုန္ေစ်းနွဳန္းတုိ့မွာ အလြန္ၾကီးျမင့္ သြားခဲ့သည္။ ဆန္တစ္ျပည္ (နုိ႕ဆီဗူး၈လံုး) ၃က်ပ္မွ ၉က်ပ္ ျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ အလုပ္ၾကမ္းသမားတစ္ဦး၏ တစ္ေန႕ လုပ္ခမွာ ၆က်ပ္မွ ၅၀ျပားသာ မေျပာင္းလဲဘဲရွိေနသည္။ ရန္ကုန္ေစ်းမ်ားတြင္ ငါးတစ္ပိသာ ၅က်ပ္ ၆က်ပ္မွ ၁၀က်ပ္ ၁၅က်ပ္ အထိ တက္လာခဲ့သည္။ ဆင္းရဲသားမ်ားအတြက္ ဟင္းသီး ဟင္း၇ြက္ပင္လွ်င္ အထူးတလည္ ေစ်းၾကီးလာခဲ့သည္။ ပို၍ ဆိုးရြားသြားခဲ့သည္မွာ ေငြစကၠဴမ်ားကို တရားဝင္အျဖစ္မွ ရုပ္သိမ္းေၾကာင္း ထပ္မံေၾကျငာမည္ ဟူေသာ ေကာလဟာလ သတင္းပင္ျဖစ္သည္။ ၾကီးေလးေသာျပႆနာေပါင္းမ်ားစြာၾကားမွ ရွိသမွ် ျပည္သူအားလံုးကို ထမင္းေကၽြးနိုင္ခဲ့ေသာ ျမန္မာျပည္သည္ ယခုအခါ အငတ္ေဘးနွင့္ ၾကံဳေတြ႕လာရေတာ့သည္။

အာဏာပိုင္မ်ား အခက္အခဲေတြ႕ေနသည္မွာ အကယ္၍အေရးေပၚဥပေဒမ်ားကို အားလံုးရုပ္ သိမ္းလိုက္ပါက ေက်ာင္းသားမ်ား ဆန့္က်င္ဆႏၵျပျပီး လမ္းမေပၚသို့ေရာက္လာ ၾကေတာ့မည္။ မည္သို့မွ် မလုပ္ပါကလည္း ျပည္သူတစ္ရပ္လံုး ေဒါသၾကီးစြာျဖင့္ ၾသဂုတ္လ ၁၉ရက္ေန့မတိုင္မီ အံုၾကြၾကေတာ့မည္။ ျပည္သူမ်ား စိတ္ေျပေစရန္ ဇြန္လ ၂၉ရက္ေန့တြင္ ညမထြက္ရအမိန့္ကို ည၈နာရီမွ နံနက္ ၄နာရီအထိျပင္ဆင္လိုက္ေၾကာင္း အမွတ္မထင္ေၾကျငာခဲ့သည္။

လူအမ်ားက ၾကည္ျဖဴစြာလက္ခံလုိက္ေသာ ထိုအမိန့္သည္ ရက္အနည္းငယ္အတြင္းမွာပင္ ျပႆနာျဖစ္လာခဲ့သည္။ အေၾကာင္းမွာ ရန္ကုန္တိုင္းမဆလ ပါတီ ဥကၠ႒ဦးရဲဝင္းသည္ ျမန္မာ့အသံမွ “ကိုယ္က်ိဳးသက္သက္ၾကည့္ျပီး ေလာဘၾကီးစြာ ေစ်းမကစားၾကနဲ့” ဟု ကုန္သည္မ်ားကို ခက္ထန္စြာ သတိေပးလာ ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ထို့အျပင္ ယမန္နွစ္ၾသဂုတ္လမွ စ၍ စားသံုးကုန္ အခ်ိဳ႕ကို အစိုးရက လြတ္လပ္စြာ ေရာင္းဝယ္ခြင့္ မေပးမီ ဆန္ကိုနိုင္ငံေတာ္က ေရာင္းဝယ္ျဖန့္ခ်ီခဲ့စဥ္ အေျခအေနကို အမႊန္းတင္ေျပာၾကားခဲ့သည္။ “တစ္ကယ္လို့ စားသံုးသူမ်ားရဲ့ အက်ိဳးစီးပြားကို မငဲ့ဘဲ ကုန္ေစ်းနႈန္းမတန္တဆ တိုးျမွင့္လာရင္ ေလာဘၾကီးတဲ့ ကုန္သည္ေတြရဲ့ တာဝန္ဘဲျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ နိုင္ငံေတာ္ဟာ ထိုက္သင့္သလို အေရးယူရလိမ့္မယ္” ဟု ဦးရဲဝင္းက သတိေပး ျခိမ္းေျခာက္ခဲ့သည္။

ဤေၾကညာခ်က္မွာ လိုလားေသာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈကို မျဖစ္ေစဘဲ ျပည္သူတို့မွာ ေၾကာက္ရြံ႕မည့္အစား ေဒါသျဖစ္ေနၾကေၾကာင္း အာဏာပိုင္မ်ား ရိပ္မိလာသည္တြင္ အေလ်ာ့ေပးကာ ေျပလည္ေစမည့္ အျခားနည္းလမ္းမ်ားကို အစားထိုးလုပ္ကိုင္ လာသည္။ ဇူလိုင္လ ၇ရက္ေန့ ျမန္မာ့ အသံ ညေနပိုင္းသတင္းတြင္ မတ္လ ဆူပူမႈတုန္းကထိန္းသိမ္းျခင္းခံေနခဲ့ရေသာ ေက်ာင္းသားအားလံုးကို ျပန္လႊတ္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္းေၾကညာခဲ့သည္။ ယခင္က အစိုးရသည္ ထိန္းသိမ္းခံေနခဲ့ရေသာ ေက်ာင္းသား ၁၄၁ဦးသာရွိေၾကာင္းေျပာၾကားခဲ့သည္။ သို့ေသာ္ ထူးဆန္းသည္မွာ လူေပါင္း ၂၄၀ကို ျပန္လႊတ္လိုက္ေၾကာင္း၊ ယင္း၂၄၀ အနက္ ၁၃၉ဦးမွာ ေက်ာင္းသားမ်ားျဖစ္ျပီး က်န္လူမ်ားမွာ(ဝါ) ေဒသခံလူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္းမေရမရာေျပာဆိုခဲ့သည္။

ဤျဖစ္ရပ္တို့မွာ ရန္ကုန္ျမိဳ့တစ္ျမိဳ့ထဲတြင္ျဖစ္သည္။ အေရွ့ေတာင္ပိုင္းရွိ ေမာ္လျမိဳင္ျမိဳ့တြင္ ဆူပူအံုၾကြ မႈမ်ားျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း အစိုးရက ေၾကညာျခင္းမရွိခဲ့ေသာ္လည္း အထိန္းသိမ္းခံ ပုဂၢိဳလ္ ၇၃ဦးကို ျပန္လႊတ္လိုက္ေၾကာင္း ျမန္မာ့အသံက ေၾကညာခဲ့သည္။ ဤသည္မွာ သတင္းေကာင္းမ်ား၏ အဆံုးမဟုတ္ေသးေခ်။ ပဲခူးျမိဳ့တြင္ လူ ၅၀နွင့္ ျပည္ျမိဳ့တြင္ လူ ၂၇ ဦး တို့ကို ျပန္လႊတ္လိုက္ေၾကာင္းေၾကညာျပန္သည္။ ထိုေၾကညာခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ရန္ကုန္လူထုသည္ ဇြန္လ ၂၁ရက္ ေန့၌ ေျမနီကုန္းတြင္ လံုထိန္းအပါအဝင္ စစ္သားမ်ားနွင့္ ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ရာ၌ ၎တို့ ခ်ည္းသာ မဟုတ္ေၾကာင္းသိလာခဲ့ၾကသည္။

ယင္းသို့ အာဏာပိုင္တို့၏ ေၾကညာခ်က္မ်ားကို သာမန္ထိုးထြင္းဥာဏ္ျဖင့္ တုန့္ျပန္ေနခဲ့ၾကရာမွ တိုင္းျပည္၏ တစ္ခုတည္းေသာ လက္ဝါးၾကီးအုပ္ အနႏၲတန္ခိုးရွင္ ျဖစ္သည့္ မဆလပါတီသည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနွင့္ စီးပြားေရး ေပၚလစီမ်ားျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးကို ေဆြးေႏြးရန္အတြက္ အထူးပါတီ ညီလာခံ တစ္ရပ္အား အေစာဆံုး ဇူလိုင္ ၂၃ရက္ေန့တြင္ က်င္းပမည္ျဖစ္ေၾကာင္း လံုးဝမေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေၾကညာခဲ့သည္။ မဆလ ပါတီသည္ ညီလာခံမ်ားကို ပံုမွန္အားျဖင့္ ၅နွစ္ တစ္ၾကိမ္ က်င္းပျပီး လာမည့္ ညီလာခံမွာ ၁၉၈၉ခုနွစ္ တြင္သာ က်င္းပရန္ျဖစ္သည္။ ေနာက္၂ရက္အၾကာ၌ ရန္ကုန္ျမိဳ့တြင္ ညမထြက္ရ အမိန့္ကိုလည္း လံုးဝမေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ရုပ္သိမ္း လိုက္ျပန္သည္။ ဤအၾကိမ္တြင္ အေျခအေနမ်ား ပံုမွန္ျဖစ္လာေလမလား၊ မဆလပါတီသည္ ျပည္သူတို့ ေက်နပ္ ေစနိုင္မည့္ လုပ္ငန္း အစီအစဥ္မ်ားကို လုပ္ကိုင္နိုင္မည္ေလာ။

အမ်ားစုသည္အစိုးရက ေပးကမ္းလာသမွ် လိုက္ေလ်ာခ်က္မ်ားကို လက္ခံရန္အလားအလာ ရွိခဲ့သည္။ သို့ေသာ္ တိုက္ဆိုင္မႈဟု ဆုိရန္ခက္ခဲလွေသာ လႈံံ့ေဆာ္မႈတစ္ခုမွာ ဇြန္လ အစိုးရဆန့္က်င္ ဆႏၵျပပြဲမ်ားနွင့္ တစ္ထပ္တည္းေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ ယင္းမွ်ားဦးမွာ ျမန္မာျပည္လူမႈအဖြဲ႕အစည္း၏ အနညး္ဆံုးအစိတ္အပိုင္းျဖစ္ေသာ မူဆလင္အသိုင္းအဝိုင္းကို ဦးတည္ထားေလသည္။



ဘာတီးလင့္တနာ Bertil Lintner- Outrage Burma struggle for Democracy စာအုပ္ကို စံဝင္းေမာင္ ႏွင့္ မင္းမ်ိဳးႏိုင္ တုိ့ ဘာသာျပန္ထားေသာ “ေဒါမာန္ဟုန္- ဗမာျပည္ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲ” အခန္း(၃) ကေလးမ်ား၏ ေဒါသမာန္ မွေကာက္ႏႈတ္တင္ျပထားပါသည္။

ေက်ာ္နိုင္
June/16/2013
— with Lu Cifer and 147 others.
142

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...