Sunday, October 30, 2011

က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အတြင္းရန္

by Stephin Lee on Friday, October 28, 2011 at 2:29pm
 
ႏုိင္ငံေရး၊ ေတာ္လွန္ေရးသမား အမည္ခံ (သို႔မဟုတ္) ခံယူထားသူ အခ်ဳိ႕၏ အျမင္မ်ားကို ေဖ့စ္ဘြတ္၊ ဘေလာ့ စတဲ့ အမ်ားျမင္သာသည့္ အြန္လိုင္း လူမႈဆက္ဆံေရး ေနရာမ်ားတြင္ ေရးၾက၊ ေျပာၾက၊ မွတ္ခ်က္ေပး ေဆြးေႏြးၾကသည္မ်ားမွာ အံ့မခန္းလိလိ မသတီဖြယ္ေကာင္းသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရသည္မွာ စိတ္မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ရာပါ။ သူတို႔ ဘာဆိုသည္ကို လက္တဆံုး မႏႈိက္ၾကည့္ႏိုင္ေသာ္လည္း၊ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ အလြန္ေကာင္းသည္။

ထိုသူမ်ားတြင္ ႏိုင္ငံေရး လုပ္သည့္ အခါ လိုတဲ့အခါ ဆဲြတင္၊ မလိုတဲ့အခါ ႐ိုက္ခ်၊ လိုတဲ့ေနရာ ထုတ္သံုး စတဲ့ . စတဲ့ မရင့္က်က္တဲ့ ေတြးေခၚေမွ်ာ္ျမင္မႈမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ လုပ္ကိုင္ေနၾကသည္။ ဥာဏ္မကစား တတ္ၾကေတာ့။ ဝွက္ဖဲႏွင့္သာ ကစားတတ္ၾကေတာ့သည္။ ထို အက်င့္ဗီဇမ်ားႏွင့္ ႏွစ္ကာလ ၾကာျမင့္စြာ ရပ္တည္ေန ခဲ့ၾကသည္။ ထိုသူတို႔ ပတ္၀န္းက်င္မ်ားကလည္း ထိုအက်င့္ကို ရွင္သန္ခြင့္ေပးသည္။ ရွက္ဖြယ္ေကာင္း လွသည္။

ရန္ငါစည္းျပတ္ရမယ္။ ငါနဲ႔မတူ ငါ့ရန္သူ၊ ရန္သူနဲ႔ မိတ္ဖဲြ႕သူ ငါ့ရန္သူ၊ ငါ့အေပါင္းအပါနဲ႔ မတည့္သူ ငါ့ရန္သူ၊ ငါ့ငါနဲ႔ အဆံုးမသတ္ႏိုင္ေသာ ရန္သူေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာႏွင့္ ရွင္သန္ေနထိုင္သည္။ ကိုယ့္ ကိုယ္တြင္းမွာေတာင္ ကိုယ္ႏွင့္ကိုယ့္ရန္သူ တည္ေဆာက္ၿပီးသား ျဖစ္ေနသည္။ ေနာက္ဆံုး ငါႏွင့္ငါပင္ အေစးမကပ္ေတာ့။

ႏိုင္ငံေရးမွာ ျပည္သူကို အေလးထားရမယ္၊ ျပည္သူလူထုကို မေစာ္ကားရ။ သို႔ေသာ္ ထို႔သို႔ေသာ သူမ်ဳိးမ်ားက သာမန္ျပည္သူလူထုကို အရပ္သားေတြပဲ အရပ္အေတြးပဲ ေတြးမွာေပါ့ (နလဘိန္းတံုးေတြ)။ ဒါေၾကာင့္ ပညာေပးရမယ္။ ငါတို႔ ေျပာတာ နားေထာင္ရမယ္။ သူတို႔ေျပာခ်င္သမွ်ကို အဟုတ္အမွန္ ပံုစံ အတည္ေပါက္ ေရးေတာ့သည္။ ဒါကိုပဲ ပ႐ိုပါဂန္ဒါ (ဝါဒျဖန္႔ျခင္း၊ ဝါဒမႈိင္းသြင္းျခင္း) ဆိုတာ လုပ္ကို လုပ္ရမယ္။ ဒါမွငါတို႔ လမ္းစဥ္ ဆိုၿပီး အတည္ လုပ္လာသည္။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို အတံုးလိုက္၊ အတစ္လိုက္ ေပးေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံုး ထိုသူတို႔၏ စိတ္တြင္ပင္ သူတို႔ ညာဝါးခဲ့သည့္ မႈိင္းက အမွန္ျဖစ္လာသည္။ ကိုယ့္ ဆိုက္ဝါးနဲ႔ ကိုယ္မ႐ုန္းႏိုင္သည့္ အေျခကို စိုက္ေတာ့သည္။ လုပ္သင့္တဲ့ အလုပ္ဟု ယံုယံုၾကည္ၾကည္ လုပ္ေနၾကေတာ့သည္။ တကယ့္ ျပည္သူက ဘယ္လိုျမင္သည္ ဆိုသည့္ အရွိတရား၊ ပကတိတရားကို မစဥ္းစားႏိုင္ၾကေတာ့။

အခ်ဳိ႕ ႏိုင္ငံေရး၊ ေတာ္လွန္ေရးကို လုပ္ကိုင္ခဲ့ဘူးတယ္၊ ပတ္သက္ခဲ့ဘူးတယ္၊ ပတ္သက္ သလို မပတ္သက္သလို ရွိေနတယ္ စတဲ့ စတဲ့ သူမ်ားကလည္း ငါတို႔ လုပ္ခဲ့တာ၊ ငါတို႔ စြန္႔လႊတ္ခဲ့တာ၊ ငါတို႔ ဘယ္လို ျဖတ္သန္းခဲ့တာ စတာေတြကို အၿမဲ ဂုဏ္တင္ကာ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ထီမထင္ေတာ့။ နင္တို႔ ႏိုင္ငံေရးကို ဘယ္ေလာက္ နားလည္လို႔လဲ ဆိုသည့္ အလံုးႏွင့္ ကိုင္ေပါက္ေတာ့သည္။ နင္ေထာင္က်ဘူးသလား၊ လက္နက္ကိုင္ဘူးသလား၊ ေတာခိုဘူးသလား၊ သပိတ္ေမွာက္ဘူးသလား စသည့္ မဆံုးႏိုင္သည့္ ေပတံႀကီးျဖင့္ တိုင္းေတာ့သည္။ ေထာင္မက်ခဲ့ရတာကိုက အျပစ္၊ သပိတ္မေမွာက္ဘူးတာကိုက အျပစ္ ျဖစ္လာသည္။ ထိုသူမ်ား ႏိုင္ငံေရး လုပ္ခဲ့တာ၊ ပတ္သက္ခဲ့တာ သည္လို လုပ္ဖို႔ သက္သက္ အတြက္မ်ား လားလို႔ သံသယ ၀င္မိသည္။

ကိုယ့္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ဟာ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ လုပ္ခဲ့ၾကသလားလို႔ ျပန္ေမးခြန္း ထုတ္စရာ ျဖစ္လာသည္။ ဘယ္သူကမွ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာမခံခိုင္းခဲ့ပါ။ ႏိုင္ငံေရး၊ ေတာ္လွန္ေရး သမားမ်ားမွ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံရၾက ရသည္ မဟုတ္ပါ။ လူတိုင္း ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ အေပၚ တနည္းနည္းျဖင့္ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံၾကရသည္။

ထိုသို႔ ေျပာဆို၊ လုပ္ကိုင္ေနသူမ်ားကို ေတြ႕ျမင္ရတိုင္း က်ေနာ့္တို႔ ရန္သူလို႔ ေျပာေသာ သူမ်ားကဲ့သို႔ပင္ ျမင္မိသည္။ က်ေနာ္တို႔၏ ရန္သူမ်ား တိုင္းျပည္ႏွင့္ခ်ီၿပီး ငါတေကာေကာခဲ့ၾကသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ငါတေကာေကာၿပီး တိုင္းျပည္ကို က်င့္ၾကံခဲ့ၾကသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ထိုနည္းလည္းေကာင္း က်ေနာ္တို႔သည္လည္း အာဏာမရ၊ အာဏာမရွိသည္မွ လြဲ၍ ငါတေကာေကာ ေကာခဲ့ၾကသည္။

ျပန္ေမးခြန္း ထုတ္သင့္သည္။ ႐ိုး႐ိုးသားသားနဲ႔ အခု ငါဘာလုပ္ေနသလဲ၊ ငါဘာလုပ္ႏိုင္သလဲ၊ ငါဘာလုပ္ဖို႔ လိုသလဲ၊ ငါ့ဘယ္ေနရာမွာ ရွိေနသလဲ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ဘယ္သူအတြက္ပဲ လုပ္လုပ္ အက်ဳိးရွိ ပါရဲ႕လား။ က်ေနာ္တို႔ကိုယ္ကို က်ေနာ္တို႔ ဆန္းစစ္ မေဝဖန္ႏိုင္သမွ် ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ မကလို႔ ၂၀၀၀ လည္း ဘာမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။

ထိုသူမ်ားသည္ က်ေနာ္တို႔၏ အတြင္းရန္ျဖစ္သည္။ ရန္ငါစည္းလို႔ ေျပာရင္ အတြင္းစည္း မိမိကိုယ္တြင္းကပင္ ျဖစ္ေနသည္။ ျပည္သူႏွင့္ ကမၻာျခားေစတာ၊ ႏိုင္ငံေရးကို အမုန္းႀကီး မုန္းေစခဲ့တာ ရန္သူတဦးတည္း ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီး လုပ္ခဲ့ျခင္း တခုတည္းေၾကာင့္ မဟုတ္ပါ။ က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္ ဖ်က္ဆီး၊ ပ်က္စီး ေနၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုအတြင္းစည္းကို ရွင္းရန္လိုသည္။ လူထုဆန္႔က်င္ေရး လူထုၾကားထဲ သြားေျပာေနမွ မဟုတ္ အြန္လိုင္းေပၚက ေျပာႏိုင္သည္။ လူထု အၾကည္ညိဳပ်က္မႈက အရင္လို အတြင္းအခ်င္းခ်င္း ႀကိတ္ရွင္းနည္း ရွင္းမရႏိုင္။

လူထုစည္း႐ံုးေရး စည္း႐ံုးေရး လို႔ တြင္တြင္ေျပာေနေသာ္လည္း ေျပာသမွ် ေဆြးေႏြးသမွ်၊ မွတ္ခ်က္ေပးသမွ် ထိုႏိုင္ငံေရးႏွင့္ မကင္းသူမ်ား ေျပာၾက၊ ေရးၾကသည္မ်ားက စည္း႐ံုးမႈ မရွိယံုမက၊ ေအာက္တန္း ေတာ္ေတာ္က်ၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ လက္ရွိ ေရးေန၊ ေျပာေနၾကေသာ ေနရာသည္ သည္ကေန႔ မသိ ေနာက္တေန႔ သိႏိုင္သည္။ ဘာဆိုတာ ညာဝါးလို႔မရ၊ ဟိတ္ဟန္ ထုတ္လို႔မရ။ ႏိုင္ငံေရး၊ ေတာ္လွန္ေရး မလုပ္ၾကသူမ်ားသည္ နလပိန္းတံုးမ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ မိမိမိတ္ေဆြ အခ်င္းခ်င္းၾကား ေျပာသည့္ စကားပင္ တျခားသူမ်ား အခ်ိန္မေရြး သိႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နင္ပဲငါစ မေျပာသင့္ေတာ့၊ ကိုယ္သိကၡာကိုယ္ ထိန္းရန္ လိုအပ္သည္။ လူတစ္ေယာက္က ဘာဆိုတာ ေျပာႏိုင္ဖို႔ ေဖ့စ္ဘြတ္လို ေနရာမ်ဳိးမွာ ေကာင္းေကာင္း ေလ့လာႏိုင္သည္။ ဒီလူ ဘယ္လမ္း သြားေနတယ္၊ ဘယ္ကိုယိုင္ေနတယ္ဆိုတာက အစ ေစာင့္ၾကည့္ႏိုင္သည္။

ထိုသို႔ေသာ သူမ်ားႏွင့္ ႀကံဳႀကိဳက္ရျခင္း၊ ထိုသို႔ေသာ စာမ်ားကို ဖတ္မိရခ်င္းကပင္ ေဒါသအျမတ္ က်န္ခဲ့ေစသည္။ ကိုယ္ဆီကိုပါ အဆိပ္သင့္ ေစသည္။ လွ်စ္လ်ဴ႐ႈထားျခင္းက ထိုသူမ်ားကို ရွင္သန္ခြင့္ေပးျခင္း၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က အလိုတူ အလိုပါပင္ျဖစ္သည္။

ျမန္မာျပည္သူမ်ားကို စည္း႐ံုးခ်င္လွ်င္ အင္တာနက္ကို ေကာင္းေကာင္း အသံုးခ်ႏိုင္သည္။ ႏိုင္ငံေရးတြင္ စိတ္ပါဝင္စားလာေအာင္လည္း လုပ္ေပးႏိုင္သလို၊ ရြံ႕မုန္းသြားေအာင္လည္း လုပ္ေဆာင္ႏိုင္သည္။ ကဲ က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လမ္း ေရြးၾကမွာတုန္း။ က်ေနာ္တို႔ ေတာ္လွန္ေရး ခရီးမေဝးေသးပါ သို႔ေသာ္ ႏိုင္ငံေရး အသံုးခ်ၿပီး ငါတေကာေကာ ေနသူမ်ားအား ေရွာင္ကြင္း ဖယ္ရွားရန္ လိုအပ္သည္။

ယခု က်ေနာ္က ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိ ခလုတ္တည့္တည့္ တိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

ေက်ာ္ဝင္း

No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...